ΠΡΩΗΝ «ΕΝΩΜΕΝΗ ΚΛΩΣΤΟΫΦΑΝΤΟΥΡΓΙΑ»: Να μην εγκλωβιστούν οι εργαζόμενοι στα σχέδια των νέων «σωτήρων»

Είναι γνωστό ότι η κυβέρνηση με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου είχε παγώσει μέχρι τα τέλη Ιούνη τους πλειστηριασμούς για την ΕΝΚΛΩ, που βρισκόταν σε διαδικασία εκκαθάρισης μετά την πτώχευση το 2012, προκειμένου να εκτιμηθεί από «ομάδα εργασίας» το «επιχειρησιακό σχέδιο» για την επαναλειτουργία 3 από τις 17 μονάδες του ομίλου.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συζητιέται ένα τέτοιο «επιχειρησιακό σχέδιο». Από το 2010, που ο Λαναράς εγκατέλειψε την εταιρεία, αφού πρώτα ξεκοκάλισε ενισχύσεις, με ή χωρίς κρατική εγγύηση, και καθώς δεν έβλεπε προοπτική στην κερδοφορία του, ο Γ. Μουσουλίδης, που είχε οριστεί νέος πρόεδρος στην ΕΝΚΛΩ, είχε επεξεργαστεί σχέδιο με κλείσιμο εργοστασίων και απολύσεις, με τη σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφίας στα εργοστασιακά σωματεία.

Τώρα, με τις πλάτες πρώην εκλεγμένων, μετρημένων στα δάχτυλα εργοδοτικών και κυβερνητικών συνδικαλιστών, έφτασε στο σημείο, με τη στήριξη της κυβέρνησης, του δημάρχου Νάουσας και άλλων, να προτείνει ως «σχέδιο» να παίρνουν οι εργαζόμενοι μετοχές στις πτωχευμένες εταιρείες του ομίλου αντί για δεδουλευμένα και παράλληλα να βγουν στη γύρα για να μαζέψουν ό,τι μπορούν για να συνεχίσουν να πληρώνουν τα χρέη του Λαναρά. Με άλλα λόγια, «εκεί που μας χρωστάγανε, ζητάνε και το βόδι».

Από το 2015, το «επιχειρησιακό σχέδιο» της εργοδοσίας ντύθηκε με την προβιά της «κοινωνικής», «αλληλέγγυας», «συνεργατικής» οικονομίας. Πατώντας πάνω στη δύσκολη κατάσταση που βιώνουν οι άνεργοι, ήρθαν οι παλιοί ως νέοι «σωτήρες» να βάλουν το δίλημμα: «'Η ξεχνάς δεδουλευμένα και αποζημιώσεις, τα κεφαλαιοποιείς, πληρώνεις ουσιαστικά για ένα αβέβαιο μεροκάματο, ή αλλιώς σαπίζεις στην ανεργία».

Σ' αυτήν την κατεύθυνση, κυβέρνηση, πρώην πρόεδρος της ΕΝΚΛΩ, μαζί με κυβερνητικούς - εργοδοτικούς συνδικαλιστές, προσπαθούν να σκορπίσουν ψεύτικες ελπίδες, προσαρμόζοντας το παραμύθι τους ανάλογα και με τις γενικότερες εξελίξεις.

Σύμφωνα με το «επιχειρησιακό σχέδιο», τράπεζες και Δημόσιο θα έχουν την πλειοψηφία στο νέο μετοχικό σχήμα και παράλληλα θα πάρουν «προς αξιοποίηση» τα 14 από τα 17 εργοστάσια (αυτά που δεν θα επαναλειτουργήσουν, σύμφωνα με το σχέδιο), όλα τα ακίνητα και τα περιουσιακά στοιχεία του ομίλου. Ουσιαστικά, πλειστηριασμός θα γίνει, αλλά οι εργαζόμενοι θα είναι οι μόνοι που δεν θα πάρουν τίποτα.

