Κυπριακό: Συνέχιση της κατοχής και διχοτόμηση, με φόντο τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς

Ο γγ του ΟΗΕ αντάλλαξε απόψεις με τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Ν. Χριστοδουλίδη και τον εκπρόσωπο του ψευδοκράτους Τ. Ερχιουμάν, και συζήτησε από κοινού και με τους δύο, δίνοντας συνέχεια στις επαφές που είχε το προηγούμενο διάστημα η προσωπική του απεσταλμένη, Μ. Α. Ολγκίν, η οποία επιδίδεται σε προσπάθεια διαμόρφωσης πλατφόρμας συμβιβασμού.

Στη συνέντευξη που παραχώρησε ο κ. Γκουτέρες πριν την αναχώρηση από την Κύπρο επανέλαβε αυτά που έχει πει και σε παρόμοιες περιπτώσεις, περί «καλών υπηρεσιών του ΟΗΕ» και συνέχισης των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ), μίλησε για καλή προετοιμασία και επιλογή μεθοδολογίας μπροστά σε μια ενδεχόμενη «5+1» συνάντηση Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, των «εγγυητριών δυνάμεων» (Ελλάδας, Τουρκίας, Βρετανίας) και εκπροσώπου του ΟΗΕ, αλλά απέφυγε να κατονομάσει το βασικό πρόβλημα, την 52χρονη κατοχή του 37% των κυπριακών εδαφών από το τουρκικό κράτος.

Η «λύση» των δύο «συνιστώντων κρατών» που συμφωνήθηκε τον Φλεβάρη του 2014 από τον τότε Πρόεδρο Ν. Αναστασιάδη και τον εκπρόσωπο των Τουρκοκυπρίων Ν. Ερογλου αποτελεί προέκταση του βασικού συμβιβασμού, της διζωνικής - δικοινοτικής κατ' όνομα ομοσπονδίας, μορφή συνομοσπονδίας δύο κρατών, καταπατώντας τις βασικές θέσεις για ένα και όχι δύο κράτη, μία και μόνη κυριαρχία, μία ιθαγένεια και διεθνή προσωπικότητα, χωρίς κατοχικές δυνάμεις, ξένα στρατεύματα και βάσεις, χωρίς «εγγυήτριες δυνάμεις» ή κάθε λογής υποκατάστατα, όπως ΝΑΤΟική δύναμη ή πολυεθνική με την ομπρέλα του ΝΑΤΟ.

Υπάρχει μια αναμφισβήτητη αλήθεια, που στις μέρες μας αποκτά μεγάλη σημασία και προειδοποιεί για τη συνέχιση των αδιεξόδων σε πιο επικίνδυνο επίπεδο. Η Κύπρος βρίσκεται από πολλά χρόνια πριν στο «μάτι του κυκλώνα» ως τόπος εκδήλωσης σφοδρών ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής και της ευρύτερης περιοχής, και την ένταξή της στα σχέδια των ΗΠΑ, της Βρετανίας, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Η διπλωματική γλώσσα δεν μπορεί να κρύψει την αλήθεια, και στην συνέντευξη που παραχώρησε ο κ. Γκουτέρες πρόβαλε μια εκβιαστική απειλή, λέγοντας πως «αν υπάρχει μια στιγμή κατά την οποία η επίλυση του Κυπριακού είναι σημαντική, αυτή είναι τώρα, σε μια περίοδο χάους στην περιοχή και με ορισμένες γεωπολιτικές αλλαγές που θα μπορούσαν ξαφνικά να θέσουν την Κύπρο στο επίκεντρο ανεπιθύμητων εξελίξεων».

Πρόκειται για γνωστή μέθοδο δρομολόγησης εξελίξεων με γνώμονα τη δημιουργία προϋποθέσεων για απαράδεκτη διχοτομική λύση που αντιστοιχεί στις ευρωατλαντικές στοχεύσεις, απειλές που δοκιμάστηκαν και την περίοδο του Σχεδίου Ανάν, το οποίο συνεχίζει να αποτελεί πιλότο για τη νομιμοποίηση των τετελεσμένων της κατοχής.

