Γιατί τα συνδικάτα απαιτούν το ξήλωμα όλου του αντεργατικού οπλοστασίου;

Πρώτον: Κάθε συζήτηση για ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς αντικειμενικά συγκρούεται με τις απαράδεκτες διατάξεις που χτυπούν τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας.

Πώς θα αυξηθούν οι μισθοί για τους εργαζόμενους αν δεν ξηλωθεί ο νόμος του 2012 (ΝΔ - ΠΑΣΟΚ), που απαγόρευσε τις συλλογικές διαπραγματεύσεις για τον κατώτατο μισθό; Πρόκειται για τον νόμο βάσει του οποίου τον κατώτατο μισθό ορίζει το κράτος, ξεκόβοντας κάθε συζήτηση για αυξήσεις πέρα από τις «αντοχές» της οικονομίας, κάτι που εφαρμόστηκε για πρώτη φορά από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.

Πώς θα δει ο εργαζόμενος μια στοιχειώδη ανακούφιση όσο υπάρχει ο νόμος 4024/2011 (ΠΑΣΟΚ), που καμία κυβέρνηση από τότε δεν άγγιξε και ο οποίος ορίζει ότι υπερισχύουν οι επιχειρησιακές Συλλογικές Συμβάσεις έναντι των κλαδικών; Ο ίδιος νόμος ήταν που αναβάπτισε τον ρόλο των λεγόμενων «Ενώσεων Προσώπων» (στήνονται με πρωτοβουλία των εργοδοτών για να παρακάμπτονται τα σωματεία), δίνοντάς τους το δικαίωμα να υπογράφουν επιχειρησιακή σύμβαση για να ρίχνουν τους μισθούς στα τάρταρα.

Και σαν να μην έφταναν τα παραπάνω, ήρθε και η εγκύκλιος του 2018 (ΣΥΡΙΖΑ) που έδωσε τη δυνατότητα στις εργοδοτικές ενώσεις να μπλοκάρουν τη διαδικασία κήρυξης των κλαδικών ΣΣΕ ως υποχρεωτικών για όλο τον κλάδο, με το να μην καταθέτουν το μητρώο μελών τους στον μηχανισμό ελέγχου της «αντιπροσωπευτικότητας» της σύμβασης.

Δεύτερον: Γίνεται οι εργαζόμενοι να έχουν σταθερό ημερήσιο εργάσιμο χρόνο, δηλαδή να πάνε κόντρα στις εμβληματικές διατάξεις του νομοσχεδίου Χατζηδάκη για τη 10ωρη δουλειά, χωρίς να μπει στο επίκεντρο το ξήλωμα όλων των νόμων που διαλύουν το 8ωρο;

Εδώ στο επίκεντρο μπαίνουν οι νόμοι που αναλύονται και στη σελ. 6, οι οποίοι «διευθετούν» την ένταση της εκμετάλλευσης, όπως ο νόμος του «Μεσοπρόθεσμου» του 2011 (ΠΑΣΟΚ), που καθορίζει το ξεχείλωμα του εργάσιμου χρόνου και ο οποίος εμπλουτίστηκε το 2017 (ΣΥΡΙΖΑ) με τον νόμο εναρμόνισης της ελληνικής νομοθεσίας με την ευρωενωσιακή οδηγία για την οργάνωση του εργάσιμου χρόνου, για τους νοσοκομειακούς γιατρούς.

Η σταθερότητα στον εργάσιμο χρόνο χτυπήθηκε βάναυσα και από την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας, με το άνοιγμα των καταστημάτων 32 Κυριακές τον χρόνο από τον ΣΥΡΙΖΑ, που σήμερα πάει να γενικευτεί από την κυβέρνηση της ΝΔ. Κάθε συζήτηση για σταθερό ημερήσιο - εβδομαδιαίο χρόνο εργασίας καταντάει «άδειο πουκάμισο» όσο η εργοδοσία έχει το «νόμιμο δικαίωμα» να καλεί τον εργαζόμενο 7 μέρες τη βδομάδα για δουλειά, ακόμα κι αν του δίνει ένα ρεπό, τάχα για να «πατσίσουν» μετά από λίγες μέρες.

