Να ποιος είναι ο αντίπαλος!

Του Αλέκου Χατζηκώστα

Με αφορμή τη συζήτηση για το Πολυνομοσχέδιο και παρά τις «αντιπαραθέσεις» ας κρατήσουμε αυτό: Κυβέρνηση, εργοδοσία και τα κόμματά της είναι αξεχώριστος αντίπαλος για τους εργαζόμενους και το λαό. Από τη σκοπιά τους και παρά τις επιμέρους διαφωνίες για την αναλογία στο μείγμα της διαχείρισης, προβάλλουν όλοι μαζί το στρατηγικό στόχο της καπιταλιστικής ανάκαμψης και ζητάνε από το λαό να συμφωνήσει σε θυσίες δίχως τέλος για την επίτευξή του.

Εναλλάσσουν το καρότο και το μαστίγιο, αναδιατάσσουν δυνάμεις στο πολιτικό σύστημα, ασκούν ιδεολογική βία και τρομοκρατία στους τόπους δουλειάς, για να στρατεύσουν τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα στην υπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων, ή, στην καλύτερη περίπτωση, να ουδετεροποιήσουν τον λαϊκό παράγοντα απέναντι σε μέτρα που τον τσακίζουν.

Στο κάδρο της καπιταλιστικής ανάπτυξης, της διευθέτησης του χρέους, της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας και των επιχειρήσεων δεν χωράει η ανάκτηση των απωλειών που είχαν οι εργαζόμενοι τα προηγούμενα χρόνια και, πολύ περισσότερο, η ικανοποίηση των σύγχρονων λαϊκών αναγκών. Αντίθετα, η παραπέρα συντριβή των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων, όπως γίνεται συνολικά στις χώρες - μέλη της ΕΕ και της Ευρωζώνης, είναι προϋπόθεση για την ανάκαμψη και την ανταγωνιστικότητα των επιχειρηματικών ομίλων.

Ο λαός δεν πρέπει να συμβιβαστεί με τη μισοζωή και τη μιζέρια όπου θέλουν να τον καταδικάσουν. Οι αγώνες του προηγούμενου διαστήματος μπορεί να μην απέτρεψαν την ψήφιση των μέτρων, επιβεβαίωσαν όμως ότι άλλος δρόμος για να απαντηθεί η αντιλαϊκή πολιτική δεν υπάρχει, πέρα από την όξυνση των ταξικών αγώνων, με μέτωπο στην εργοδοσία και την πολιτική της.

Οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα δεν έχουν δοκιμάσει ακόμα τη δύναμή τους. Προϋπόθεση γι' αυτό είναι να δυναμώσει η οργάνωση της εργατικής τάξης, να γίνουν θαρρετά βήματα στην ανασύνταξη του εργατικού - λαϊκού κινήματος, να πατήσει γερά στα πόδια της η λαϊκή συμμαχία, που θα παλεύει με αντικαπιταλιστικούς - αντιμονοπωλιακούς στόχους και διεκδικήσεις. Στην οργάνωση ενός τέτοιου αγώνα δεν χωράνε αναστολές και απογοητεύσεις. Κάθε μάχη κρίνεται από το κατά πόσο συμβάλλει στην οργανωτική - ιδεολογική ανασύνταξη του κινήματος και εκεί πρέπει να χτυπούν όλα τα σφυριά.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

1945: Οι προσπάθειες για ξεχωριστή συνθηκολόγηση των Χιτλερικών με τους «δυτικούς»

Επόμενο άρθρο

Πουλάνε τα πάντα!