Οι «ανεπιθύμητες εξελίξεις» έχουν πλήξει τον κυπριακό λαό. Η Κύπρος έχει μετατραπεί σε ευρωατλαντικό ορμητήριο, με ετοιμοπόλεμες βρετανικές, αμερικανικές και γαλλικές στρατιωτικές βάσεις και υποδομές, στη σύγκρουση με τη Ρωσία και την Κίνα, με ειδικό ρόλο στους διασταυρούμενους ιμπεριαλιστικούς πολέμους στην Ουκρανία, στον Περσικό Κόλπο και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή για τον έλεγχο της περιοχής, των πλουτοπαραγωγικών πηγών, της Ενέργειας και των δρόμων μεταφοράς υδρογονανθράκων και εμπορευμάτων.

Η ΝΑΤΟποίηση προχωρά με ταχύτατους ρυθμούς και ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης έχει αποφασίσει να υπογράψει την ένταξη της Κύπρου στο ΝΑΤΟ, για να ισχυροποιηθεί παραπέρα η νοτιοανατολική του πτέρυγα. Το νησί έχει γίνει ήδη στόχος αντιποίνων, όπως έδειξε η πρόσφατη επίθεση του ιρανικού drone στη βρετανική βάση στο Ακρωτήρι.

Σ' αυτό το «χάος» η Κύπρος κατέχει τη δική της θέση στα ευρωατλαντικά σχέδια, σε μια περιοχή όπου έχουν βγει τα μαχαίρια των ενεργειακών ανταγωνισμών, σε έναν αγώνα δρόμου για τον έλεγχο των κοιτασμάτων φυσικού αερίου και της αξιοποίησής τους, με τη γραμμή απεξάρτησης της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο.

Αυτό το κουβάρι των αντιθέσεων γίνεται ακόμα πιο περίπλοκο λόγω των ανταγωνισμών των αστικών τάξεων της Τουρκίας και της Ελλάδας για την αναβάθμιση της γεωστρατηγικής τους θέσης, σε συνθήκες που το τουρκικό κράτος προβάλλει πακέτο επικίνδυνων διεκδικήσεων αμφισβήτησης κυριαρχικών δικαιωμάτων ελληνικών νησιών, ακόμα και την κυριαρχία της χώρας. Στη δε πρόσφατη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Αγκυρα πάρθηκαν πολύ επικίνδυνες αποφάσεις και τέθηκαν νέα στοιχεία, που μαρτυρούν την ενίσχυση του ρόλου του τουρκικού κράτους στους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς στη σύγκρουση με τη Ρωσία, σε ένα ευρύ επιχειρησιακό πεδίο που αφορά τη Μαύρη Θάλασσα και την Ανατολική Μεσόγειο.

Πρώτον, τον ισχυρισμό ότι με την εμπλοκή της Κύπρου και της Ελλάδας στην πολεμική προετοιμασία στο πλευρό των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ μπορεί να διαμορφωθούν όροι που θα ανοίξουν τον δρόμο για «δίκαιη και βιώσιμη λύση» στο Κυπριακό ή για την επίλυση των ελληνοτουρκικών διαφορών, την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας ή της ΑΟΖ.

Ο ισχυρισμός αυτός είναι ανιστόρητος και αντιστρέφει την πραγματικότητα, που τονίζει ότι η Κύπρος είναι μέλος της ΕΕ, με στρατηγικές σχέσεις με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ και τα αποτελέσματα είναι τραγικά, παραμένει το πρόβλημα της κατοχής για 52 χρόνια και παγιώνεται η διχοτόμηση του νησιού.

Ο ισχυρισμός αυτός παρουσιάζει μια βασική αιτία του προβλήματος ως λύση, επιχειρεί να αποκρύψει τον αδίσταχτο ρόλο και να ωραιοποιήσει την επιθετική στρατηγική του αμερικανοΝΑΤΟικού ιμπεριαλισμού, που κινείται με κριτήριο τα συμφέροντα των αμερικανικών και ευρωπαϊκών μονοπωλίων, εν μέσω αντιθέσεων, για τον έλεγχο της περιοχής και την κερδοφορία τους, στην κούρσα της επικράτησης με τα κινεζικά και τα ρωσικά μονοπώλια.

Η πολιτική της εμπλοκής βάζει την Κύπρο και την Ελλάδα στο κέντρο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, όχι μόνο για τα ζητήματα που αφορούν τις σχέσεις με την Τουρκία αλλά και τις αντιθέσεις της Τουρκίας με το Ισραήλ, το κράτος - δολοφόνο του Παλαιστινιακού λαού, με το οποίο Ελλάδα και Κύπρος ισχυροποιούν τις στρατηγικές τους σχέσεις σε οικονομικό, πολιτικό και στρατιωτικό πεδίο και τη συνεργασία «3+1» (Ελλάδα - Κύπρος - Ισραήλ και ΗΠΑ), πυροδοτώντας την αναμέτρηση συμφερόντων στην περιοχή.

