Με τη μεγάλη πολιτική - πολιτιστική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε απόψε στην αίθουσα τελετών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, κορυφώθηκε η πολύμηνη δραστηριότητα της ΚΟ Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ για τα 100χρονα της Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης.

Ο χώρος γέμισε ασφυκτικά από εκατοντάδες κομμουνιστές και κομμουνίστριες, φίλους και οπαδούς του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, ανθρώπους που βρίσκονται στη πρώτη γραμμή της πάλης, στα διάφορα μέτωπα και χώρους δουλειάς, μαζί με τους κομμουνιστές, και προετοιμάζουν την έφοδο στο μέλλον που θα καταργήσει την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Στην εκδήλωση μίλησε ο Μάκης Παπαδόπουλος, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Στη συνέχεια, τη θέση τους στη σκηνή, πήραν δεκάδες μέλη και φίλοι του Κόμματος και της ΚΝΕ που παρουσίασαν μια μοναδική μουσικοθεατρική παράσταση, βασισμένη στο βιβλίο του Τζον Ριντ «Δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο».

Ο Μάκης Παπαδόπουλος, στην ομιλία του αναφέρθηκε στο κορυφαίο μήνυμα του 20^ουαιώνα, τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης του Οκτώβρη του '17, που αποδεικνύει ότι η εργατική τάξη μπορεί να ανατρέψει τον καπιταλισμό και να οικοδομήσει μια ανώτερη κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Που αναδεικνύει τι μπορούν να πετύχουν οι εργαζόμενοι όταν γίνουν κυρίαρχοι των μέσων παραγωγής, όταν κατακτήσουν την πολιτική εξουσία.

Και τόνισε: «Αυτό το ανατρεπτικό μήνυμα φοβάται και θέλει να το εξαφανίσει, να το λερώσει σήμερα η αστική τάξη σε όλα τα καπιταλιστικά κράτη, σε όλα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Η άρχουσα τάξη των καπιταλιστών εμφανίζεται σήμερα παντοδύναμη, αλλά στην πραγματικότητα τρέμει σε κάθε χώρα τη στιγμή που οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεσμένοι θα βγουν ξανά στο προσκήνιο και θα αποδείξουν ότι η ιστορική εξέλιξη δεν τελειώνει με το σύστημα της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Τρέμει τη στιγμή που η εργατική τάξη δεν θα αρκείται να ζει με ψίχουλα, δε θα συνεχίζει να διαλέγει παθητικά το δήθεν «μικρότερο κακό» στην αστική διακυβέρνηση, αλλά θα σηκώσει το κεφάλι, θα συνειδητοποιήσει τον ιστορικό της ρόλο και θα ανοίξει επαναστατικά το δρόμο της κοινωνικής απελευθέρωσης.

(...) Για αυτό και θέλουν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, ότι δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από το βάλτο της ανασφάλειας, της εκμετάλλευσης, της ανεργίας που γεννά το καπιταλιστικό σύστημα. Για αυτό και προσπαθούν να συσκοτίσουν, να αμαυρώσουν, να παραχαράξουν, να θολώσουν το μήνυμα του Οκτώβρη, με μια πολύμορφη και πολύπλευρη συστηματική προπαγάνδα. Δεν κουράζονται να προβάλλουν, ότι η Οκτωβριανή επανάσταση ήταν πραξικόπημα των μπολσεβίκων, ότι στη Ρωσία ναυάγησε τοουτοπικό σχέδιο του σοσιαλισμού, ότι όλα αυτά έτσι και αλλιώς αφορούν μόνο το παρελθόν, ότι η επανάσταση και η ταξική πάλη ανήκει στο παρελθόν.

