Τι πραγματικά τους ενοχλεί; (Με αφορμή τη συζήτηση «περί ανομίας στα ΑΕΙ»)

Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας

Για μία ακόμη φορά η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ – με το σταθερά υπέρ της άρχουσας τάξης ταξικό κριτήριο της- «ξαναχτύπησε» με αιχμή τα πανεπιστημιακό άσυλο. Σε πρωτοσέλιδο της αφιέρωμα (Κυριακή 17/12) και με τίτλο «Εικόνες παρακμής στα πανεπιστήμια» αναφέρει: «…Φτάνει , δεν πάει άλλο. Είναι η τελεσιγραφική κραυγή αγωνίας και κατάθεση οργής καθηγητών πανεπιστημίων και φοιτητών προς τη συντεταγμένη πολιτεία, καθώς οι πράξεις βίας κάθε λογής «ετσιθελικές ακτιβιστικές πρωτοβουλίες», η ωμή στοχοποίηση προσώπων με κεκτημένη ατιμωρησία έχουν μετατρέψει τα ΑΕΙ εις το όνομα του ασύλου και της ελεύθερης διακίνησης ιδεών σε κράτος εν κράτει εξωπανεπιστημιακών τραμπούκων…»

Φυσικά την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ δεν φαίνεται να την «ενοχλούν» αλλά ζητήματα όπως ότι η λαϊκή οικογένειας «ματώνει» για να σπουδάσει τα παιδιά της, ότι τα πτυχία εδώ και χρόνια είναι απλά διαβατήρια για την ανεργία, οι τεράστιες ελλείψεις σε προσωπικό και υλικοτεχνική υποδομή, η υποχρηματοδότηση τους, ότι τα ΑΕΙ λειτουργούν χρόνια τώρα με ιδιωτικονομικά κριτήρια κ.α .Αυτά άλλωστε είναι η «νομιμότητα» της κατά τ’ άλλα δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης της Συνταγματικής επιταγής…

Πατώντας σε υπαρκτά ζητήματα ακολουθεί την γνωστή  μέθοδο της διαστρέβλωσης των αιτιών , αλλά και της υπερπροβολή τους ώστε με τη σειρά τους να διαμορφώσει κατάλληλο «κλίμα» για την προώθηση ακόμη πιο αντιδραστικών μέτρων. Άλλωστε στις αιτίες με έμφαση τονίζει: «Η έντονη πολιτικοποίηση, ρίζα του φαινόμενου». Φυσικά και δεν την ενοχλούν η κυκλοφορία (μέσα από πολλούς τρόπους) των ιδεών και απόψεων της κυρίαρχης τάξης αλλά κάθε προσπάθεια να ακουστεί κάτι διαφορετικό. Δεν τους ενοχλεί για παράδειγμα ότι η ΔΑΠ εδώ και χρόνια κυριαρχεί σε μια σειρά  φοιτητικούς συλλόγους με αποτέλεσμα να τους έχει μετατρέψει σε «σφραγίδες» ανίκανους στην πράξη να αντιμετωπίσουν μέσω της οργανωμένης μαζικής παρέμβασης των ίδιων των φοιτητών τα φαινόμενα «ανομίας» που καταγγέλλει.

Είναι γνωστές οι θέσεις της εφημερίδας σχετικά με το «άσυλο» αλλά και οι θέσεις που κατά καιρούς προβάλλονται για «πανεπιστημιακή αστυνομία»,η είσοδος με εδικές κάρτες μιας και η συνολική της αντίληψη ουσιαστικά είναι για ΑΕΙ-επιχειρήσεις χωρίς την παρουσία αγωνιζόμενων φοιτητών ή φωνών γενικότερα αντίστασης που να λειτουργούν αψεγάδιαστα και υπέρ των αναγκών αναπαραγωγής του κεφαλαίου σε οικονομικό αλλά και ιδεολογικό επίπεδο.

Οι «βολές» αυτές δεν είναι τυχαίες, ούτε και αποτελούν απλά δείγμα ιδεολογικών εμμονών και τύφλωσης. Αποτελούν τα μόνιμα προεόρτια των όσων βαθύτερα επιδιώκει το σύστημα για το επόμενο διάστημα. Υπερασπιζόμαστε το Πανεπιστημιακό Άσυλο και αντιστεκόμαστε σε κάθε προσπάθεια απαξίωσης και υπονόμευσης του θεσμού, παραχάραξης της έννοιάς του. Την ευθύνη για την τήρηση του ασύλου πρέπει να την έχει η Σύγκλητος και όχι ολιγομελείς και ελεγχόμενες επιτροπές και πάνω απ' όλους ένα δυνατό και συνειδητό κίνημα φοιτητών, εργαζομένων και του αγωνιστικού τμήματος των πανεπιστημιακών.

Γενικότερα, παλεύουμε για τη δημιουργία προϋποθέσεων συλλογικού - λαϊκού ελέγχου της εκπαίδευσης, ώστε η επιστήμη να γίνει σύμμαχος του λαού και το σχολείο να διαπλάθει όχι καλούς υπηρέτες, αλλά ανθρώπους με προσωπικότητα και συνειδητούς ρυθμιστές της ζωής τους. (Πρώτη δημοσίευση atexnos.gr)

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Η ΟΥΝΡΑ και …οι απεργίες! ( Ντοκουμέντο)

Επόμενο άρθρο

Ομηρία των Νέων Αγροτών