Η προστασία της Ελληνικής φέτας και το γενικότερο οικονομικό τοπίο

Ομως και η ίδια η συζήτηση για τη φέτα διεξάγεται αποκλειστικά από τη σκοπιά των συμφερόντων των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων του σχετικού κλάδου. Στις επικρίσεις π.χ. του Συνδέσμου Βιομηχάνων Γαλακτοκομικών Προϊόντων για «αμαχητί παράδοση της φέτας», που επιζητά προστατευτικά μέτρα για την κατοχύρωση της θέσης των ντόπιων ομίλων, αντιπαρατίθενται άλλες μερίδες του κεφαλαίου από τη σκοπιά του «ελεύθερου ανταγωνισμού», με το επιχείρημα ότι «οι καλές ελληνικές επιχειρήσεις θα ωφεληθούν από το άνοιγμα σε μία τεράστια αγορά». Ο καημός και των δύο πλευρών είναι να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα και τις θέσεις των επιχειρηματικών ομίλων στον μονοπωλιακό ανταγωνισμό. Αυτό που αποκρύπτεται είναι ότι η CETA διασφαλίζει περαιτέρω την κυριαρχία των μονοπωλίων, ενώ είναι επίσης γνωστό ότι το καθεστώς προϊόντων ΠΟΠ (Προστασία Ονομασίας Προέλευσης), στο οποίο συμπεριλαμβάνονται η φέτα κι άλλα γνωστά τοπικά προϊόντα, όλα τα προηγούμενα χρόνια ούτε έσωσε, ούτε προστάτευσε τους μικρούς παραγωγούς, που η μεγάλη τους πλειοψηφία βρίσκεται σήμερα σε τραγικό αδιέξοδο.

Για τους μικρούς αγροτοκτηνοτρόφους παραγωγούς το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή η κυριαρχία των μονοπωλίων θα τους συνθλίψει οριστικά, επιταχύνοντας το ξεκλήρισμά τους. Γι' αυτό και δεν έχουν λόγο να ακολουθήσουν το ένα ή το άλλο τμήμα του κεφαλαίου που ανταγωνίζονται για τα δικά τους συμφέροντα, αλλά να αγωνιστούν μαζί με την εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα για να ακυρωθεί στο σύνολό της η αντιλαϊκή συμφωνία, κατευθύνοντας την πάλη τους σε συμμαχία ενάντια στην κυριαρχία και την εξουσία των μονοπωλίων και του εκμεταλλευτικού συστήματος που την υπηρετεί.