Ομιλία Μητσοτάκη στον ΟΗΕ: Σάλπισμα βαθύτερης εμπλοκής για τα συμφέροντα και τις «εμπορικές οδούς» του κεφαλαίου

Σάλπισμα πολέμου για τα συμφέροντα του ελληνικού και του ευρωατλαντικού κεφαλαίου ήταν η χθεσινή ομιλία Μητσοτάκη σε συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη, με αντικείμενο τη «θαλάσσια ασφάλεια».

Συγκεκριμένα, μετά την επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου και από την Ανατολική Λιβύη, και μπροστά σε όσα ακολουθούν το αμέσως επόμενο διάστημα, ο Μητσοτάκης στηλίτευσε «τις φιλοδοξίες μεμονωμένων κρατών», παρουσιάζοντάς τες ως «απειλές για τη θαλάσσια ασφάλεια».

Επικαλέστηκε ακόμα τα του «Διεθνούς Δικαίου» (η κυβέρνηση που μόλις προχτές απείχε από την ψηφοφορία για το εγκληματικό εμπάργκο των ΗΠΑ στην Κούβα...), ενώ παρουσίασε ως «πρότυπο» συμφωνίας το ελληνο-αιγυπτιακό μνημόνιο που συμφώνησαν στο παζάρι με το Κάιρο και το οποίο προβλέπει μικρότερη επήρεια στα νοτιοανατολικά ακόμα και του μεγαλύτερου ελληνικού νησιού, της Κρήτης.

Βάζοντας δε τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα, παρέπεμψε στην ΕΕ, ότι έχει αναγνωρίσει τον παράνομο χαρακτήρα του μνημονίου, όταν τόσο κεντρικά η Ευρωένωση όσο και τα ισχυρά κράτη - μέλη κατά μόνας (με πιο κραγμένο παράδειγμα τελευταία τη Γαλλία) αναπτύσσουν πολυεπίπεδα σχέσεις και «δουλειές» με την τουρκική αστική τάξη, ενώ και τις εν λόγω «ενστάσεις» τις εκφράζουν στο πλαίσιο των παζαριών και ανταγωνισμών που και πάλι πληρώνουν οι λαοί.

Παραπέρα, και ενώ αναμένεται η έκδοση NAVTEX προκειμένου το γαλλικό πλοίο «Abeille Marengo» (έχει δέσει στο Ηράκλειο) να ξαναρχίσει εργασίες (διακόπηκαν το 2024, μετά τις αντιδράσεις της Τουρκίας και επί του πεδίου) για το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας - Κύπρου, ο πρωθυπουργός είπε: «Δεν μπορεί το μνημόνιο αυτό να λειτουργήσει ως πρόσχημα για την αμφισβήτηση νόμιμων δραστηριοτήτων στη θάλασσα, ή για την παρεμπόδιση στρατηγικών έργων συνδεσιμότητας τα οποία η περιοχή μας χρειάζεται επειγόντως». Φρόντισε δε να τους αποδώσει και «τεράστια οικονομική σημασία», λέγοντας ότι «δεν μπορούμε να επιτρέψουμε οι αυθαίρετες θαλάσσιες διεκδικήσεις να αποτελέσουν εργαλεία παρεμπόδισης της οικονομικής ανάπτυξης και της ευημερίας μιας ολόκληρης περιοχής», όταν ακριβώς αυτές οι προτεραιότητες και τα έργα που αφορούν το κεφάλαιο και τα κέρδη του μπλέκουν όλο και περισσότερο το κουβάρι, ανεβάζοντας ταυτόχρονα το θερμόμετρο των ανταγωνισμών.

Δείχνοντας εξάλλου πώς οι θαλάσσιες και άλλες οδοί γίνονται στόχος των ανταγωνισμών και όπλο στο πλαίσιο του ιμπεριαλιστικού πολέμου, είπε ότι το σύστημα εμπορίου εξαρτάται από το αν «οι θαλάσσιες διαδρομές παραμένουν ανοιχτές, ελεύθερες και ασφαλείς», αλλά «σήμερα, δυστυχώς, αυτή η προϋπόθεση δεν μπορεί πλέον να θεωρείται δεδομένη, από τα Στενά του Ορμούζ έως την Ερυθρά Θάλασσα, από τη Μαύρη Θάλασσα έως άλλα κρίσιμα θαλάσσια στενά». Στο πλαίσιο αυτό ζήτησε «μια παγκόσμια ναυτική εκεχειρία, η οποία θα διασφαλίζει ότι τα εμπορικά πλοία μπορούν να πλέουν με ασφάλεια και ελευθερία ακόμα και σε περιόδους σύγκρουσης».

