Οπως τότε...έτσι και τώρα...

Οταν τη δεκαετία του 1990 οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ έφερναν τη «μερική απασχόληση», δηλαδή τη δουλειά - λάστιχο, επικαλούνταν τις «νέες μητέρες», που θα μπορούσαν να εργάζονται «λίγες ώρες ή λίγες μέρες», για «ένα έξτρα εισόδημα».

Από τότε έτρεξε πολύ νερό στ' αυλάκι. Και αποδείχθηκε ότι η ευελιξία στην αγορά εργασίας αποτελεί στρατηγική επιλογή των επιχειρηματικών ομίλων, της ΕΕ και των κυβερνήσεων για την ένταση της εκμετάλλευσης. Γι' αυτό πλέον τέτοιες σχέσεις εργασίας αποτελούν την πλειοψηφία σχεδόν των συμβάσεων.

Με το νέο εκτρωματικό νομοσχέδιο που παρουσίασε χτες η κυβέρνηση, νομιμοποιούνται οι υπερωρίες και στην «εκ περιτροπής απασχόληση». Θυμίζουμε ότι με προηγούμενο νόμο έχει ήδη δοθεί η δυνατότητα στην εργοδοσία να επιβάλλει διακεκομμένο ωράριο, που σημαίνει όλη μέρα στη δουλειά και για τους «μερικώς απασχολούμενους»!

Αλήθεια, τι απέγινε η προπαγάνδα για την ...«ολιγόωρη/ολιγοήμερη δουλειά», που «διευκολύνει» τάχα τις νέες μητέρες, αφού ο εργοδότης μπορεί τώρα σε καθεστώς μερικής απασχόλησης να τεντώνει όσο θέλει το ωράριο του εργαζόμενου;

Το μόνο που απέμεινε σε κυβέρνηση και εργοδοσία, είναι η επίκληση στο περίφημο «εξτραδάκι», το οποίο από «κίνητρο» για να γενικευτεί η υποαπασχόληση, γίνεται «καρότο» για το ξεχείλωμα του εργάσιμου χρόνου και στη μερική απασχόληση, αφού οι μισθοί έχουν φτάσει στον πάτο.

Οση αξία είχαν τότε οι γελοίες αναφορές στις εργαζόμενες μητέρες, άλλη τόση έχουν οι σημερινές στην 4ήμερη - 10ωρη εργασία, τάχα για «να βλέπουν τα παιδιά τους». Ο στόχος παραμένει ίδιος τότε και τώρα: Ζωές - λάστιχο και δουλειά όσο πιο φθηνή γίνεται, για όσο και όποτε θέλει ο εργοδότης. Γιατί αυτό σημαίνει κέρδη και ανταγωνιστικότητα.

(Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη»)

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Ειρωνείες...

Επόμενο άρθρο

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ: Νομοσχέδιο βγαλμένο απ’ τα συρτάρια της μεγαλοεργοδοσίας, με 13 ώρες δουλειάς στον 21ο αιώνα