Για την «εκστρατεία» #metoo στην Ελλάδα

Πριν έρθει στην Ελλάδα, το #metoo ξεκίνησε από τις ΗΠΑ το 2017 και στη συνέχεια επεκτάθηκε και σε άλλες χώρες. Αποτέλεσε ένα κύμα καταγγελιών περιστατικών σεξουαλικής παρενόχλησης σε γυναίκες, κυρίως από το χώρο του θεάματος και ιδιαίτερα το Hollywood, οι οποίες δημοσιεύονταν στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Ανάλογες καταγγελίες γυναικών υπήρχαν βέβαια και στο παρελθόν, συγκεκριμένα από το 2016, από εργαζόμενες γυναίκες και από μετανάστριες στις ΗΠΑ, οι οποίες καταγγελίες όμως δεν πήραν ανάλογη δημοσιότητα.

Η περίοδος που αυτά τα απαράδεκτα περιστατικά άρχισαν να βγαίνουν στο φως συνδέθηκε με τη νίκη του Ντόναλντ Τραμπ στις προεδρικές εκλογές των ΗΠΑ την ίδια χρονιά. Ο προσβλητικός, σεξιστικός λόγος του τέως Προέδρου πυροδότησε την αντίδραση πλήθους γυναικών, οι οποίες βίωναν τις κοινωνικές ανισότητες και διακρίσεις, που συνεχώς οξύνονται στη «μητρόπολη» του καπιταλισμού. Τα υπαρκτά κοινωνικά προβλήματα, η πολύμορφη βία σε βάρος των γυναικών, κυρίως η κρατική και εργοδοτική, και η αντίστοιχη δικαιολογημένη λαϊκή αγανάκτηση αξιοποιήθηκαν ως ένα ακόμα πεδίο για την οξυμένη πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ των Ρεπουμπλικάνων και των Δημοκρατικών, που έφτασε στην αλλαγή «σκυτάλης» στην προεδρία των ΗΠΑ πριν από λίγους μήνες.

Η «εκστρατεία» #metoo χτύπησε την πόρτα της Ελλάδας με αφορμή τις καταγγελίες της Ολυμπιονίκη Σοφίας Μπεκατώρου για σεξουαλική κακοποίηση, όπως και άλλων γυναικών, από τα πανεπιστήμια, τους χώρους του Αθλητισμού και του Πολιτισμού. Πρόκειται για περιστατικά που το ΚΚΕ καταδίκασε χωρίς «ναι μεν αλλά», ανέδειξε όμως ότι χρειάζεται να «σπάσει η σιωπή» για τις οικονομικές - κοινωνικές συνθήκες που διευκολύνουν τους δράστες τέτοιων εγκληματικών πράξεων.

Ηκαταγγελία και καταδίκη τέτοιων φαινομένων δεν συνιστά ένα ξεχωριστό κίνημα. Αλλωστε, η έκτασή του σε εργασιακούς χώρους, στην Εκπαίδευση, στο χώρο της Τέχνης και αλλού, δείχνει ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένες, ακραίες ατομικές συμπεριφορές. Υπάρχει ένα βαθύτερο κοινωνικό και οικονομικό υπόβαθρο, που υποθάλπει και τον ακραίο ατομισμό σε βάρος ενός άλλου ανθρώπου, φτάνοντας μέχρι τη σεξουαλική κακοποίηση. Γι' αυτό η ατομική προστασία, η καταδίκη των ανοιχτών ή συγκεκαλυμμένων πιέσεων και εκβιασμών, της πολύμορφης βίας, μπορούν και πρέπει να είναι στοιχεία της εργατικής - λαϊκής πάλης, και όχι απομονωμένα ή σε αντιπαράθεση με αυτή.

Γιατί το ατομικό θάρρος, η αντοχή απέναντι σε τέτοια φαινόμενα μπορεί να αναπτυχθεί στο έδαφος της συλλογικότητας, της συναδελφικότητας, της αλληλεγγύης, που είναι το πραγματικό «δίχτυ ασφαλείας» κάθε γυναίκας, κάθε νέας και νέου, και όχι με το «ατομικό Εγώ». Αυτό άλλωστε επιβεβαίωσε και το κύμα συμπαράστασης στην πρόεδρο της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας και σε άλλους υγειονομικούς, που δέχτηκαν την κρατική βία. Η ασπίδα προστασίας χτίζεται μέσα στον συλλογικό αγώνα για να ξεριζωθεί το αγκάθι της εκμετάλλευσης και καταπίεσης, που ξεσκίζει τις σύγχρονες δυνατότητες να ζήσουμε όπως μας αξίζει τον 21ο αιώνα.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Αγώνας ενάντια στην κατάργηση δικαιωμάτων των αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης

Επόμενο άρθρο

ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ ΕΛΛΑΔΑ...