Την Τρίτη ο Ρούμπιο στην Αθήνα

Το βράδυ της Τρίτης αναμένεται σύμφωνα με πληροφορίες στην Αθήνα ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, προκειμένου Τετάρτη και Πέμπτη να ηγηθεί της αμερικανικής αντιπροσωπείας στον 6ο γύρο Στρατηγικού Διαλόγου με την ελληνική κυβέρνηση, διαδικασία που ξεκίνησε το 2018 επί ΣΥΡΙΖΑ/Τσίπρα και συνεχίζεται με ΝΔ. Παγίως στην ατζέντα του Διαλόγου περιλαμβάνονται οι «περιφερειακές εξελίξεις», η «άμυνα και ασφάλεια», η Ενέργεια και το περιβάλλον, το εμπόριο και οι επενδύσεις, η «αντιμετώπιση της τρομοκρατίας», καθώς και «η ενίσχυση των δεσμών μεταξύ των δύο λαών», με τη «Λερναία Υδρα» της εμπλοκής να απλώνεται παντού και τη θεματολογία να μυρίζει μπαρούτι σε συνθήκες όπου ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος κλιμακώνεται στα δύο βασικά μέτωπα και η φωτιά του πολέμου εξαπλώνεται. Σημειωτέον, η συζήτηση για την ενεργειακή συνεργασία γίνεται στον απόηχο και των αποκαλύψεων για τις έμμεσες απειλές της Αμερικανίδας πρέσβειρας Γκίλφοϊλ ότι αν δεν προχωρήσει ο ενεργειακός σχεδιασμός των ΗΠΑ στη Νοτιοανατολική Ευρώπη έρχονται ανατροπές κυβερνήσεων, και ενώ η κυβέρνηση πρωτοστατεί σε αυτόν τον σχεδιασμό, προωθώντας επιθετικά τη «Μεγάλη Ιδέα» του κεφαλαίου για Ελλάδα - ενεργειακό κόμβο.

Ο Ρούμπιο αναμένεται να έχει συναντήσεις με τον Κυρ. Μητσοτάκη, τον Ελληνα ομόλογό του, Γ. Γεραπετρίτη, τον υπουργό Αμυνας Ν. Δένδια, άλλα στελέχη της κυβέρνησης και μεγαλοεπιχειρηματίες. Στο επίκεντρο των συζητήσεων αναμένεται να βρεθούν ζητήματα όπως η ηλεκτρική διασύνδεση (GSI) μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ, αλλά και η εγκατάσταση της «Ασπίδας του Αχιλλέα» στην Ελλάδα, άλλο ένα κομμάτι της «στρατηγικής συνεργασίας» με το κράτος - δολοφόνο και των ΝΑΤΟικών σχεδιασμών, που οξύνουν παραπέρα την ένταση. Από την κυβέρνηση διαχέεται ήδη ότι θα βάλουν στις συνομιλίες και το ζήτημα της αναθεωρητικής πολιτικής της Τουρκίας, περιμένοντας τον λύκο να φυλάξει τα πρόβατα.

Πηγές εντάσεων οι «φόρμουλες διευθετήσεων»

Αλλωστε το πώς προσεγγίζουν οι ΑμερικανοΝΑΤΟικοί τις ελληνοτουρκικές «διαφορές» έχει φανεί στην πράξη πολλές φορές, με πολύ χαρακτηριστική τη συνέντευξη που έδωσε προχθές στην «Καθημερινή» ο Τζέιμς Κράσκα, καθηγητής Διεθνούς Ναυτικού Δικαίου στο Naval War College των ΗΠΑ (το κορυφαίο ίδρυμα στρατιωτικής εκπαίδευσης και έρευνας του Πολεμικού τους Ναυτικού) και ειδικός στο λεγόμενο Δίκαιο της Θάλασσας.