Δεύτερον, τόσο η προεδρία και η κυβέρνηση της Κύπρου όσο και η ελληνική κυβέρνηση προβάλλουν έντονα τον ρόλο της ΕΕ και καλλιεργούν απατηλές ελπίδες για την παρέμβασή της στο Κυπριακό. Ο μύθος του «κοινοτικού κεκτημένου» έχει καταρριφθεί. Η ΕΕ έχει εκπληρώσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην διαμόρφωση και προώθηση του διχοτομικού σχεδίου Ανάν, που απέρριψε ο κυπριακός λαός.

Τα τωρινά γεγονότα μαρτυρούν ότι η ΕΕ, παρά το αναμάσημα τυπικών ενστάσεων για την πολύχρονη κατοχή, αντιμετωπίζει το τουρκικό κράτος ως «βασικό, στρατηγικό εταίρο», καλύπτει ή «νίπτει τας χείρας» της και αποκαλεί το ψευδοκράτος «λεγόμενη, διεθνώς μη αναγνωρισμένη "Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου"» και τα Κατεχόμενα «περιοχές της Κυπριακής Δημοκρατίας που δεν ελέγχονται από την κυβέρνηση», προκαλώντας τον κυπριακό λαό.

Αυτό που καθορίζει τη στάση της ΕΕ στο πλαίσιο κυρίως της αντιπαράθεσης με τη Ρωσία είναι η ένταξη του τουρκικού κράτους στην ευρωπαϊκή - ΝΑΤΟική «αρχιτεκτονική ασφάλειας», ενώ ταυτόχρονα ισχυρά καπιταλιστικά κράτη - μέλη της ΕΕ, όπως η Γερμανία, η Ιταλία, η Ισπανία, το Βέλγιο κ.ά., ενισχύουν την επιχειρηματική, πολιτική και στρατιωτική συνεργασία με την τουρκική αστική τάξη και το κράτος της, και η Γαλλία διαπραγματεύεται την πώληση σύγχρονων πυραυλικών συστημάτων Meteor και του αντιεροπορικού συστήματος Samp/T, σε συνδυασμό με την πώληση 44 ευρωπαϊκών μαχητικών Eurofighter Typhoon.

Συνεπώς, οι προσδοκίες περί θετικής επίδρασης των «ευρωτουρκικών σχέσεων» στην επίλυση του κυπριακού προβλήματος είναι μία ακόμα αβάσιμη και παραπλανητική προσέγγιση, καθιστώντας άκρως επικίνδυνη την πολιτική θέση και την αντίληψη πως μπορούν ο κυπριακός, ο ελληνικός, ο τουρκικός και οι άλλοι λαοί να αναμένουν λύσεις από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, που είναι καθοριστική πηγή του κακού, φορείς των ιμπεριαλιστικών πολέμων και των διευθετήσεων για ιμπεριαλιστική ειρήνη με το πιστόλι στον κρόταφο των λαών. Η αυταπάτη αυτή έχει πληρωθεί και πληρώνεται ακριβά, ακόμα και με το αίμα των λαών.

Τρίτον, ιδιαίτερα μετά τη ΝΑΤΟική Συμφωνία στη Σύνοδο Κορυφής της λυκοσυμμαχίας στο Βίλνιους της Λιθουανίας το 2023 και τον λεγόμενο «οδικό χάρτη» για τη διευθέτηση των ελληνοτουρκικών διαφορών, με αμερικανική εποπτεία, τα παπαγαλάκια του ευρωατλαντισμού μίλησαν για ευεργετική επίδραση στην επίλυση του Κυπριακού, αλλά «άνθρακες ο θησαυρός» για άλλη μια φορά.

Η στρατηγική των αποκαλούμενων «ήρεμων νερών» ως όχημα καλλιέργειας εφησυχασμού και υποχωρήσεων της ελληνικής κυβέρνησης αποδείχθηκε αδιέξοδη και επικίνδυνη, ισχυροποιείται η τάση κλιμάκωσης της έντασης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, και σε κάθε περίπτωση ο ανταγωνισμός της ελληνικής και της τουρκικής αστικής τάξης αποτυπώνεται στο κυπριακό πρόβλημα.

