Περί «συμμετοχικών προϋπολογισμών και τοπικών δημοψηφισμάτων»

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας, εκδότης της εφημερίδας "Η ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ"

Από συνδυασμούς και στο νομό μας έχουμε ακούσει της εξής πρόταση ενόψει των δημοτικών εκλογών: «Εφαρμογή του συμμετοχικού προϋπολογισμού. Ουσιαστική λειτουργία της επιτροπής διαβούλευσης και την ενίσχυση της αντιπροσωπευτικής σύνθεσής της. Διεξαγωγή τοπικών δημοψηφισμάτων σε σημαντικά θέματα. Ενίσχυση της άμεσης δημοκρατίας με την καθιέρωση των λαϊκών συνελεύσεων και τοπικών επιτροπών ανά Δημοτική Ενότητα και συνοικία».

Μία πρόταση που σίγουρα ακούγεται όμορφη και κυρίως δημοκρατική. Σκοντάφτει όμως στη σκληρή πραγματικότητα. Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι: Ποιος δεν θα ήθελε για παράδειγμα οι ίδιοι οι δημότες να λένε πόσα κονδύλια θα κατανέμονται από τον προϋπολογισμό και σε ποια έργα, με βάση τις ανάγκες της περιοχής τους, μέσα από λαϊκές συνελεύσεις. Μόνο που τις κατευθύνσεις για να καταρτισθούν οι προϋπολογισμοί δήμων και περιφερειών τις δίνουν οι κυβερνήσεις με υπουργικές αποφάσεις και εγκυκλίους που στηρίζονται πάνω στην πολιτική που σχεδιάζεται από την Ευρωπαϊκή Ένωση προς όφελος π.χ των μεγαλοεργολάβων. Αυτό ακριβώς ορίζει ο «Καλλικράτης». Και εάν δεν υπάρχει απόλυτη ευθυγράμμιση με αυτές τις κατευθύνσεις δεν εγκρίνεται από το Γενικό Γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης. Κάθε προϋπολογισμός εξαρτάται άμεσα από πολύ συγκεκριμένες πηγές εσόδων που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό και τα έξοδα. Τα έσοδα στον προϋπολογισμό προκύπτουν από δύο πηγές, την απόδοση από το κράτος των κονδυλίων και από την ανταποδοτικότητα, τη φορολόγηση των δημοτών. Και με δεδομένο ότι οι περικοπές από το κεντρικό κράτος είναι δραστικές, οι δήμοι για να έχουν προϋπολογισμό, πρέπει να επιβάλουν φόρους και τέλη. Ο ίδιος ο αντιδραστικός «Καλλικράτης» - για να νομιμοποιήσει στη λαϊκή συνείδηση τα παραπάνω - προβλέπει τη συμμετοχή δημοτών, μαζικών φορέων, συλλόγων μέσω των θεσμοθετημένων Δημοτικών και Περιφερειακών Επιτροπών Διαβούλευσης στη χάραξη των τοπικών αναπτυξιακών προτεραιοτήτων και δυνατοτήτων, του προγράμματος δράσης, του τεχνικού προγράμματος που θεωρούνται προαπαιτούμενα για τον προϋπολογισμό. Με δεδομένα όλα τα προηγούμενα η λογική των συμμετοχικών προϋπολογισμών σημαίνει στην πράξη ότι το μπαλάκι πετάγεται στους εργαζόμενους, που, μέσω συγκεκριμένων θεσμών, θα καλούνται στην πράξη να απαντούν σε εκβιαστικά διλήμματα για το ποια έργα πρέπει να γίνουν ή ακόμα χειρότερα οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να συμφωνούν σε ανταποδοτικά τέλη, για να μπορούν να γίνουν έργα απαραίτητα για τους ίδιους;

Πολύ απλά θέλουμε να πούμε ότι όλα τα παραπάνω απαιτούν ριζικά διαφορετική πολιτική σε κεντρικό επίπεδο, αλλά και στο θεσμικό πλαίσιο του «Καλλικράτη». Οι δήμοι δεν μπορούν να γίνουν οάσεις δημοκρατίας σε ένα βαθύτατα αντιδημοκρατικό-αυταρχικό-αντιλαϊκό περιβάλλον!

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Η Συντηρητική παράταξη σήμερα.

Επόμενο άρθρο

Επίκαιρη δήλωση υποψηφίου Δημάρχου Βεροίας Ιωάννη Μεν. Παπαγιάννη