Δεν παρέλειψε να χύσει και μερικά κροκοδείλια δάκρυα για το «τίμημα» που πληρώνουν οι πολίτες, με ακριβότερη Ενέργεια, εμπορεύματα κ.λπ., κι αυτό ως πρόσχημα για την ακόμα μεγαλύτερη εμπλοκή και συμμετοχή στον πόλεμο, που προκαλεί και την πολεμική ακρίβεια.

Διόλου τυχαία, δείχνοντας ξανά ότι μπίζνες και πόλεμος πάνε μαζί, επέμεινε «στο θέμα της ευθύνης της Ευρώπης», όπως το έθεσε. «Η Ευρώπη δεν μπορεί να φιλοδοξεί να γίνει παγκόσμια οικονομική δύναμη ενώ παραμένει θεατής όταν διακυβεύεται η ασφάλεια των εμπορικών της οδών. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι ως Ευρωπαίοι να αναλάβουμε μεγαλύτερη ευθύνη για την ασφάλεια και τη σταθερότητα στην ευρύτερη γειτονιά μας. Αυτό σημαίνει την ανάπτυξη ισχυρών μέσων, την ενίσχυση των επιχειρησιακών δυνατοτήτων μας και την ετοιμότητα να αναλάβουμε δράση όταν απειλείται η ελευθερία της ναυσιπλοΐας», είπε, βάζοντας ευθέως θέμα πολεμικής προπαρασκευής και δράσης.

«Η ναυτική επιχείρηση "Aspides" της ΕΕ στην Ερυθρά Θάλασσα, στην οποία η Ελλάδα διαδραματίζει ηγετικό ρόλο, αποτελεί απτό παράδειγμα του τι μπορεί και πρέπει να κάνει η Ευρώπη», συνέχισε, με όλη την ωμότητα της τάξης του, και ζήτησε ακόμα περισσότερα: «Πρέπει να είμαστε πιο φιλόδοξοι. Η ικανότητα της Ευρώπης να δρα πρέπει να είναι εφάμιλλη της οικονομικής της δύναμης. Χρειαζόμαστε μια ισχυρότερη ευρωπαϊκή παρουσία στον τομέα της ασφάλειας στην ευρύτερη περιοχή μας, σε στενή συνεργασία με τους εταίρους μας», ΗΠΑ και ΝΑΤΟ.

Στην ίδια συνεδρίαση ο διοικητής της Εθνικής Αρχής Κυβερνοασφάλειας, Μ. Μπλέτσας, ανέπτυξε κινδύνους και «κενά» ασφαλείας στο πεδίο του, σχετικά με τη ναυτιλία, τονίζοντας ότι απειλούνται και «κρίσιμες υποδομές» στον βυθό, όπως καλώδια ηλεκτρικής διασύνδεσης, μεταφοράς δεδομένων κ.λπ. Ως πρότυπο αντιμετώπισης τέτοιων απειλών παρουσίασε μεταξύ άλλων τις επικίνδυνες συμφωνίες που έχουν στήσει Αθήνα και Λευκωσία με το κράτος - τρομοκράτη Ισραήλ (με ορόσημο την ίδρυση και λειτουργία του Κέντρου Αριστείας για τη Θαλάσσια Κυβερνοασφάλεια - MarCCE στη Λευκωσία).

Οικόπεδα και πλειστηριασμοί...

Προηγουμένως ο υπουργός Εξωτερικών Γ. Γεραπετρίτης, κατόπιν συνάντησης με τον απερχόμενο γγ του ΟΗΕ Αντ. Γκουτέρες, είπε ότι του έθεσε τα «ζητήματα που έχουν να κάνουν με τις παράνομες οριοθετήσεις», ότι «οι θάλασσες, οι ωκεανοί, δεν αποτελούν προνόμιο, ούτε οικόπεδο του καθενός» και ότι υπάρχουν κανόνες, την ώρα που τα σχέδια του κεφαλαίου την κάνουν οικόπεδο, ενώ οι «κανόνες» τους διαμορφώνονται από τον συσχετισμό δυνάμεων των ιμπεριαλιστών.

