Ρήξη ή ενσωμάτωση;

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας

Το …«αρχαίο» αυτό ερώτημα επανέρχεται σε κάθε κρίσιμη καμπή της κοινωνικής ιστορίας. Σήμερα κατά τη συζήτηση στη χώρα μας στα μεγάλα ΜΜΕ, αλλά και μεταξύ των κυρίαρχων πολιτικών δυνάμεων που εκπροσωπούν με όλες τους τις «διαφορές» το αστικό σύστημα, στολίζουν τη λέξη «ρήξη» με κάθε είδους κινδυνολογία, «τρομοκρατία» κ.α. Θέλουν πολύ απλά η κατάσταση της χρεοκοπίας του λαού να συνεχιστεί στο διηνεκές, ενώ τα κοινωνικά τους να δικαιώματα να γυρίσουν στον…19^ο αιώνα στο όνομα της «σωτηρίας και μη χρεοκοπίας της χώρας.» Ο «συμβιβασμός με τους δανειστές μας» είναι στην ουσία με όλες τις παραλλαγές που μπορεί να έχει ή να βαφτιστεί «έντιμος», «αναγκαίος» κ.α ενσωμάτωση στις επιδιώξεις του κεφαλαίου ντόπιου και ξένου. Κάτι το οποίο σημαίνει ότι τα προβλήματα του λαού καθημερινά θα αυξάνονται, ο Γολγοθάς δεν έχει ανάσταση. Ήρθε η ώρα, τώρα που το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα έχει αποδείξει σε όλη του την έκταση τα αδιέξοδα και τη σαπίλα του, τώρα που η Ε.Ε αποδεικνύει ότι είναι ένας μηχανισμός σε βάρος των λαών της Ευρώπης, να σκεφτούμε διαφορετικά.

Η χώρα μας δεν είναι «ψωροκώσταινα» , έχει δυνατότητες, έχει πλουτοπαραγωγικές πηγές, έχει λαό φιλότιμο, έχει δηλαδή όλες τις προϋποθέσεις να βαδίσει σε άλλο δρόμο. Ήρθε η ώρα ο λαός-ξεπερνώντας την κινδυνολογία και τα ψεύτικα διλήμματα- να επιλέξει το δρόμο της ΡΗΞΗΣ. Μία ρήξη με την Ε.Ε (αποδέσμευση), μία ρήξη με τους «δανειστές» (μη αναγνώριση του χρέους-μονομερή διαγραφή του), ρήξη σε τελευταία ανάλυση με το κεφάλαιο και την οικονομική-πολιτική εξουσία του. Ο δρόμος σίγουρα δεν είναι ρόδινος, αλλά μακρύς, δύσκολος γεμάτος εμπόδια που θα βάζουν ντόπιοι και ξένοι κεφαλαιοκράτες. Δρόμος όμως που είναι ο μοναδικός που θα φέρει «φως στο τούνελ», δρόμος που με την πάλη του λαού μπορεί να φέρει και την ανάσταση του. Διαφορετικά θα ζούμε κάθε μέρα το «μαρτύριο της σταγόνας»,μετρώντας απώλειες σε δικαιώματα και εισοδήματα στο όνομα της... «σωτηρίας» μας!

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Μνήμη Εδουάρδο Γκαλεάνο

Επόμενο άρθρο

2010-2015: πέντε χρόνια από την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου