Ο Δημήτρης Γκίμας χρόνια τώρα είτε ως παίκτης, είτε ως προπονητής έβαζε και βάζει τη δική του σφραγίδα στο μπάσκετ της Ημαθίας. Εδώ και χρόνια είναι προπονητής της ομάδας μπάσκετ του «ΦΙΛΙΠΠΟΥ». Παρουσιάζουμε μία ενδιαφέρουσα συνέντευξη μαζί του μέσα από την οποία θίγονται μια σειρά  γενικότερα ζητήματα που δπου κατά την άποψη μας θα πρέπει να «σκύψουν» σ’αυτά , άμεσα, όλοι οι αρμόδιοι.

 

 

Μετά από δεκαετίες ενασχόλησης με το άθλημα, ποια είναι η εκτίμηση σου για το επίπεδο του Ημαθιώτικου μπάσκετ; Τι χρειάζεται για να κάνει το «άλμα» ώστε να εκπροσωπείται στα «σαλόνια» της Α1;

Πρώτα απ όλα να σας ευχαριστήσω για την τιμή που μου κάνετε.

Για να απαντήσει κανείς με ακρίβεια στην ερώτηση  θα πρέπει πρώτα να τοποθετήσει το άθλημα του μπάσκετ στη θέση του μέσα στον ελληνικό αθλητισμό. Το μπάσκετ λοιπόν είναι το δεύτερο σε δημοφιλία σπορ στην Ελλάδα. Είναι ένα σπορ πανελλήνιο κι όχι τοπικού χαρακτήρα. Με χιλιάδες παίκτες   Η Ημαθία στο επίπεδο αυτό βρίσκεται πολύ ψηλά. Σκεφτείτε πόσοι αθλητές τα τελευταία χρόνια έχουν παίξει στην Α1. Τσαρτσαρης ο κορυφαίος όλων κι από κεί και πέρα Τριχόπουλος , διεθνής με την νέων ανδρών , Προδρομου , Μητσιαλος, Κασαμπαλης   Επίσης πολλές φορές ομάδες παίδων κι εφήβων έχουν δώσει το παρόν σε τελικές η ημιτελικός φάσεις πανελληνίων πρωταθλημάτων. Κι εδώ θα πρέπει να πούμε κάτι. Για τον πολύ κόσμο η παρουσία σε μια ημιτελική η τελική φάση πανελλήνιου πρωταθλήματος δε λέει κάτι. Η αλήθεια όμως είναι ότι στο μπάσκετ μια επαρχιακή ομάδα έχει να αντιμετωπίσει μεγαθήρια της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης ομάδες  οι οποίες επενδύουν τεράστια ποσά ακόμη και στις υποδομές τους. Ας αναλογιστούμε ότι μέσα στην πόλη δεν υπάρχει κλειστό γήπεδο μπάσκετ κανονικών διαστάσεων παρά μόνο στο γυμνάσιο του Προμηθεα κι εκεί οι ώρες είναι ελάχιστες. Είμαστε η μοναδική πόλη στην Ελλάδα που συμβαίνει αυτό.

Για να γίνει το άλμα χρειάζεται πρώτα απ όλα υπομονή , σκληρή δουλειά ,αφοσίωση , στήριξη από την τοπική κοινωνία αθλητικές εγκαταστάσεις και σίγουρα οικονομική ευρωστία γιατί μιλάμε για επαγγελματικό αθλητισμό.

 

Φέτος για πρώτη φορά προπονητής στην Α2. Ποια τα διδάγματα-συμπεράσματα από αυτόν τον «Μαραθώνιο». Τι κρατάς και τι θέλεις να ξεχάσεις από την φετινή εμπειρία;

Στην πρώτη χρόνια στην Α2 δυστυχώς έμαθα ότι ο ,εντός εισαγωγικών, επαγγελματισμός υπερισχύει του συναισθήματος. Αυτό είναι κάτι που δεν μου αρέσει. Το έμαθα όμως και το κρατάω. Επίσης όλοι μας μάθαμε ότι οι υλικοτεχνικές υποδομές μας κα η λειτουργία μας σαν ομάδα δεν ήταν ανάλογες της κατηγορίας.

Κρατάω την αρχή και το τέλος. Αυτά που θέλω να ξεχάσω και ξέχασα ήδη είναι δυστυχώς πάρα πολλά αλλά είναι από αυτά που δεν δημοσιοποιούνται και μένουν στα στεγανά των αποδυτηρίων μιας ομάδας.

 

Η τοπική κοινωνία (αν κρίνουμε και από τους φιλάθλους που παρακολουθούσαν τους αγώνες) δεν αγκάλιασε στο βαθμό που έπρεπε τον «ΦΙΛΙΠΠΟ» στην Α2. Σε ποιους παράγοντες οφείλεται κάτι τέτοιο; Τι πρέπει να γίνει τη νέα χρονιά;

Η τοπική κοινωνία στην αρχή ήρθε στο γήπεδο. Τα αποτελέσματα βοήθησαν σ’ αυτό στην αρχή. Στην πορεία όμως και κυρίως στην αρχή του δεύτερου γύρου η εικόνα της ομάδας συνολικά ήταν αποκρουστική κι ο κόσμος δίκαια κρύωσε κι απομακρύνθηκε. Ένα άλλο κατά τη γνώμη μου λάθος ήταν η καλλιέργεια κλίματος πρωταθλητισμού  στην κοινή γνώμη. Όταν ο ιδεατός στόχος χάθηκε ήρθε η αδιαφορία  ο χλευασμός κι η δυσφήμηση κλπ.  Φυσικά αυτό είναι κάτι που βαρύνει εμάς.

Για τη νέα χρόνια πρέπει η ομάδα να πάει στην πόλη κι όχι να περιμένουμε την πόλη να έρθει στην ομάδα. Πρέπει επίσης με ειλικρίνεια να εξηγήσουμε στον κόσμο τους στόχους μας και να γίνει μια ομάδα που δεν θα αποτελείται από την Μαρία Κάλλας και την Μαιρυλιν Μονρόε  αλλά από αθλητές που θα βουτάνε στο παρκέ και θα κυνηγούν κάθε φάση χωρίς ναι μεν αλλά ,ίσως κλπ. .Πρέπει να κάνουμε μια ομάδα που κερδίζει χάνει θα είναι περήφανη. Τότε ο κόσμος αργά η γρήγορα θα την αγκαλιάσει. Την είχαμε αυτή την ομάδα αλλά πέρυσι κάπου χάσαμε το βηματισμό μας.

 

Η υπάρχουσα υποδομή σίγουρα δεν επαρκεί, αλλά και δεν είναι στο επίπεδο που χρειάζεται το άθλημα. Ποιες οι προτάσεις σου προς τις τοπικές αρχές;

Για την υποδομή το είπα και στην αρχή όχι απλά δεν αρκεί αλλά είναι στην κυριολεξία ανύπαρκτη. Για μένα το σπίτι του μπάσκετ είναι η « Ελιά». Μεγαλώσαμε παίζοντας  στο γήπεδο αυτό. Δυστυχώς το γήπεδο αυτό είναι εγκαταλειμμένο. Η πρόταση που θα έκανα εγώ είναι εκεί να γίνει ένα σύγχρονο γήπεδο αποκλειστικά για μπάσκετ όπως το Φιλιππειο  είναι αποκλειστικά γήπεδο χάντμπολ. Σε μια τέτοια περίπτωση το μπάσκετ θα απογειώνονταν Δεν γνωρίζω για ποιους λόγους δεν προχώρησε ποτέ κάτι τέτοιο. Σε κάθε περίπτωση είναι απαραίτητο ένα γήπεδο.

 

Πέρα από διαπρεπής προπονητής, είσαι και εκπαιδευτικός. Για ποιο λόγο ένας νέος θα πρέπει να ασχοληθεί με το μπάσκετ ; Τι τελικά θα του προσφέρει ;

Αυτό που έχει να κερδίσει ένα παιδί είναι η σωματική και ψυχική υγεία και κυρίως η κοινωνικοποίηση. Ζούμε σε μια εποχή όπου αν θέλουμε να επιβιώσουμε πρέπει να μάθουμε να ζούμε με οδηγούς την αλληλεγγύη και την ομαδικότητα. Αυτά τα βρίσκει κάνεις στο μπάσκετ. Το μεγαλύτερο λάθος είναι να ασχοληθεί ένα παιδί προσβλέποντας σε επαγγελματική αποκατάσταση.  Αυτό είναι κάτι που κάνεις δεν μπορεί να το εγγυηθεί. Πρώτα τα μαθήματα κι έπειτα το μπάσκετ   Αυτό είναι το μοντέλο που προτείνω εγώ. Αν όμως κάτι παρεμβληθεί ανάμεσα σ, αυτά τότε δημιουργείται πρόβλημα.

 

Μία σπουδαία δουλειά γίνεται στις Ακαδημίες του «ΦΙΛΙΠΠΟΥ». Όμως αρκετά από τα παιδιά αυτά δεν συνεχίζουν στη αντρική ομάδα; Που οφείλεται κάτι τέτοιο και πώς θα ξεπεραστεί;

Δυστυχώς το εκπαιδευτικό σύστημα αλλά και ο τρόπος ζωής των νεαρών αθλητών τους οδηγεί μόλις φτάσουν στη β λυκείου σε ποσοστό 90% να εγκαταλείψουν το μπάσκετ. Στην στιγμή που κάποια παιδιά είναι έτοιμα να ενταχθούν στο σκληρό πρόγραμμα της ανδρικής ομάδος αυτά εγκαταλείπουν. Στη συνέχεια περνούν στο πανεπιστήμιο και ...τέλος

 

Και τέλος μία προσωπική ερώτηση. Εδώ και πολλές δεκαετείες ασχολείσαι ως παίκτης και ως προπονητής με το άθλημα. Έχουν «οροφή» τα όνειρα σου και οι επιδιώξεις σου; Κάνοντας τον μέχρι τώρα απολογισμό τι θα κρατούσες ως κορυφαίες στιγμές αυτής της διαδρομής; Τι θα ήθελες μετά από χρόνια να κρατήσουν οι πολίτες της Ημαθίας από την πολύχρονη προσφορά σου;

Νομίζω ότι αν σταματήσουμε να ονειρευόμαστε γερνάμε και πεθαίνουμε. Τα όνειρα όσο μακρινά κι αν είναι μας γεμίζουν δύναμη και μας κρατούν νέους. Κορυφαίες στιγμές όχι δικές μου αλλά όλης της ομάδας γιατί κι εγώ ανήκω στην ομάδα είναι δυο. Η πρώτη το 2006-07 σε συνθήκες εγκατάλειψης καταφέραμε να κρατήσουμε την ομάδα στη γ εθνική. Με τη βοήθεια πολλών φίλων ανωνύμων και τη μαγκιά των παικτών.  Αν υποβιβαζόμασταν τότε θα είχαμε διαλυθεί. Η δεύτερη ήταν η άνοδος στην Α2. Μεγάλωσα σαν παίκτης με το όνειρο που μετά έγινε καημός της ανόδου στην α2. Τότε δεν τα καταφέραμε. Στάθηκα όμως τυχερός γιατί αυτό που δεν χάρηκα σαν παίκτης το χάρηκα σαν προπονητής και μάλιστα μαζί με τον παλιό μου συμπαίκτη τωρινό συνεργάτη κι αδελφικό φίλο Χρήστο Μπλατσιώτη. Πιστεύω ότι αν μείνουμε ενωμένοι σαν οικογένεια όπως χρόνια τώρα κάνουμε διοίκηση και προπονητές σε 3-4 χρόνια ο Φίλιππος θα πάει στην Α1.

Προσωπικές φιλοδοξίες δεν έχω ούτε και μ ενδιαφέρουν ατομικοί τίτλοι και διακρίσεις. Είμαι 49 χρόνων κι είμαι στο μπάσκετ 36 χρόνια τα 31 στο Φίλιππο.  Όσοι μ αγαπούν θα ήθελα να με θυμούνται σαν κάποιον που αγαπούσε το μπάσκετ.

(Δημοσιεύτηκε στην έντυπη «ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ»)

 

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.