Προβάλλουν ως ιστορικά ξεπερασμένη την ταξική πάλη, την ίδια ώρα που η αστική τάξη παλεύει λυσσασμένα για να ισοπεδώσει τα δικαιώματα μας, πολεμά για να βαθύνει την εκμετάλλευση των εργαζομένων, επιτίθεται με αντεργατικούς νόμους που υπονομεύουν ακόμη και το δικαίωμα στην απεργία και τη συνδικαλιστική δράση για την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων.

Προσπαθούν επίσης να μας πείσουν ότι η επαναστατική πολιτική πάλη μπορεί να είχε κάποιο νόημα στις αρχές του 20ου αιώνα αλλά όχι σήμερα που η ζωή της εργατικής τάξης έχει βελτιωθεί σημαντικά.

Ασφαλώς στις ιστορικές ταινίες που αποτυπώνουν την εποχή της Οκτωβριανής Επανάστασης, θα δούμε χειρώνακτες εργάτες σε άθλιες συνθήκες, υποσιτισμένους, ακόμη και ξυπόλητους, αναλφάβητους. Η εικόνα του εργάτη στην Ευρώπη σήμερα δεν είναι η ίδια. Αυτή η απλοϊκή σύγκριση εύκολα μπορεί να οδηγήσει στο λανθασμένο συμπέρασμα ότι η σοσιαλιστική επανάσταση μπορούσε να γίνει τότε, και δικαίως έγινε τότε, αλλά δεν αφορά το σήμερα.

Οι αστοί πολιτικοί σε όλο τον κόσμο επενδύουν σε αυτή τη σύγκριση για να μας πείσουν ότι μπορεί να υπάρχει φιλολαϊκή διαχείριση του καπιταλισμού. Προσπαθούν να μας υποβάλλουν ως βασικό κριτήριο τη σύγκριση με το παρελθόν για να καλλιεργήσουν τη σύγχρονη μυθοπλασία τους για το δυναμισμό του σάπιου γερασμένου συστήματος του καπιταλισμού. Προσπαθούν να κρύψουν ότι οι ανάγκες των εργαζομένων εξελίσσονται, διευρύνονται, δεν είναι ασφαλώς ίδιες με αυτές των αρχών του 20ου αιώνα

Οποιος εστιάζει μόνο σε αυτή τη σύγκριση θέλει να κρύψει ότι σήμερα υπάρχουν οι επιστημονικές τεχνολογικές και παραγωγικές δυνατότητες για να ζήσουμε πολύ καλύτερα, με εξασφαλισμένη δημόσια και δωρεάν υγεία και ουσιαστική μόρφωση, με σταθερή δουλειά με λιγότερες ώρες και ουσιαστικό περιεχόμενο για τις ανάγκες της κοινωνίας. Οποιος μας ζητά να συγκρίνουμε μόνο με το παρελθόν, αυτός στην ουσία θέλει τα πράγματα να μείνουν στην καλύτερη περίπτωση όπως είναι σήμερα, με την εργατική τάξη, σε μεγάλο βαθμό ανοργάνωτη, χωρίς μεγάλες απαιτήσεις, με μισθούς πείνας, με ελαστικά ωράρια και ελαστικές συνειδήσεις.

Αυτό μας έλειπε, φίλες και φίλοι, την εποχή του διαδικτύου, των αλμάτων στη ρομποτική, στην αυτοματοποίηση, στη βιοτεχνολογία, την εποχή μας που η αστική θεωρία προσδιορίζει ως «4η βιομηχανική επανάσταση», εμείς να είμαστε ικανοποιημένοι αφού φοράμε παπούτσια, μπορούμε να αγοράσουμε ψωμί και έχουμε γενικά πρόσβαση στο σταθερό τηλέφωνο.