Ενδεικτικά, του τέθηκε το θέμα αν τα όσα υποστηρίζει η Ελλάδα, ότι «η διαφορά που μπορεί τελικά να υποβληθεί σε διεθνή διαιτησία αφορά στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ», μπορούν να σταθεί από τη σκοπιά του διεθνούς ναυτικού δικαίου, με τον Κράσκα να απαντά: «Υπάρχουν διάφοροι παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη. Το διεθνές ναυτικό δίκαιο είναι ένας από αυτούς, όπως και το πολιτικό πλαίσιο. Το ναυτικό δίκαιο δεν επιλύει απαραιτήτως όλα τα προβλήματα, καθώς υπάρχουν αντικρουόμενες ερμηνείες του δικαίου. Επίσης, δεν υπάρχει μόνο το διεθνές ναυτικό δίκαιο, αλλά και προϋπάρχουσες συμφωνίες. Ακριβώς όπως η Τουρκία έχει υποχρεώσεις βάσει της Σύμβασης του Μοντρέ, υπάρχουν επιπλέον στοιχεία του διεθνούς δικαίου, της κρατικής κυριαρχίας και ειδικότερα, της Συνθήκης της Λοζάνης που θα μπορούσαν να τεθούν σε ισχύ». Θυμίζουμε ότι η τουρκική αστική τάξη κατηγορεί την Αθήνα για παραβίαση της Συνθήκης, μεταξύ άλλων για «στρατιωτικοποίηση» των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου.

Να καταγραφεί και η απάντηση που έδωσε στο ερώτημα «Πόσο σημαντικό είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι συμβαλλόμενο μέρος της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) ενώ η Τουρκία δεν είναι; Δηλαδή, η μη συμμετοχή της Τουρκίας αποδυναμώνει τη νομική θέση της;»:

«Ούτε οι ΗΠΑ είναι συμβαλλόμενο μέρος της UNCLOS», το ξέκοψε. «Επομένως, κατά τη γνώμη μου τα προβλήματα που παρουσιάζονται στο Αιγαίο δεν επιλύονται απαραιτήτως από την UNCLOS», πρόσθεσε, την ώρα που η ντόπια αστική τάξη την επικαλείται διαρκώς ως πλαίσιο επίλυσης. Και συνέχισε στο ίδιο μοτίβο λέγοντας: «Υπάρχουν κάποια κενά ή ορισμένοι τομείς που δεν διευθετήθηκαν πλήρως κατά τις διαπραγματεύσεις για το Δίκαιο της Θάλασσας. Και αυτή είναι η πολιτική πραγματικότητα: Υπάρχουν συγκεκριμένες περιστάσεις για τις ΗΠΑ, όπως η εξόρυξη στον βυθό της θάλασσας, ενώ για την Τουρκία είναι η επέκταση των χωρικών υδάτων. Ωστόσο το πρόβλημα δεν πρόκειται να επιλυθεί αποκλειστικά με βάση τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, διότι η Τουρκία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος. Επομένως, αυτό που θα ισχύσει είναι το εθιμικό διεθνές δίκαιο».

Ο Αμερικανός «γείωσε» τους Ελληνες «συμμάχους» και όταν ρωτήθηκε αν τα ελληνικά νησιά δημιουργούν τα ίδια θαλάσσια δικαιώματα με την ηπειρωτική χώρα. Ισχυρίστηκε πως «όταν μια περιοχή που παλαιότερα ήταν ανοιχτή θάλασσα έρχεται και επικαλύπτεται με χωρικά ύδατα και συνδέει ένα τμήμα της ανοιχτής θάλασσας με ένα άλλο, δημιουργείται ένα στενό που χρησιμοποιείται για τη διεθνή ναυσιπλοΐα», που σημαίνει ότι χάνει την πλήρη και αναγνωρισμένη κυριαρχία που έχει σήμερα, γιατί «τότε εφαρμόζεται το καθεστώς της "διέλευσης", σε αντίθεση με την "αβλαβή διέλευση". Η διέλευση μπορεί να γίνεται υποβρυχίως και στον εναέριο χώρο πάνω από τη θαλάσσια περιοχή (υπερπτήσεις), ενώ μπορεί να εκτείνεται από ακτή σε ακτή».

Και, σημειώνοντας πως αυτή θα ήταν και η περίπτωση του Αιγαίου, που αποτελεί πρόσβαση και διάδρομο προς τη Μαύρη Θάλασσα, είπε με νόημα πως «αυτό μπορεί να μην είναι απαραίτητα προς το συμφέρον της Ελλάδας», αλλά και πως «σε ορισμένες περιπτώσεις ένα κράτος μπορεί να θεωρεί ότι κερδίζει περισσότερα διεκδικώντας λιγότερα», καλώντας ουσιαστικά σε ...αυτοσυγκράτηση ως προς τη διεκδίκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων.

• Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη»

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Επόμενο άρθρο

ΠΑΜΕ: Όσο τα κέρδη των ομίλων μένουν στο απυρόβλητο, κάθε κυβερνητικό «μέτρο» θα είναι σκέτη κοροϊδία