Τέταρτον, κάθε φορά που ναυαγούν οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό γίνεται λόγος για την απώλεια μιας «ιστορικής ευκαιρίας» και ανακαλύπτεται ένα παράθυρο «μιας νέας ευκαιρίας», παραπλανητικά, χωρίς αντικειμενική βάση. Με επιμονή επανέρχεται ο στόχος της συνέχισης των διαπραγματεύσεων που πραγματοποιήθηκαν το 2017 στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας, οι οποίες ναυάγησαν και κάθε πλευρά δίνει τη δική της ερμηνεία.

Ενα από τα βασικά ζητήματα που αποσιωπούνται είναι ότι στις διαπραγματεύσεις αυτές δεν μπήκαν βάσεις για κρίσιμα ζητήματα, τον τερματισμό της κατοχής και την πλήρη αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων, την κατάργηση του καθεστώτος των «εγγυητριών δυνάμεων» κ.ά., και επιβάλλεται να οξυνθεί το κριτήριο αντιμετώπισης των παζαριών και του περιεχομένου τους.

Η αναγνώριση κατεχόμενων κυπριακών εδαφών ως κρατικής οντότητας με τη μία ή την άλλη μορφή, και στη βάση αυτή η διαπραγμάτευση για παραχώρηση κάποιων κατεχόμενων περιοχών ή ανταλλαγή, συνιστούν διαιώνιση της κατοχής και εκθέτουν αυτούς που θα πάρουν αυτήν την ιστορική ευθύνη.

Επανερχόμαστε στο αρχικό ερώτημα. Γιατί φουσκώθηκαν τεχνητά τα πανιά της επίσκεψης του κ. Γκουτέρες στην Κύπρο; Η κυπριακή και η ελληνική κυβέρνηση γνώριζαν ή όχι τις θέσεις της τουρκικής κυβέρνησης και του επιτελείου του ψευδοκράτους;

Αναμφισβήτητα τις γνώριζαν, αλλά επικράτησαν οι εξής παράγοντες:

- Η αναζήτηση, πάση θυσία, συμβιβασμών που αντικειμενικά αναπαράγουν την κατοχή και τα τετελεσμένα της.

- Ο εξωραϊσμός του ρόλου των ιμπεριαλιστικών κέντρων, που καθορίζουν και τη βασική κατεύθυνση του ΟΗΕ, η αποθέωση του «διεθνούς δικαίου», που λειτουργεί ως πρόσχημα και χρησιμοποιείται επιλεκτικά μέσα στο πλέγμα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και συμφερόντων. Σε τελική ανάλυση κυριάρχησε η διεξαγωγή των παζαριών, με την παρέμβαση των ΗΠΑ, της Βρετανίας και της ΕΕ, με παρατηρητή τον κυπριακό λαό. Και αυτό είναι πολλαπλά επικίνδυνο.

Ο Τ. Ερχιουμάν, αμέσως μετά την εκλογή του, η οποία χαιρετίστηκε από την ελληνική και την κυπριακή κυβέρνηση και τα αστικά κόμματα, αποσαφήνισε ότι εναρμονίζεται με τις θέσεις του επιτελείου του Ερντογάν, μίλησε για «δύο κράτη» και παρά τους φραστικούς ελιγμούς εμμένει στην απαράδεκτη λογική της διχοτόμησης. Μίλησε για τα 4 σημεία που όπως δήλωσε «κάποιοι επιμένουν να αποκαλούν προϋποθέσεις για την έναρξη των διαπραγματεύσεων», αλλά ο ίδιος ξεκαθάρισε ότι «τα θεωρούμε στοιχεία της μεθοδολογίας λύσης».

Η αναφορά στην «πολιτική ισότητα» έχει προεκτάσεις και σχετίζεται με τη λογική των δύο κρατών, γιατί θέτει στην ημερήσια διάταξη το θέμα της «κυριαρχικής ισότητας» του ψευδοκράτους.

Η προϋπόθεση για τον «χρονικό περιορισμό» των παζαριών αποσκοπεί στην άσκηση πίεσης και διευκολύνει τους χειρισμούς της τουρκικής και τουρκοκυπρικής πλευράς. Η «διατήρηση προηγούμενων συγκλίσεων» εξετάζεται από τη σκοπιά της επιλεκτικής αποδοχής ή απόρριψης κάποιων συγκλίσεων στη συνάντηση στο Κραν Μοντανά το 2017 ή σε άλλες διαπραγματεύσεις.

