Φτωχαίνουμε. Ποιοι φταίνε;

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας

Μεγάλη δημοσιότητα πήρε η σχετική μελέτη της ΕΛΣΑΤ (σελ. 3) σύμφωνα με την οποία 5 περιοχές της Ημαθίας (Πλατύ, Μελίκη, Κοπανός, Ειρηνούπολη και Μακροχώρι) – οι κάτοικοι τους- βρίσκονται κάτω  από  το  επίσημο όριο της φτώχειας. Τα στοιχεία όσο και εάν δείχνουν «μέσους όρους» (δηλαδή στα μέρη αυτά προφανώς υπάρχουν και πλούσιοι…)  αποτυπώνουν τη σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν οι πολλοί (και) στο νομό μας. Έναν νομό που κατρακυλά κάθε χρόνο τα σκαλοπάτια του ΑΕΠ και που τα παλιότερα χρόνια χαρακτηριζόταν λόγω του έφορου κάμπου του και των δυναμικών του καλλιεργειών ως «η Καλιφόρνια της Ελλάδας». Εάν κανείς μείνει μόνο στις εντυπώσεις των αριθμών, χάνει την ουσία. Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την τραγική ζωή που βιώνουν χιλιάδες συμπατριώτες μας αλλά κυρίως με την ανάγκη να αποτυπωθούν οι πραγματικές αιτίες της καταστροφής αυτής.

Πρόκειται για περιοχές που τα προηγούμενα χρόνια στηρίχτηκαν πρώτιστα στην αγροτική παραγωγή και στις βιομηχανικές-βιοτεχνικές δραστηριότητες που είχαν συνάρτηση μ’ αυτή. Σήμερα μια σειρά παραγωγές έχουν πλέον εκλείψει  ή πνέουν τα λοίσθια (π.χ βαμβάκι, ζάχαρη, βιομηχανική ντομάτα, καπνός κ.α). Το ίδιο και μια σειρά επαγγέλματα που είχαν σχέση μ’αυτές. Οι αιτίες θα πρέπει να αναζητηθούν στις κατευθύνσεις της Ε.Ε (ΚΑΠ) και στην σταθερά αντιαγροτική κυβερνητική πολιτική.

Το μεγάλο ζήτημα είναι το πώς απάντησε ο λαός της Ημαθίας στην καταστροφική πορεία. Αντιστάσεις σίγουρα υπήρχαν, αγώνες έγιναν όμως δεν έφτασαν στο ύψος των αναγκών-απαιτήσεων και φυσικά δεν αγκάλιασαν συχνά τις συγκεκριμένες περιοχές. Αυτό που έλειψε ήταν ο ξεκάθαρος προσανατολισμός ενάντια στις αιτίες, η ανάδειξη των πολιτικών υπευθύνων και η εκλογική τους (τουλάχιστον) τιμωρία όταν έπρεπε...

Να σημειώσουμε εδώ τις μεγάλες ευθύνες του πολιτικού προσωπικού του νομού μας (κάνουμε λόγο πρώτα και κύρια για τους βουλευτές και τις τοπικές αυτοδιοικητικές αρχές). Λόγω του πολιτικού τους προσανατολισμού κινήθηκαν σε κατευθύνσεις αποπροσανατολισμού, αδράνειας συμβιβασμού με την υπάρχουσα κατάσταση ή και στήριξης της. Μόνο στα τελευταία χρόνια της κρίσης έδειξαν στα λόγια τουλάχιστον τάσεις «διαφοροποίησης» ή «αγωνιστικών κορόνων» χωρίς όμως επί της ουσίας να αλλάξουν και γραμμή πλεύσης.

Ευθύνες φυσικά βαραίνουν και τους προερχόμενους από τους χώρους αυτούς συνδικαλιστές που δεν συνέβαλαν στην οργάνωση της λαϊκής αντίστασης, αποτέλεσαν συχνά αγωγούς περάσματος στον λαό μέσω των φορέων που ηγούνταν κλίματος αναμονής, ή συμβιβασμού.

Ήρθε η ώρα όμως και ο λαός της περιοχής μας να πάρει τις ευθύνες του. Να βγάλει τα αναγκαία πολιτικά συμπεράσματα, που δεν μπορούν φυσικά να καταλήγουν όπως συνέβη στις περιοχές αυτές στην εκτόξευση των εκλογικών ποσοστών της ναζιστικής Χρυσής Αυγής. Τη δύναμη την έχει ο ίδιος ο λαός, αρκεί να τη χρησιμοποιήσει σωστά. Αλλιώς το επόμενο διάστημα η φτώχεια θα μεγαλώνει…

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Για τις εξελίξεις στη Λωρίδα της Γάζας.

Επόμενο άρθρο

Η τοποθέτηση του Δημήτρη Μούρνου στο Περιφερειακό Συμβούλιο για το Επιχειρησιακό Πρόγραμμα 2014 – 2020