Σκέψεις με αφορμή τις εκλογές στη Γαλλία

του Αλέκου Χατζηκώστα

Οι εκλογές στη Γαλλία, λόγω και της σημασίας της χώρας σε επίπεδο Ε.Ε αλλά και ευρύτερα έχουν τη σημασία τους. Θα πρέπει όμως να τονιστεί ότι χρησιμοποιούνται και ως «παράδειγμα» για πολιτικές δυνάμεις της χώρας μας στη προσπάθεια 'αναμόρφωσής» τους.

Ως «ολική ανατροπή» σχολιάζεται το εκλογικό αποτέλεσμα στη Γαλλία, με την πρωτιά του «αντι-Λεπέν» συνασπισμού να παρουσιάζεται σαν μια ιστορική νίκη του γαλλικού λαού, μέχρι και σαν παράδειγμα για όλη την Ευρώπη. Επειδή αποφεύχθηκε η επικράτηση της «ακροδεξιάς», που σε διαφορετική περίπτωση όπως γράφεται θα έβαζε σε «περιπέτειες» τη Γαλλία και την Ευρώπη. Να σημειώσουμε εδώ ότι η ίδια η Λεπέν είχε φροντίσει να ξεκαθαρίσει ότι σκόπευε να συνεχίσει στον δρόμο του προκατόχου της, τόσο σε ό,τι αφορά την αντιλαϊκή επίθεση στους Γάλλους εργαζόμενους όσο και στην «κόκκινη γραμμή», όπως χαρακτήριζε τις δεσμεύσεις της χώρας στο ΝΑΤΟ και την πιο βαθιά εμπλοκή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στο έδαφος της Ουκρανίας.

Αυτό που «πέτυχε» τελικά στη Γαλλία είναι το σχέδιο αναδιάταξης όλων των αστικών δυνάμεων - εφεδρειών και μη - για να εκτονωθεί η λαϊκή δυσαρέσκεια σε «νέα» ψευτοδιλήμματα. Γι' αυτό και είναι βέβαιο ότι θα τροφοδοτηθεί ένας νέος κύκλος συντηρητικοποίησης, κάτι που επιβεβαιώνεται και από την πείρα των προηγούμενων εκλογικών αναμετρήσεων, όπου παρά τα κάθε φορά «μέτωπα ανάσχεσης», η ακροδεξιά τρεφόταν από το ίδιο το σύστημα, με την «ατζέντα» της να γίνεται κυβερνητική πολιτική (π.χ. για το Μεταναστευτικό από τον Μακρόν), και σε κάθε εκλογική αναμέτρηση να δυναμώνει περισσότερο.

Αν δεν υπήρχε λοιπόν ο ...μπαμπούλας της ακροδεξιάς, μάλλον θα έπρεπε να τον εφεύρει ο Μακρόν, ώστε να εμφανίσει ως «δικαιωμένες» τις βαθιά αντεργατικές και αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις του, τη διάλυση της όποιας Κοινωνικής Ασφάλισης, τις ιδιωτικοποιήσεις, την άγρια καταστολή των μεγάλων λαϊκών κινητοποιήσεων κ.ο.κ. Από την άλλη και η πολύχρωμη σοσιαλδημοκρατία έχοντας ως λογική αυτή του «μικρότερου κακού» βγήκε και εξαιτίας του εκλογικού συστήματος (ληστρικό το σύστημα των μονοεδρικών) ενισχυμένη με υποσχέσεις «να τ' αλλάξει όλα, για να μείνουν τα ίδια» .

Το αποτέλεσμα της κάλπης στη Γαλλία αξιοποιείται ως «παράδειγμα» και στην Ελλάδα, σε μια φάση που είναι σε πλήρη εξέλιξη οι διεργασίες για την αναμόρφωση της σοσιαλδημοκρατίας, δηλαδή των δυνάμεων που έχουν ψηφίσει και εφαρμόσει όλα τα μνημόνια, που έχουν βάλει τη σφραγίδα τους στο τσάκισμα κατακτήσεων και δικαιωμάτων αλλά και στη βαθιά εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τους σχεδιασμούς των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ. Όμως η πραγματική ελπίδα και για τη Γαλλία αλλά και για το λαό της χώρας μας , βρίσκεται στην ανασύνταξη του λαϊκού κινήματος, στην ενίσχυση του ρεύματος αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής. Μόνο έτσι μπορεί να ανοίξει ο δρόμος για την πραγματική ανατροπή σε κάθε χώρα, αλλά και συνολικά στην Ευρώπη, κόντρα στις προσπάθειες να εκτονώνεται η λαϊκή δυσαρέσκεια σε κυβερνητικές εναλλαγές - ανάσες για το καπιταλιστικό σύστημα.

πρώτη δημοσίευση εφημερίδα ΗΜΕΡΗΣΙΑ 10/7/2024

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Για τη συζήτηση γύρω από τη λειψυδρία

Επόμενο άρθρο

Μαύρη επέτειος