Τα αστικά ΜΜΕ, κρατικά και ιδιωτικά, έκαναν από την πρώτη στιγμή «σημαία» τους την περιβόητη «ατομική ευθύνη». Καθημερινά προπαγανδίζουν ως μονόδρομο τα απαγορευτικά κυβερνητικά μέτρα περιορισμού των δημόσιων συναθροίσεων ως στοιχείο περιορισμού της μετάδοσης του ιού. Την ίδια στιγμή, θάβουν τις δεκάδες καταγγελίες εργατικών σωματείων για συνωστισμό στους τόπους δουλειάς, στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.

Οι αναλύσεις στα τηλεπαράθυρα φέρνουν ακόμα και τα επιστημονικά δεδομένα στα μέτρα των τραγικών ελλείψεων του συστήματος Υγείας, προκαλώντας ακόμα και τον κοινό νου, αναπαράγοντας ως κάτι το φυσιολογικό π.χ. να μην ισχύει η 14ήμερη καραντίνα για το υγειονομικό προσωπικό...

Προβάλλουν την εκπόνηση και εφαρμογή ενός ολόκληρου αντεργατικού νομοθετικού οπλοστασίου σε όφελος των επιχειρηματικών ομίλων για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης υπερσυσσώρευσης που εκδηλώθηκε με καταλύτη την πανδημία.

Επιχειρούν να «περάσουν» στο λαό την άποψη ότι οι συνέπειες της πανδημίας δεν έχουν ταξικό πρόσημο και ότι κυβέρνηση, εργοδότες και εργαζόμενοι «είμαστε στο ίδιο καράβι» και πρέπει να αναλάβουμε ο καθένας το δικό του μερίδιο ευθύνης για να βγούμε από την κρίση.

Εμμέσως πλην σαφώς και όλο και περισσότερο ανοιχτά, εννοούν ότι η «ατομική ευθύνη» εργαζομένων και λαού είναι να μένουν στο σπίτι, σιωπηλοί. Να υφίστανται αδιαμαρτύρητα όλες τις εργασιακές ανατροπές και κυρίως να μη διεκδικούν, όχι μόνο στοιχειώδη μέτρα προστασίας της ζωής, της υγείας και της δουλειάς, αλλά κυρίως ούτε να περνά από το μυαλό τους ότι υπάρχουν δυνατότητες να είναι ελάχιστες οι συνέπειες στην υγεία και τη ζωή του λαού από τον κορονοϊό, αν υπάρχει ένα αποκλειστικά δημόσιο σύστημα Υγείας, όπως το προβάλλουν γιατροί και υγειονομικοί, χωρίς καμιά επιχειρηματική δραστηριότητα, ότι η ανθρώπινη ζωή δεν παίζεται στο κέρδος. Αυτό όμως απαιτεί κοινωνία χωρίς καπιταλιστική ιδιοκτησία αλλά με κεντρικό σχεδιασμό που θα βάζει όλες τις παραγωγικές δυνάμεις, την επιστήμη και την τεχνολογία σε όφελος του λαού.

Με ωμότητα και κυνισμό «δείχνουν» ηλικιωμένους και συνταξιούχους στις ουρές στις τράπεζες ως «ανεύθυνους», αλλά την ίδια στιγμή δεν λένε κουβέντα για αναστολή πληρωμής χρεών και δόσεων ούτε ότι η μηνιάτικη σύνταξή τους τελειώνει πολύ πριν μπει η επόμενη γιατί απ' αυτήν ζουν οικογένειες.

Ταυτόχρονα, στους χώρους δουλειάς των αστών σημαιοφόρων του «πλουραλισμού» και της «ελεύθερης έκφρασης γνώμης», την ίδια στιγμή που διαφημίζουν την «αυστηρότητα» της κυβέρνησης, επιβάλλουν συνθήκες συνωστισμού στα καμαράκια μοντάζ, σε στούντιο, δεν παίρνουν μέτρα απολύμανσης, αερισμού των χώρων...

Το «νέο» ...ρεπορτάζ που ανέδειξαν τα αστικά ΜΜΕ είναι το μέτρημα των προστίμων που επιβάλλει η αστυνομία, αλλά όχι το μέτρημα των τραγικών ελλείψεων σε όλα τα επίπεδα του δημόσιου συστήματος Υγείας.