Μάλιστα, «απαλλάσσουν» τις τράπεζες κι από το πρόστιμο των 35 εκ. ευρώ που επέβαλε η ΕΕ στον όμιλο Λαναρά, προτείνοντας να αποπληρωθεί από την εκποίηση των περιουσιακών του στοιχείων, ενώ λένε στις τράπεζες ότι δεν χρειάζεται να εκταμιεύσουν κεφάλαια (6,5 εκατ. ευρώ) για την έναρξη του σχεδίου και ότι θα χρηματοδοτήσουν το εγχείρημα με κεφάλαια που θα συλλέξουν οι ίδιοι.

Αυτό που παρουσιάζουν ως «νέο», είναι τόσο παλιό, όσο και η αντίθεση ανάμεσα στους δύο κόσμους: Από τη μια οι Λαναράδες, οι τραπεζίτες, παλιοί και νέοι επενδυτές, και από την άλλη οι εργάτες. Αυτοί και τα δισέγγονά τους θα συνεχίσουν να ζούνε στα πλούτη και τη χλιδή και οι εργάτες με την ανασφάλεια, την αβεβαιότητα, τη φτώχεια και το άγχος από το βραχνά της ανεργίας.

Αυτό θα συνεχίσουμε να βιώνουμε στο πετσί μας, όποιος κι αν λειτουργεί τα εργοστάσια, στο πλαίσιο αυτού του δρόμου ανάπτυξης, είτε μιλάμε για τους πιστωτές του Λαναρά, είτε για την «Επίλεκτο Κλωστοϋφαντουργία», με τα 586 ευρώ κατώτερο μισθό για όλους, είτε για τον «Βαρβαρέσο», που προσλαμβάνει ακόμα και με 511 ευρώ μεικτά, είτε στα «Κλωστήρια Κιλκίς», που είναι ουσιαστικά εκτός λειτουργίας, είτε στα «Κλωστήρια Θράκης», όπου θερίζει η απληρωσιά κ.λπ.

Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί ότι δεν είναι η πρώτη φορά που επιχειρείται «εξυγίανση» σε τέτοιου είδους επιχειρήσεις. Ας θυμηθούμε τον Οργανισμό Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων, που συγκροτήθηκε το 1983 και σ' αυτόν εντάχθηκαν (ανάμεσα σε άλλες «προβληματικές») και 13 επιχειρήσεις της Κλωστοϋφαντουργίας, όπως η «Πειραϊκή - Πατραϊκή», με 6.834 εργαζόμενους, ο «Μιχαηλίδης» στη Θήβα και η ΤΕΞΤΙΛΙΑ, με 1.044 εργαζόμενους. Μάλιστα, οι εργαζόμενοι στις δύο τελευταίες επιχειρήσεις δέχτηκαν να κάνουν σοβαρές υποχωρήσεις, προκειμένου να «εξυγιανθεί» η εταιρεία, όπως να μην πάρουν όλη τους την άδεια, να καθυστερήσει η είσπραξη των δεδουλευμένων αποδοχών τους, να πάρουν με καθυστέρηση δύο μηνών την ΑΤΑ που με αγώνες είχαν κατακτήσει, να δουλεύουν τα Σάββατα, ενώ δούλεψαν ακόμα και στις 28 Οκτώβρη!

Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: Κάποιες επιχειρήσεις έκλεισαν από τον ίδιο τον Οργανισμό, άλλες επέστρεψαν σε ιδιώτες, απαλλαγμένες από τα χρέη. Αυτά πριν τρεις δεκαετίες, με άλλες συνθήκες για τον κλάδο και συνολικά για την οικονομία στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και παγκόσμια.

Επομένως, πείρα υπάρχει και χρειάζεται κάθε εργαζόμενος στον κλάδο να την αξιοποιήσει και να βγάλει συμπεράσματα. Η αντιμετώπιση του ζητήματος, από τη σκοπιά των εργαζόμενων, δεν μπορεί να γίνει με οικονομοτεχνικούς όρους, σαν να υπήρχε έλλειψη σε προτάσεις και φτιάχτηκε ένα «καλό επιχειρησιακό σχέδιο», για να καλύψει το κενό. Ούτε μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν αιτία των λουκέτων η «κακή διαχείριση».