Είπε ακόμα πως «η Ελλάδα δεν πρόκειται να ανεχθεί οποιαδήποτε παρανομία σε ό,τι αφορά τις θαλάσσιες ζώνες» και άλλα τέτοια, όταν μαζί με τους Γάλλους (που μετέχουν εταιρικά στο έργο του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας - Κύπρου) ψάχνουν φόρμουλα για το ποιος θα δώσει την άδεια και πώς θα «ενημερωθεί» και η τουρκική κυβέρνηση, κατ' απαίτησή της, καθώς θέλει να έχει ρόλο και λόγο σε κάθε έργο που γίνεται στην Ανατολική Μεσόγειο.

Εξάλλου, στον απόηχο δημοσιευμάτων ότι η τουρκική πλευρά προσπαθεί να εξαγοράσει τη συναίνεση της Αιγύπτου για καθορισμό μεταξύ τους ΑΟΖ, ο Γεραπετρίτης έσπευσε να καθησυχάσει για την «πολύ ισχυρή, στρατηγική, αδελφική σχέση την οποία έχουμε με την Αίγυπτο». Καθώς η τουρκική κυβέρνηση πλασάρει σαν δέλεαρ στο Κάιρο ότι στο παζάρι μαζί της θα κερδίσει ευρύτερες θαλάσσιες ζώνες από ό,τι με την ελληνική αστική τάξη, ο Γεραπετρίτης αντέτεινε ότι «οι θαλάσσιες ζώνες δεν είναι ένα πεδίο πλειστηριασμού», όταν τα προηγούμενα χρόνια, ακριβώς σε αυτήν τη λογική, στο ΥΠΕΞ παζάρευαν με την Αγκυρα κλιμακωτό εύρος των ελληνικών χωρικών υδάτων στα νησιά του Αιγαίου από 6 έως 10 ν.μ., με αντανάκλαση και στην ΑΟΖ, ενώ και οι συμφωνίες οριοθέτησης με Ιταλία και Αίγυπτο διαμορφώθηκαν μέσα από ένα τέτοιο ιμπεριαλιστικό παζάρι.

Στη Θεσσαλονίκη, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Π. Μαρινάκης ερωτηθείς αν υπάρχει έγγραφη ή προφορική ενημέρωση της Τουρκίας, είτε από την ανάδοχο εταιρεία είτε από τη γαλλική κυβέρνηση, για τις έρευνες που θα ξεκινήσουν για το καλώδιο, είπε ότι «έχουν γίνει αιτήματα αδείας μόνο στις ελληνικές αρχές», αλλά άφησε ξανά ανοιχτό το ενδεχόμενο για «ενημέρωση», όπως απαιτεί η κυβέρνηση Ερντογάν, ισχυριζόμενος ότι αυτή «γίνεται όπως προβλέπεται, χωρίς να παράγει κανένα έννομο αποτέλεσμα». Από κοντά και ο υφυπουργός Εξωτερικών Τ. Χατζηβασιλείου, που μιλώντας στην ΕΡΤ μίλησε για «πιθανή γνωστοποίηση από τους (Γάλλους) εργολάβους του έργου».

Σε αυτό το πλαίσιο, ο υπουργός Αμυνας Ν. Δένδιας μεταβαίνει σήμερα στη Λοριάν της Γαλλίας για την τελετή παραλαβής της δεύτερης ελληνικής φρεγάτας τύπου Belharra, «Νέαρχος». Πριν θα έχει συνάντηση με την Γαλλίδα ομόλογό του, Κατρίν Βοτρίν, όπου θα συζητηθούν «θέματα διμερούς αμυντικής συνεργασίας, περιφερειακής και ευρωπαϊκής ασφάλειας, καθώς και οι προοπτικές περαιτέρω εμβάθυνσης της στρατηγικής σχέσης των δύο χωρών». Προηγουμένως, χθες, υποδέχτηκε στην Αθήνα τον υφυπουργό Αμυνας της Γερμανίας Γενς Πλότνερ. Σε συνέχεια και της πρόσφατης συνάντησης Δένδια με τον Γερμανό υπουργό Αμυνας Μπόρις Πιστόριους, συζήτησαν «περαιτέρω τρόπους ενίσχυσης της διμερούς μας αμυντικής συνεργασίας».

(Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη»)

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Στρατιωτικοποίηση της βιομηχανίας: Αρτηρίες πολέμου οι υποδομές και η βιομηχανία

Επόμενο άρθρο

Ελληνοκουβανικός Σύνδεσμος: Η αποχή της κυβέρνησης στο ψήφισμα κατά του αποκλεισμού της Κούβας συνιστά πράξη συμμετοχής στο έγκλημα