«Είδηση» γι' αυτούς είναι οι ...προβλέψεις των αστρολόγων και πώς περνούν «στην καραντίνα» οι «τηλεπερσόνες», τα «ζαχαρωμένα» χειροκροτήματα στους υγειονομικούς, αλλά όταν αυτοί διεκδικούν και πριν και τώρα, τον λόγο έχει η αστυνομία, τα αιτήματά τους θάβονται, ακόμα και οι συμβολικές τους κινητοποιήσεις, όπως στη μέρα δράσης, συκοφαντούνται χυδαία.

Αλλά όλα αυτά δεν είναι καθόλου «αθώα» και πάνω απ' όλα δεν αφορούν την αντιμετώπιση της κρίσης της πανδημίας. Επιδιώκουν να «προετοιμάσουν» τη συνείδηση εργαζομένων και λαού, ώστε να συνεχίσουν να τηρούν την «ατομική ευθύνη» τους, υποτασσόμενοι στα άγρια αντεργατικά μέτρα των ΠΝΠ που εκπονήθηκαν και εφαρμόζονται για την αντιμετώπιση σε όφελος των επιχειρηματικών ομίλων της οικονομικής κρίσης που εκδηλώθηκε και η πανδημία τη βαθαίνει.

Είναι ακριβώς στην ίδια λογική, η οποία τώρα αναβαθμίζεται με ακόμα πιο σκληρά μέτρα και πλήγματα στα εργασιακά και συνδικαλιστικά δικαιώματα, που καλλιεργήθηκε από τα αστικά ΜΜΕ στη διάρκεια της δεκαετούς καπιταλιστικής κρίσης. Οτι δήθεν «όλοι μαζί» θα βγάζαμε τη «χώρα» από την κρίση.

Το πού οδήγησε τους εργαζόμενους και ιδιαίτερα τη νέα βάρδια της εργατικής τάξης η λογική αυτή δεν χρειάζεται πολλά λόγια. Την κατάσταση ζουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και οι οικογένειές τους, αφού τα μνημόνια τα επέβαλαν για την αντιμετώπισή της και μόνο, αλλά «ζουν και βασιλεύουν».

Μαζί με όλα τα προηγούμενα βαδίζει και η άνευ όρων υπεράσπιση της ΕΕ. Με κλαψουρίσματα για τη δήθεν έλλειψη «ευρωπαϊκής αλληλεγγύης», δηλαδή για το πιο σύντομο ανέκδοτο των τελευταίων χρόνων, επιχειρούν να αποδείξουν ότι η άγρια διαπάλη μεταξύ των αστικών κυβερνήσεων είναι δήθεν προσωπική στάση και «προτεσταντική ιδεοληψία» των ηγετών τους.

Επιχειρούν να κρύψουν και κυρίως επιχειρούν να μη συνειδητοποιήσει ο λαός ότι η «ατμομηχανή» και η δεύτερη, η τρίτη και η τέταρτη καπιταλιστική οικονομία της ΕΕ δεν μπορούν να προστατεύσουν στοιχειωδώς τους λαούς τους.

Επιχειρούν, αυτοί οι «λάτρεις» της Νέας Υόρκης, να κρύψουν ότι και εκεί και παντού στις ΗΠΑ όπου δεν υπάρχει δημόσιο σύστημα Υγείας, η πανδημία θερίζει τους φτωχούς και απόκληρους του καπιταλισμού.

Επιχειρούν να κρύψουν τις κατακτήσεις υπέρ των λαών που είχε ο σοσιαλισμός από τα πρώτα του βήματα στον 20ό αιώνα γιατί οι συγκρίσεις είναι συντριπτικές υπέρ του.

Ακόμα και τώρα θέλουν το λαό να μη θυμάται ότι αυτή η ΕΕ, αυτές οι αστικές κυβερνήσεις, χέρι χέρι με τις ΗΠΑ, επέβαλαν και διατηρούν το εμπάργκο εις βάρος της Κούβας, η οποία τους στέλνει ανιδιοτελώς ιατρική βοήθεια μαζί με αναγκαίο ιατρικό υλικό.

Επιχειρούν πάνω από όλα να μη συνειδητοποιήσει ο λαός ότι όποιο μέτρο διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης και να πάρουν οι αστικές κυβερνήσεις, όπως κι αν το ονομάσουν, οι εργαζόμενοι και οι λαοί θα κληθούν πάλι να πληρώσουν τον λογαριασμό.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.