Προσχήματα για τη συμμετοχή της Ελλάδας που βαθαίνει, στον πόλεμο στην Ουκρανία

Είπαν:«Η εμπλοκή μας στον πόλεμο έχει θυσίες αλλά στο τέλος του δρόμου βρίσκονται η ασφάλεια και σταθερότητα, η ενεργειακή και γεωπολιτική αναβάθμιση της χώρας».

Ποια είναι η αλήθεια;

Οτι οι θυσίες του λαού είναι χωρίς τέλος για να στηρίξουν τη βαθύτερη εμπλοκή στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και πολέμους για τα συμφέροντα της αστικής τάξης και μόνο, για τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων.

Ο λαός καλείται έκτοτε να πληρώσει αυτό το «τίμημα», που περιλαμβάνει όχι μόνο τον μόνιμο κίνδυνο να αποτελέσει στόχο και θύμα των στρατιωτικών αντιποίνων από τους αντιπάλους του ΝΑΤΟ, αλλά και τις βαριές οικονομικές συνέπειες του πολέμου:

-- Τον λογαριασμό των πάνω από 4 δισ. ευρώ τον χρόνο που φουσκώνει συνεχώς για ΝΑΤΟικούς εξοπλισμούς, τους οποίους πλέον η κυβέρνηση συνδέει ανοιχτά με την υπεράσπιση του «ΝΑΤΟικού εδάφους», που καμιά σχέση δεν έχει με την άμυνα της χώρας. Κι ενώ πανάκριβο στρατιωτικό υλικό έχει σταλεί ως «πολεμική βοήθεια» στην Ουκρανία και έπεται συνέχεια.

-- Τις «πολεμικές ανατιμήσεις» στο φυσικό αέριο και το πετρέλαιο, που εκτόξευσαν τις τιμές τους σε ιστορικά υψηλά, συμπληρώνοντας τις τεράστιες αυξήσεις από την «απελευθέρωση» της αγοράς Ενέργειας και την «πράσινη» ανάπτυξη. Το τίμημα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και του πολέμου είναι το ακριβότερο ρεύμα, η μεγαλύτερη ενεργειακή φτώχεια, οι τιμές - φωτιά σε μετακινήσεις και βασικά αγαθά που εξανεμίζουν το λαϊκό εισόδημα, με τον πληθωρισμό να «τρέχει» ακόμα και με διψήφια νούμερα.

-- Τον «δημοσιονομικό λογαριασμό» του πολέμου που φορτώνεται μέχρι δεκάρας στους λαούς για να πληρωθούν τα νέα τεράστια κρατικά χρέη και ελλείμματα.

-- Τις επιπτώσεις από τις κυρώσεις και τα «αντίμετρα» που επιβάλλουν εκατέρωθεν τα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα και καταλήγουν κι αυτές στην τσέπη του λαού. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα των βιοπαλαιστών αγροτών που πέρα από τα ακριβότερα καύσιμα, αγροτικά εφόδια και πρώτες ύλες, με τα οποία ήταν αντιμέτωποι και πριν από τον πόλεμο, πλήρωσαν και τις νέες κυρώσεις και απαγορεύσεις εξαγωγών προς τη Ρωσία αξίας δεκάδων εκατομμυρίων.

Από την άλλη, βέβαια, υπήρχαν όντως και οι κερδισμένοι. Να τι έλεγε ένας από αυτούς, ο εφοπλιστής Ν. Βερνίκος: «Το εμπάργκο στη θαλάσσια μεταφορά του ρωσικού πετρελαίου θα έχει θετικό αποτέλεσμα: Εμείς οι πλοιοκτήτες θα γίνουμε πλουσιότεροι». Συνολικά η ελληνική αστική τάξη βλέπει τον «πόλεμο ως ευκαιρία», επιδιώκει να αναβαθμιστεί, από τη μετατροπή της χώρας σε ενεργειακό και διαμετακομιστικό κόμβο, με την κατασκευή νέων ενεργειακών υποδομών στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια, τη χάραξη νέων δρόμων για τη διοχέτευση φυσικού αέριου στην Ευρώπη, τη μεγαλύτερη συμμετοχή του ελληνόκτητου εφοπλιστικού στόλου στην παγκόσμια μεταφορά του LNG.

Τι κέρδισε απ' όλα αυτά ο λαός; Απολύτως τίποτα! Το δείχνει η πείρα από τη μέχρι τώρα συμμετοχή στον αμερικανοΝΑΤΟικό ενεργειακό σχεδιασμό, όπως και από τον τελευταίο χρόνο: Αγωγοί φτιάχτηκαν, τερματικοί σταθμοί σχεδιάστηκαν, συμμαχίες έγιναν, δρόμοι χαράχτηκαν, όμως ο λαός πληρώνει πανάκριβα το ρεύμα, η ενεργειακή φτώχεια μεγαλώνει, χιλιάδες απολύσεις γίνονται στον ενεργειακό τομέα, χώρια οι κίνδυνοι.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΟΠ Κ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΤΗΣ ΚΝΕ ΓΙΑ ΤΑ 80ΧΡΟΝΑ ΤΗΣ ΕΠΟΝ

Επόμενο άρθρο

ΕΕΔΥΕ ΓΙΑ ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΜΠΛΙΝΚΕΝ