Του Αλέκου Χατζηκώστα *

Το έγκλημα στα Τέμπη, συνεχίζει και σωστά να συγκλονίζει τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού. Να προκαλεί όχι μόνο θλίψη, αλλά και οργή, αγανάκτηση και να οδηγεί σε αγωνιστικές διαδρομές που εκφράστηκαν με τα μεγαλειώδη συλλαλητήρια- απεργιακές συγκεντρώσεις της περιόδου.

Τον δρόμο αυτό θα πρέπει να στηρίξει πολύπλευρα ο λεγόμενος «πνευματικός κόσμος της χώρας» με την πένα του και το συνολικό πνευματικό του έργο, να μπει μπροστά, να σταθεί με το μέρος του δίκιου και της αλήθειας.

Αυτό όμως δυστυχώς δεν είναι αυτονόητο καθήκον-στάση ζωής για όλους. Το αντίθετο μάλιστα, ορισμένοι μετατρέπουν τους εαυτούς ως «ηχεία» της κυβερνητικής προπαγάνδας σε βάρος πάντα της αλήθειας και με στόχο τη συγκάλυψη των γεγονότων αλλά και των πραγματικών αιτιών που μας οδήγησαν στο έγκλημα.

Ας πάρουμε παράδειγμα την αρθογραφία δύο γνωστών συγγραφέων της χώρας μας, στα ΝΕΑ στις 12/4.

Ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης με το γνωστό στυλ γραφής του και με τον ειρωνικό τίτλο «Ξυλόλιο με γλυκάνισο ή άνευ» για μία ακόμη φορά πολιτικά-ιδεολογικά υπηρετεί το κυρίαρχο κυβερνητικό αφήγημα και στο ζήτημα του εγκλήματος στα Τέμπη. Γράφει ανάμεσα στ’ άλλα αναφερόμενος στην πρόεδρο του Συλλόγου Θυμάτων: «…Διότι συγγγνωστή η οδύνη, όμως όχι τώρα να μας κανοναρχεί και πολιτικά και να φιλοδοξεί (σύνδρομο μεγαλείου;) να ανατρέψει την όποια εκλεγμένη κυβέρνηση…» Και αφού ουσιαστικά όσους κάνουν λόγο τεκμηριωμένα- την επιχείρηση συγκάλυψης από μέρους της κυβέρνησης κάνει λόγο ειρωνικά  για «…ξυλόλιο που βγήκε από το παράδεισο, ότι εξαφανίστηκαν βαγόνια στο ουρανό, ότι οι νεκροί είναι ογδόντα…» και καταλήγει: «…Η όλη υπόθεση εξελίσσεται μέχρι στιγμής ως ένα τσίρκο συγκαμένων, ιδιοτελών και ανίκανων…Διότι τελικά κοντεύει να αποδειχτεί το αυτονόητο: πως εν Ελλάδι υπάρχει πλήρης ανικανότητα να στηθεί μία συγκάλυψη, μία συνωμοσία της προκοπής για τη δήθεν συγκάλυψη, ή μία επιτροπή διερεύνησης και των δύο- χάος…»

Ο Χρήστος Χωμενίδης στο δικό του άρθρο με τίτλο «Αφρίζει-ξαφρίζει», ουσιαστικά κινείται στο ίδιο πλαίσιο θεωρώντας όσους αμφισβητούν την κυρίαρχη κυβερνητική προπαγάνδα ως λίγο πολύ συνωμοσιολόγους , ενώ λοιδορεί (αλλοιώνοντας ταυτόχρονα τα αιτήματα και το περιεχόμενο των αιτημάτων τους) τις μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις που προηγήθηκαν. Γράφει χαρακτηριστικά γι’ αυτές: «… Και όταν πλέον απεδείχθη (σ.σ ήδη έκανε και γνωμοδότηση) ότι τα παραπάνω σενάρια λειτουργούσαν αποπροσανατολιστικά, συσκότιζαν την αλήθεια, τα πλήθη που είχαν βγει στους δρόμους αντί να νιώσουν εξαπατημένα από τους καθοδηγητές τους (σ.σ την απεργία προκήρυξαν τα συνδικάτα…) τους παρακολουθούν να τα μασάνε, να τα στρίβουν…Οχί απλώς τους ανέχονται μα κι εξακολουθούν να τους χειροκροτούν με μισή έστω καρδιά…Αφρίζει-ξαφρίζει αφού του αγόρασες, αφού το πίστεψες θα το φας. Το σαπούνι που σου μοσχοπούλησαν για τυρί…»

Δυστυχώς για τους συγγραφείς λίγοι είναι αυτοί που τους πιστεύουν και ακόμη λιγότεροι τους ακολουθούν στο δρόμο που τους προτρέπουν.

«Το έγκλημα στα Τέμπη δε θα ξεχαστεί/ όλων των νεκρών θα γίνουμε φωνή» φωνάζουν οι διαδηλωτές, αλλά φαίνεται ότι οι συγκεκριμένοι συγγραφείς δεν τους ακούνε από τους «γυάλινους πύργους» που πιθανά βρίσκονται…

Ας ελπίσουμε διαβάζοντας τα όσα σήμερα γράφουν, αύριο θα κάνουν και αυτοί, επιτέλους, την αυτοκριτική τους, απαγγέλλοντας τα όσα ο Καβάφης είχε γράψει:

«Α όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.

Ανεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.»

* Δημοσιογράφος-συγγραφέας

πρώτη δημοσίευση atexnos.com

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.