Κρύβουν όλοι ότι η παραγωγή στην καπιταλιστική αγορά γίνεται με γνώμονα το κέρδος του κάθε επενδυτή και ότι όλοι τους είναι ενωμένοι απέναντι στους εργαζόμενους, για να διαιωνίζουν και να μεγαλώνουν την εκμετάλλευση. Αλλά τρώγονται και μεταξύ τους, σαν τους λύκους, ιδιαίτερα όταν το κέρδος μειώνεται. Τότε είναι που περιορίζουν την παραγωγή, υπολειτουργούν και κλείνουν εργοστάσια, μεταφέρουν την παραγωγή στο εξωτερικό, επενδύουν σε άλλους κλάδους με μεγαλύτερο ποσοστό κέρδους.

Πίσω από την αλλαγή ονομάτων, φορέων, σχημάτων, πίσω από τα συνθήματα περί «κοινωνικής οικονομίας», βρίσκεται η υπεράσπιση της βαρβαρότητας που ζούμε σήμερα οι εργαζόμενοι του κλάδου, η αθώωση των βιομηχάνων και του εκμεταλλευτικού δρόμου ανάπτυξης, που έχει κριτήριο το κέρδος τους, ο εγκλωβισμός των εργαζομένων σε προτάσεις διαχείρισης στο πλαίσιο αυτού του αντιλαϊκού δρόμου, με τη διαμόρφωση και νέων όρων ενσωμάτωσης, ο αποπροσανατολισμός των εργαζομένων από τη διεκδίκηση και την ταξική πάλη, η στήριξη από τους εργαζόμενους ξένων προς τα συμφέροντά τους επιλογών.

Από αυτήν την άποψη, το συγκεκριμένο σχέδιο ανοίγει δρόμο συνολικά για τους επιχειρηματικούς ομίλους, που αφήνουν για μήνες απλήρωτους τους εργαζόμενους. Αφού πρώτα έβαλαν στο περιθώριο τους ανέργους της ΕΝΚΛΩ, σκόρπισαν την απογοήτευση, τώρα συνεχίζουν ένα άθλιο παζάρι στις πλάτες τους. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι οι στενοί συνεργάτες του Λαναρά και κάποιοι από τους συνδικαλιστικούς του υπηρέτες, ξεπέρασαν ακόμα και τον ίδιο στον αποπροσανατολισμό και στην εξαπάτηση των εργαζομένων.

Αυτά τα σχέδια περί «κοινωνικής οικονομίας», προωθούνται από την ίδια την ΕΕ, το ΔΝΤ και τις κυβερνήσεις, επειδή χρησιμεύουν ως εργαλείο ταξικής συνεργασίας, ως δήθεν λύση για τους εργαζόμενους και τους άνεργους, για να μη βάλουν στο στόχαστρο του αγώνα τους τις πραγματικές αιτίες που οδηγούν στη φτώχεια, στην ανεργία και την εξαθλίωση.

Αυτές τις στρατηγικές επιλογές των βιομηχάνων και των τραπεζιτών στηρίζει διαχρονικά ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός, που ήταν πάντα με την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων. Γι' αυτό προσπαθούν τώρα να ξεπλύνουν τις αμαρτίες των Λαναράδων, να διευκολύνουν την κυβέρνηση απέναντι στην πίεση που της ασκούν οι διεκδικήσεις εργαζομένων και ανέργων, να συνεχίσουν με ύπουλο τρόπο, με το μανδύα του συνεργατικού σχήματος, τον ιδεολογικό και οργανωτικό εκφυλισμό του εργατικού κινήματος.

Με βάση αυτές τις εξελίξεις, η ΟΕΚΙΔΕ απευθύνεται στους ανέργους της ΕΝΚΛΩ και τους καλεί να ακολουθήσουν το δρόμο της οργάνωσης και του αγώνα, με γνώμονα τα ταξικά τους συμφέροντα, απαλλαγμένοι από τον κυβερνητικό και εργοδοτικό έλεγχο. Να μη θεωρήσουν χαμένα τα δεδουλευμένα και τις αποζημιώσεις, να πετάξουν στα σκουπίδια τα εκβιαστικά διλήμματα και τις αυταπάτες. Οπως έχουν κάνει οι συνάδελφοί τους στη Νάουσα, τους οποίους αρνούνται να συναντήσουν οι αρμόδιοι υπουργοί, παρά το αίτημα της ΟΕΚΙΔΕ, του Εργατικού Κέντρου Νάουσας και του σωματείου «Κλωθώ».

