ΑΣΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ: «Καθαρίζει» τα ίχνη των εργοδοτικών εγκλημάτων

Το πρόσχημα που χρησιμοποιεί είναι ότι αυτά συνδέονται με παθολογική ή τροχαία αίτια, χωρίς όμως να εξηγεί γιατί αυτά δεν σχετίζονται με τις συνθήκες εργασίας, και σε αντίθεση με τα όσα η ίδια η Επιθεώρηση Εργασίας πρότεινε το 2001 (βλ. σελ. 20 - 21).

Ετσι κι αλλιώς, πολλά από αυτά είναι πιθανό να αποτελούν κατάληξη επαγγελματικών ασθενειών, η καταγραφή των οποίων στην Ελλάδα είναι κυριολεκτικά μηδενική, με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων, παρά την παραδοχή ακόμα και των αρμόδιων οργάνων της ΕΕ ότι οι θάνατοι από επαγγελματικές ασθένειες είναι πολλαπλάσιοι των θανάτων από εργατικά «ατυχήματα». Κι όμως, στην Ελλάδα δεν έχει πεθάνει ποτέ κανείς από επαγγελματική ασθένεια!

Στην τελευταία δημοσιοποιημένη Εκθεση Πεπραγμένων της Ανεξάρτητης Αρχής Επιθεώρησης Εργασίας, το 2024, ο νέος τρόπος καταγραφής των εργατικών «ατυχημάτων» εφαρμόζεται όχι μόνο στο έτος αυτό αλλά και αναδρομικά σε προηγούμενα έτη, παρουσιάζοντας μια εντελώς διαφορετική εικόνα από αυτή που παρουσίαζαν οι ίδιες οι Εκθέσεις Πεπραγμένων.

- Στις Εκθέσεις της Επιθεώρησης Εργασίας για την περίοδο 2020 - 2023 καταγράφηκαν και δημοσιοποιήθηκαν 400 θανατηφόρα εργατικά «ατυχήματα».

- Πλέον στην Εκθεση του 2024 εμφανίζονται για την ίδια περίοδο μόνο τα 130, δηλαδή το 32,5%! Εξαφάνισαν αναδρομικά σχεδόν 7 στους 10 θανάτους εργαζομένων! Σε ό,τι αφορά το 2024 εμφανίζονται μόνο 47 θανατηφόρα, αφού δεν δημοσιοποιούνται όσα αποδίδονται σε παθολογικά αίτια.

Η λειψή καταγραφή των εργατικών «ατυχημάτων» είναι ακόμα μεγαλύτερη, καθώς η Επιθεώρηση Εργασίας βάσει νόμου δεν καταγράφει τα «ατυχήματα» στους ναυτεργάτες και στους εργάτες ορυχείων, λατομείων, μεταλλείων. Επιπλέον, από το 2006 δεν δημοσιοποιούνται ούτε οι θάνατοι με τροχαία αίτια.

Επιπλέον έχει μειωθεί και ο αριθμός των εργατικών «ατυχημάτων» που διερευνώνται, με προφανή στόχο τη συγκάλυψη των ευθυνών κράτους και εργοδοσίας. Σύμφωνα με τις Εκθέσεις Πεπραγμένων του κάθε έτους της Επιθεώρησης Εργασίας διερευνήθηκαν από το σύνολο των «ατυχημάτων» και των θανατηφόρων αντίστοιχα:

- Το 2021 το 73% και το 46%.

- Το 2022 το 68% και το 45%.

- Το 2023 το 52% και το 43%.

- Το 2024 διερευνήθηκε μόλις το 36% του συνόλου των «ατυχημάτων» (!), ενώ δεν γνωρίζουμε το ποσοστό επί του συνόλου των θανατηφόρων εργατικών «ατυχημάτων» που διερευνήθηκαν, καθώς αποσιωπούνται τα θανατηφόρα με παθολογικά και τροχαία αίτια.

Προκειμένου να δικαιολογήσει την εξαφάνιση των εργοδοτικών εγκλημάτων, η κυβέρνηση επικαλείται δύο επιχειρήματα.

Το πρώτο είναι ότι η απόφαση για διερεύνηση ενός θανάτου με παθολογικά αίτια λαμβάνεται μόνο μετά από «συγκεκριμένη διαδικασία πιστοποίησης των δικαστικών και ιατροδικαστικών αρχών».

Αυτό όμως διαψεύδεται από την ίδια την Επιθεώρηση Εργασίας. Σε εγκύκλιό της σημειώνεται: «Στην περίπτωση των σοβαρών και θανατηφόρων εργατικών ατυχημάτων παθολογικής φύσεως ο επιθεωρητής διερευνά ως ανωτέρω το ατύχημα και εφόσον δεν προκύπτει συσχέτιση με την εργασία, εισηγείται στον προϊστάμενο του αρμόδιου Τμήματος, ο οποίος το αρχειοθετεί, σημειώνοντας στις παρατηρήσεις πως πρόκειται για "ατύχημα που οφείλεται σε παθολογικά αίτια"». Η οδηγία αυτή θέτει το ερώτημα: Πώς μπορεί να αποφασίσει ένας επιθεωρητής αν ένας θάνατος με παθολογικά αίτια συνδέεται με τις συνθήκες εργασίας, όταν γι' αυτό απαιτούνται μια σειρά έλεγχοι που δεν μπορούν να γίνουν από τον ίδιο;

Επίσης, όπως ήδη αναφέραμε, η ίδια η διοίκηση της Ανεξάρτητης Αρχής της Επιθεώρησης Εργασίας λέει καθαρά ότι «από τα εργατικά ατυχήματα που αναγγέλλονται στην Επιθεώρηση Εργασίας, καταχωρίζονται μεν αλλά δεν διερευνώνται ως προς τα αίτιά τους όσα έχουν παθολογική ή τροχαία αιτιολογία».

Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση δεν δίνει στοιχεία όπως πόσες τέτοιες διαδικασίες πιστοποίησης δικαστικών και ιατροδικαστικών αρχών έχουν γίνει, πώς και με ποιον τρόπο αποφάσισαν ότι ένα θανατηφόρο εργατικό «ατύχημα» δεν οφείλει περαιτέρω διερεύνησης.

Περαιτέρω, εκτός από την εξαφάνιση των θανάτων, η μη διερεύνηση σημαίνει ότι δεν θα μαθευτεί ποτέ αν αυτοί έχουν ως αιτία τις συνθήκες εργασίας ή τουλάχιστον αν συνέβαλαν οι συνθήκες εργασίας στην εκδήλωση της θανατηφόρας πάθησης. Οσο για τους θανάτους με τροχαία αίτια, η σύνδεση με τις συνθήκες εργασίας, τουλάχιστον σε ένα ποσοστό τους, είναι προφανής: Ενας εργαζόμενος σε συνθήκες διαρκούς εντατικοποίησης, άγχους και εξάντλησης έχει σαφώς περισσότερες πιθανότητες εμπλοκής σε τροχαίο απ' ό,τι ένας εργαζόμενος με σταθερό ημερήσιο χρόνο εργασίας και δικαιώματα.

Το δεύτερο επιχείρημα της κυβέρνησης επαναλαμβάνει μονότονα ότι όσα μεταφέρει «είναι στοιχεία της Eurostat», σαν να αποτελεί αυτή η επίκληση τη «χρυσή σφραγίδα» της εγκυρότητας.

Επιπλέον, ακόμα και τα στοιχεία της Eurostat σε ό,τι αφορά την Ελλάδα συλλέγονται από την Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία και είναι διαφορετικά από αυτά που καταγράφει και δημοσιοποιεί η Επιθεώρηση Εργασίας! Ενδεικτικά, για την περίοδο 2021 - 2023:

- Η Eurostat αναφέρει ότι στην Ελλάδα σημειώθηκαν αθροιστικά σχεδόν 14.000 εργατικά «ατυχήματα», όμως η «Ανεξάρτητη» Αρχή Επιθεώρησης Εργασίας αναφέρει ότι σημειώθηκαν πάνω από 41.000 εργατικά «ατυχήματα».

- Η Eurostat αναφέρει ότι τα θανατηφόρα ήταν 82, ενώ η «Ανεξάρτητη» Αρχή Επιθεώρησης Εργασίας στην πρώτη εκδοχή της (περιλαμβάνει και όσα οφείλονται σε παθολογικά αίτια) αναφέρει ότι στην Ελλάδα σημειώθηκαν 311 θανατηφόρα εργατικά «ατυχήματα» και στη δεύτερη εκδοχή της (από το 2024 αφαιρεί από την καταμέτρηση - και μάλιστα αναδρομικά - όσα οφείλονται σε παθολογικά αίτια) τα εμφανίζει 139!

Δηλαδή η Επιθεώρηση Eργασίας, σε σχέση με τη Eurostat, στην πρώτη εκδοχή παρουσιάζει τριπλάσιο αριθμό συνολικών εργατικών «ατυχημάτων» και αυξημένο κατά 280% τον αριθμό των θανατηφόρων. Στη δεύτερη εκδοχή τα θανατηφόρα - ως διά μαγείας - παρουσιάζονται αυξημένα μόνο κατά 70%!

Επιπλέον, η «Ανεξάρτητη» Αρχή της Επιθεώρησης Εργασίας αναφέρει πως «ακολουθεί διαχρονικά τη μεθοδολογία ταξινόμησης εργατικών ατυχημάτων της Ευρωπαϊκής Στατιστικής για τα εργατικά ατυχήματα (ESAW)». Ομως ο ορισμός του θανατηφόρου εργατικού «ατυχήματος» με βάση την ESAW είναι το ατύχημα «που οδηγεί στον θάνατο του θύματος μέχρι και έναν χρόνο μετά το ατύχημα»!

Αλήθεια, με ποιο μηχανισμό παρακολουθεί σήμερα η Επιθεώρηση τους εργαζόμενους που έχουν τραυματιστεί σε χώρους δουλειάς και διαπιστώνει την εξέλιξη της κατάστασής τους; Πόσοι από αυτούς τους εργαζόμενους κατέληξαν μέχρι και έναν χρόνο μετά; Πόσοι ανάρρωσαν; Πού είναι αυτά τα στοιχεία;

Σε κάθε περίπτωση, οι διαφορετικοί τρόποι καταγραφής έχουν διαφορετικά αποτελέσματα. Η ουσία είναι ότι κανείς δεν αποτυπώνει το πραγματικό μέγεθος των εργατικών «ατυχημάτων» στους χώρους δουλειάς και ότι αυτό που ενδιαφέρει τις κυβερνήσεις δεν είναι να εξαλείψουν στην πράξη τα εργατικά «ατυχήματα», γιατί αυτό σημαίνει κόστος για την εργοδοσία, αλλά να εμφανίσουν μια πλασματική μείωσή τους, προκειμένου να «κουκουλώσουν» το σακάτεμα και το θανατικό που συμβαίνει στους χώρους δουλειάς.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Επόμενο άρθρο

ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΕΣ: Θερίζουν εκατοντάδες χιλιάδες ζωές εργαζομένων, αλλά δεν διερευνώνται