Σε ομιλία του τον Μάη του 2026 στο Πανεπιστήμιο Μπογάζιτσι της Κωνσταντινούπολης υποστήριξε πως «για νέες διαπραγματεύσεις στο Κυπριακό απαιτείται η προηγούμενη αναγνώριση των κυριαρχικών δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων» και ανέδειξε τον ρόλο της Τουρκίας ως «εγγυήτριας δύναμης». 'Η ακόμα ότι «η Τουρκία και οι Τ/Κ δεν μπορούν να αγνοηθούν ή να αποκλειστούν από τα ενεργειακά σχέδια και τη μεταφορά του φυσικού αερίου στην Ανατ. Μεσόγειο, θέτοντας το ζήτημα της συνεκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Χακάν Φιντάν, δήλωσε ότι «η Τουρκία θεωρεί, ως Μητέρα Πατρίδα και εγγυήτρια δύναμη, πιο ρεαλιστική λύση την ύπαρξη δύο κρατών στο νησί», και ο Ερντογάν μετά την επίσκεψη του κ. Γκουτέρες στην Κύπρο στις 29 Ιούλη επανέλαβε ότι«το ζήτημα της Κύπρου υπερβαίνει το πλαίσιο μιας τεχνικής συζήτησης για την κατανομή των διοικητικών αρμοδιοτήτων μεταξύ των δύο κοινοτήτων, και αφορά την αναγνώριση της κυριαρχικής ισότητας και του ισότιμου διεθνούς καθεστώτος του τουρκοκυπριακού λαού».

Από πού προκύπτει λοιπόν η εκτίμηση περί «νέας ευκαιρίας»;

Δεν είναι μόνο οι δηλώσεις, αλλά και τα πρακτικά βήματα που κάνει η τουρκική ηγεσία για την αναβάθμιση της περιοχής των κατεχόμενων εδαφών της Κύπρου και την αναγνώρισή τους ως κρατικής οντότητας. Την ώρα που είναι σε εξέλιξη διαδικασία νέων διαπραγματεύσεων, προωθείται σχέδιο αγωγού μεταφοράς φυσικού αερίου διπλής κατεύθυνσης από την Τουρκία στα Κατεχόμενα, παράλληλα με σχέδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης.

Η Τουρκία εξέδωσε ήδη NAVTEX έως τις 30 Αυγούστου 2026 για έρευνες του σκάφους «Ορούτς Ρέις», για τη χάραξη υποθαλάσσιου αγωγού φυσικού αερίου προς τα Κατεχόμενα, και αυτό γίνεται προσπάθεια στην Αθήνα και στη Λευκωσία να υποτιμηθεί, όπως υποτιμήθηκε το σχέδιο στρατιωτικού εξοπλισμού του ψευδοκράτους, στο όνομα του «ήπιου κλίματος».

Οι ευθύνες είναι μεγάλες. Αναζητείται δρόμος υλοποίησης σχεδίου συνομοσπονδιακής λύσης δύο κρατών, με μεθοδικά βήματα για να αποφευχθούν λαϊκές αντιδράσεις, και στη γραμμή αυτή κινούνται τόσο η ελληνική όσο και η κυπριακή κυβέρνηση, με τη συνευθύνη των άλλων αστικών κομμάτων. Το ΠΑΣΟΚ, ο Τσίπρας, ο ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα κόμματα είναι συνυπεύθυνοι. Στηρίζουν τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, συνέδραμαν τις αυταπάτες που καλλιεργήθηκαν με την επίσκεψη του γγ του ΟΗΕ στην Κύπρο, μιλούν όλοι τους για τη διζωνική - δικοινοτική ομοσπονδία και στηρίζουν τη θέση των δύο «συνιστώντων κρατών», που βρίσκεται στην καρδιά του προβλήματος και αποτελεί αντικειμενικά το περίβλημα διχοτομικής λύσης.

Το ΚΚΕ, αξιοποιώντας την πολύχρονη πείρα και μελετώντας τις εξελίξεις που έχουν δρομολογηθεί στο Κυπριακό, έχει καθορίσει τη θέση του με κριτήριο τα συμφέροντα του κυπριακού και του ελληνικού λαού, των λαών της περιοχής.