Τρίτον: Πώς να μπει φρένο στη δουλειά και ζωή - λάστιχο, που το νέο νομοσχέδιο κάνει «καθεστώς», όσο μένουν ανέγγιχτες όλες εκείνες οι ρυθμίσεις που επιβάλλουν την «ευελιξία» στην αγορά εργασίας;

Η μισή δουλειά - μισή ζωή έχει τη σφραγίδα της μερικής απασχόλησης, της διευκόλυνσης της δράσης των «δουλεμπορικών» γραφείων, των συμβάσεων ορισμένου χρόνου, της ανακύκλωσης της ανεργίας μέσα από διάφορα προγράμματα παροχής τζάμπα εργατικού δυναμικού, της εκ περιτροπής εργασίας κ.ο.κ.

Μια καλή απάντηση στο ερώτημα αυτό μπορούν να δώσουν ειδικά οι εργαζόμενοι στον Τουρισμό, που έχουν να ...διαλέξουν κάθε φορά ανάμεσα σε 14 διαφορετικές εργασιακές σχέσεις «ευελιξίας», τα εργαλεία εκείνα δηλαδή που τους καθιστούν ιδιαιτέρως «ανταγωνιστικούς» στη «βαριά βιομηχανία» της χώρας.

Τέταρτον: Πώς θα κατοχυρωθεί το δικαίωμα στην απρόσκοπτη συνδικαλιστική δράση, που το νομοσχέδιο Χατζηδάκη έρχεται να στραγγαλίσει, αν το εργατικό κίνημα δεν ξηλώσει τον «στενό κορσέ» που πέρασαν στα συνδικάτα όλες οι κυβερνήσεις;

Εδώ τα συνδικάτα έχουν να αναμετρηθούν με όλα εκείνα τα νομοθετικά εμπόδια που το κράτος βάζει στη δράση τους. Εχουν να αναμετρηθούν με τον κατάπτυστο νόμο που πέρασε πέρυσι η ΝΔ για τον περιορισμό των διαδηλώσεων (4703/2020), ο οποίος βάζει ένα σωρό εμπόδια στην αγωνιστική διεκδίκηση, μπορεί να τυλίξει «σε μια κόλλα χαρτί» πρωτοπόρους συνδικαλιστές.

Πώς να αντιπαρατεθεί όμως το εργατικό κίνημα με τα νέα εμπόδια στην απεργία που προσπαθεί να βάλει η ΝΔ, αν υπάρξει η παραμικρή ανοχή στον απεργοκτόνο νόμο του ΣΥΡΙΖΑ, που υπερδιπλασίασε τον απαιτούμενο αριθμό παρόντων σε Γενική Συνέλευση σωματείου προκειμένου να πάρει απόφαση για απεργία;

Πέμπτον: Πώς να προστατευτούν οι εργαζόμενοι από τις απολύσεις, τις οποίες διευκολύνει ακόμα περισσότερο το νομοσχέδιο της κυβέρνησης, μέσα από την κατάργηση της υποχρέωσης επαναπρόσληψης, όταν παραμένει σε ισχύ όλο το πλαίσιο απελευθέρωσης των απολύσεων;

Πρόκειται για νομοθετικές ρυθμίσεις που τα προηγούμενα χρόνια έλυσαν τα χέρια της εργοδοσίας, φουσκώνοντας το κύμα απολύσεων. Είναι για παράδειγμα η διάταξη της «δοκιμαστικής περιόδου», που αυξήθηκε από τους 2 στους 12 μήνες, δίνοντας στους εργοδότες τη δυνατότητα να απασχολούν εργαζόμενους έως και έναν χρόνο χωρίς καμία υποχρέωση, όπως και η διάταξη με την οποία μειώθηκε η αποζημίωση. Ενώ όταν γίνεται «προειδοποίηση» πριν την απόλυση, η αποζημίωση μειώνεται στο μισό. Πρόκειται για νόμους που πέρασαν με τα μνημόνια και έμειναν ανέγγιχτοι από όλες τις κυβερνήσεις, δίνοντας το σήμα για να διευκολύνεται το πέταγμα χιλιάδων εργαζομένων στον δρόμο.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΚΑΝΝΑΒΗ

Επόμενο άρθρο

Δ. Κουτσούμπας: Ανυπολόγιστες οι κοινωνικές συνέπειες για τη ζωή από την αθώωση της χρήσης της κάνναβης