Στις δύσκολες στιγμές που περνάνε αυτοί και οι οικογένειές τους, οι εργαζόμενοι του πρώην ομίλου Λαναρά δεν πρέπει να περιμένουν με σταυρωμένα τα χέρια τη νέα παγίδα που τους υφαίνουν. Τους ξέρουν καλά τόσα χρόνια. Να διεκδικήσουν τη χορήγηση επιδόματος για όσο διαρκεί η ανεργία, να προσμετράται ως συντάξιμος χρόνος, να μην επιτρέψουν να πλειστηριαστεί κανένα σπίτι ανέργου, να μείνει χωρίς ρεύμα, νερό κ.λπ.

Ακόμα όμως κι αν μέσα σε αυτό το πλαίσιο ανοίξουν τελικά κάποια από τα εργοστάσια της ΕΝΚΛΩ ή άλλα, πρέπει οι εργαζόμενοι εξαρχής να καθορίσουν πλαίσιο πάλης για εφαρμογή του 8ωρου - 5ημέρου, των ΒΑΕ, της κλαδικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας με βάση τη Σύμβαση του 2009, να συμβάλουν στην οργάνωση της ταξικής πάλης στον κλάδο, στην ανασύνταξη του εργατικού κινήματος, να παλέψουν συντονισμένα παντού για την κάλυψη των απωλειών που είχαμε σε μισθούς, μεροκάματα, συντάξεις, κοινωνικές παροχές. Να διεκδικήσουμε όλοι μαζί την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών μας.

Μήπως, αλήθεια, πρόκειται να διασφαλίσει κάτι τέτοιο η «δίκαιη ανάπτυξη» που ευαγγελίζεται η κυβέρνηση ή το επιχειρησιακό σχέδιο του πρώην προέδρου της ΕΝΚΛΩ και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι εμείς; `Η μήπως κινούμαστε από δόλο, όπως λένε; «Παλιά τους τέχνη» να επιτίθενται με συκοφαντίες και ψέματα στις ταξικές δυνάμεις, για να σηκώσουν σκόνη, να κρύψουν το συμβιβασμό και την υποταγή τους, τη διαχρονική τους καθοδήγηση από την εργοδοσία του ομίλου.

Το σχέδιο που προτείνουν για τα 3 από τα 17 εργοστάσια της ΕΝΚΛΩ δεν έρχεται σε σύγκρουση με το δρόμο ανάπτυξης που μας έφερε ως εδώ. Αντίθετα, υποστηρίζεται απ' όσους είναι απέναντι στους εργαζόμενους, γιατί αποτελεί ένα καλοδουλεμένο εμπόδιο στην προσπάθεια χειραφέτησης των εργαζομένων, για να μη στοχεύσουν τον πραγματικό αντίπαλο και να μη συγκεντρώσουν δυνάμεις προς όφελος της μόνης προοπτικής που τους συμφέρει, για το δρόμο ανάπτυξης με κριτήριο την ικανοποίηση των λαϊκών αναγκών, όπου μπορεί να αναπτυχθεί και ο κλάδος της Κλωστοϋφαντουργίας, εξασφαλίζοντας δουλειά με δικαιώματα για χιλιάδες εργαζόμενους.

Αυτό είναι ρεαλιστικό σήμερα, με βάση τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας και τις ανάγκες των εργαζομένων. Αυτό είναι το πλάνο υπέρ των εργαζομένων κι αυτό πρέπει να προβάλλουν και να τραβάνε μπροστά με τα δικά τους πανό, τα συνθήματα και τις σημαίες.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Δημοψήφισμα : Ένας χρόνος μετά…

Επόμενο άρθρο

Η ταξική δομή της ελληνικής κοινωνίας