Αντιμετωπίζει το κυπριακό πρόβλημα ως διεθνές πρόβλημα εισβολής και κατοχής που στις μέρες μας έχει παγιωθεί, τροφοδοτείται από την όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και των πολεμικών μετώπων στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή, που κινούνται ταχύτατα σε πορεία ενοποίησης.

Το ΚΚΕ θεωρεί πως η πάλη της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων πρέπει να κατευθύνεται στον στόχο για μια Κύπρο στην οποία αφέντης θα είναι ο λαός της, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι, Αρμένιοι, Λατίνοι και Μαρωνίτες. Μια Κύπρο Ενιαία, Ανεξάρτητη, με Μία και Μόνη Κυριαρχία, μία Ιθαγένεια και Διεθνή Προσωπικότητα, χωρίς κατοχικές δυνάμεις, ξένες στρατεύματα και βάσεις, χωρίς ξένους εγγυητές και προστάτες.

Κύπρος Ενιαία σημαίνει:

• Ενιαία Κρατική Συγκρότηση: Ενα κράτος και όχι δύο κράτη.
• Δικαίωμα στην ελεύθερη διακίνηση, εγκατάσταση και διαμονή εργατικών - λαϊκών οικογενειών σε όλες τις περιοχές του νησιού, χωρίς όρους και δεσμεύσεις, ανεξάρτητα από το αν πρόκειται για Τουρκοκύπριους, Ελληνοκύπριους, Αρμένιους, Μαρωνίτες ή Λατίνους.
• Εξασφάλιση των εργασιακών, ασφαλιστικών, κοινωνικών δικαιωμάτων χωρίς διακρίσεις, σεβασμό στο δικαίωμα να μιλούν τη γλώσσα τους, να μορφώνονται τα παιδιά τους, σεβασμό στις θρησκευτικές επιλογές και πολιτιστικές παραδόσεις.
• Στη βάση αυτή, η θέση του ΚΚΕ αντιπαλεύει τον εθνικισμό και την γκετοποίηση που προκαλούν η «διζωνικότητα» και τα δύο «συνιστώντα κράτη», και εκφράζει την αναγκαιότητα της ενιαίας οργάνωσης και της κοινής πάλης της εργατικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων της Κύπρου, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, Αρμένιων, Λατίνων και Μαρωνιτών, ενάντια στην αστική τάξη, ενάντια στην ΕΕ, στο ΝΑΤΟ.

Η σύγκρουση με την καπιταλιστική εκμετάλλευση και η αντιμετώπιση της επιθετικότητας του κεφαλαίου, η διεκδίκηση στόχων πάλης που υπηρετούν τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, πολύ περισσότερο σήμερα, στις σύνθετες συνθήκες των οξυμένων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και των ιμπεριαλιστικών πολέμων στην περιοχή μας, απαιτούν αξιοποίηση της πείρας που έχει συγκεντρωθεί, ενίσχυση του προλεταριακού διεθνισμού και του συντονισμού της πάλης της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων της Ελλάδας, της Τουρκίας, της Κύπρου και των άλλων χωρών της περιοχής.

Συνολικά, η κοινή συντονισμένη πάλη της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων στην Ελλάδα, στην Κύπρο, στην Τουρκία και άλλων λαών της περιοχής πρέπει να κατευθύνεται ενάντια στα μονοπώλια και στο εκμεταλλευτικό σύστημα, για την εργατική - λαϊκή εξουσία και την κοινωνικοποίηση του πλούτου τους, για την αποδέσμευση από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ, τη διαμόρφωση των συνθηκών για διεθνείς σχέσεις που θα στηρίζονται στο αμοιβαίο όφελος.

Αυτή είναι η απάντηση απέναντι στον καπιταλιστικό κόσμο που φλέγεται. Η κοινή πάλη των λαών για την εξάλειψη των αιτιών των ιμπεριαλιστικών πολέμων και επεμβάσεων, της κατοχής και των άλλων δεινών που χτυπούν τους λαούς, που έχουν τη δύναμη να πρωταγωνιστήσουν στον αγώνα για την ανατροπή της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, για τη νέα σοσιαλιστική κοινωνία.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Η πολιτική του κέρδους και η πολεμική εμπλοκή πίσω από τον μύθο της «εισαγόμενης» ακρίβειας

Επόμενο άρθρο

Η επικίνδυνη εμπλοκή της Ελλάδας και πάλι στο προσκήνιο