(...) Σήμερα ξέρουμε πόσο ολέθρια για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση είναι κάθε πολιτική μακροχρόνια στήριξης της μικρής εμπορευματικής παραγωγής, και κάθε ανοχή στη διατήρηση καπιταλιστικών σχέσεων. Σήμερα ξέρουμε ότι η απάντηση στα νέα προβλήματα που θα γεννά η σοσιαλιστική οικοδόμηση δεν είναι η επιστροφή στις λύσεις της αγοράς, αλλά η επέκταση και πλήρης επικράτηση των σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής στην οικονομία, η επιστημονική αναβάθμιση και η συνεχής προσαρμογή του κεντρικού σχεδιασμού στις νέες απαιτήσεις που θέτει το νέο επίπεδο ανάπτυξης της κοινωνικής παραγωγής.

Σήμερα επίσης λόγω της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, στην εποχή που η αστική θεωρία χαρακτηρίζει ως «4η βιομηχανική επανάσταση», έχουμε πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες ώστε ο κεντρικός σχεδιασμός της εργατικής εξουσίας να διασφαλίζει όχι μόνο την επάρκεια, αλλά και την ταχεία βελτίωση της ποιότητας των προϊόντων και των υπηρεσιών που καλύπτουν τις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνίας.

Ας σκεφτούμε πόσοι τεχνικοί περιορισμοί που υπήρχαν για την επιτυχία του κεντρικού σχεδιασμού στη Ρωσία το 1917, στη Σοβιετική Ενωση του 1940 έχουν ξεπεραστεί, δεν υπάρχουν σήμερα. Ας σκεφτούμε τις δυνατότητες που μας δίνει σήμερα η πληροφορική και η εξέλιξη του διαδικτύου, να συλλέξουμε και να επεξεργαστούμε ένα τεράστιο όγκο πληροφοριών.

Ας σκεφτούμε τις δυνατότητες ανόδου της παραγωγικότητας της εργασίας που μας διασφαλίζει το σημερινό ανώτερο επίπεδο αυτοματοποίησης λόγω των νέων πιο αποτελεσματικών ρομποτικών συστημάτων, λόγω της τεχνητής νοημοσύνης καθώς και λόγω της πιο αποτελεσματικής διασύνδεσης ανάμεσα στις παραγωγικές μονάδες».

Ολοκληρώνοντας την ομιλία του σημείωσε: «Οσο και αν προσπαθούν οι αστοί απολογητές του καπιταλιστικού συστήματος δεν μπορούν να μας πείσουν ότι ήρθε «το τέλος της ιστορίας», το τέλος της ταξικής πάλης.

Κανείς δεν μπορεί να σταματήσει την πορεία της επαναστατικής ταξικής πάλης, την ιστορική εξέλιξη προς το σοσιαλισμό - κομμουνισμό

Η εργατική τάξη παρά τα βαριά χτυπήματα που δέχεται παλεύει και θα νικήσει, θα ανοίξει το δρόμο της «κοινωνικής απελευθέρωσης».

Εμείς, τα μέλη και οι φίλοι του ΚΚΕ σήμερα,. Δεσμευόμαστε να φανούμε αντάξιοι των προηγούμενων γενιών κομμουνιστών που μάτωσαν και έπεσαν στη μάχη για να ανοίξει ο δρόμος αυτός, κάτω από την κόκκινη σημαία του σοσιαλισμού.

Δεσμευόμαστε ότι θα βαδίσουμε μαχητικά και επίμονα για τη σημερινή οργάνωση της λαϊκής αντεπίθεσης, ότι θα βαδίσουμε αταλάντευτα στη δύσκολη πορεία για τη νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης. Θα προχωρήσουμε διδαγμένοι από τα κατορθώματα και τα λάθη των προηγούμενων γενιών για να αφήσουμε πίσω μας το σημερινό βάλτο της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Οι προηγούμενες γενιές κομμουνιστών έγραψαν ιστορία στην πρώτη γραμμή της πάλης για την κοινωνική απελευθέρωση.

Σήμερα εμείς γράφουμε το μέλλον, δίνουμε αποφασιστικά τη μάχη για να ξαναγυρίσει προς τα μπρος ο τροχός της ιστορίας».

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.