Στρατιωτικοποίηση της βιομηχανίας: Αρτηρίες πολέμου οι υποδομές και η βιομηχανία

«Αγκαλιάζοντας» με τον σημερινό αγωνιστικό τους ξεσηκωμό τουλάχιστον 113 λιμάνια σε 21 χώρες από πέντε ηπείρους, εκατοντάδες χιλιάδες λιμενεργάτες όλου του πλανήτη δείχνουν τον δρόμο και στους εργαζόμενους των άλλων κλάδων: Αναδεικνύουν ότι ο δρόμος υπεράσπισης των οικογενειών τους περνά όχι μόνο μέσα απ' την πάλη για το μεροκάματο, για μέτρα ασφαλείας, για υπογραφή ικανοποιητικών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Περνά μέσα από το ίδιο το προϊόν της δουλειάς τους, που τα μονοπώλια απαιτούν να στρατευτεί στις ανάγκες της πολεμικής οικονομίας, η οποία «δεν βρίσκεται κάπου δίπλα στις ζωές μας. Χτίζεται κυριολεκτικά μέσα σε αυτές», όπως τονίστηκε χαρακτηριστικά στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν στη Ρώμη, στις 15 Οκτώβρη 2026 εκπρόσωποι ορισμένων από τα συνδικάτα των λιμενεργατών που συμμετέχουν στη σημερινή, 2η Διεθνή Μέρα Δράσης.

Εξηγώντας πως δυναμώνει «μια ευρύτερη τάση να μετατραπούν τα λιμάνια, οι δρόμοι και οι σιδηρόδρομοί μας σε γρανάζια της πολεμικής μηχανής», οι συνδικαλιστές τόνισαν ότι «η ΕΕ έχει ήδη διαθέσει 1,7 δισ. ευρώ από τον προϋπολογισμό της για τις μεταφορές σε 95 έργα "στρατιωτικής κινητικότητας" σε 21 κράτη, ενώ για τον επόμενο προϋπολογισμό προτείνονται ακόμη 17,65 δισ. ευρώ».

Με βάση αυτόν τον προσανατολισμό, είναι που προτάσσονται έργα όπως όσα αφορούν σιδηροδρόμους υψηλών ταχυτήτων, προκειμένου - όπως η ίδια η Κομισιόν ομολογεί - να απελευθερωθεί χωρητικότητα στις γραμμές για στρατιωτικές μεταφορές και να επιτραπεί ταχύτερη μετακίνηση μεγαλύτερων και βαρύτερων πολεμικών φορτίων, αλλά υποβαθμίζονται ακόμα σε πιο εγκληματικό βαθμό έργα για την ασφάλεια εργαζομένων και επιβατών, με αποτέλεσμα πολύνεκρες τραγωδίες όπως και αυτή που σημειώθηκε μόλις προχτές, στην Ισπανία, με τουλάχιστον 69 νεκρούς!

Αναδεικνύοντας πως η πολεμική οικονομία αντανακλάται στη στρατιωτικοποίηση των υποδομών πολιτικής χρήσης, οι συνδικαλιστές επισήμαναν:

«Γέφυρες ενισχύονται για να αντέχουν βαρύτερα φορτία, αυτοκινητόδρομοι κατασκευάζονται με στρατιωτικές προδιαγραφές πλάτους, λιμάνια βαθαίνουν για να δέχονται τους πολεμικούς στόλους. Τα όπλα κινούνται στους δρόμους απ' όπου πηγαίνουμε τα παιδιά μας στο σχολείο, στις σιδηροδρομικές γραμμές που διασχίζουν τις γειτονιές μας, στα αεροδρόμια απ' όπου ταξιδεύουμε. Οι δημόσιες υποδομές μετατρέπονται σε αρτηρίες του πολέμου. Και αυτές οι αρτηρίες περνούν μέσα από τις πόλεις μας».

Επικαλέστηκαν δε στοιχεία οργανώσεων με βάση τα οποία, τους τελευταίους δεκατέσσερις μήνες, έχουν εντοπιστεί «τουλάχιστον δεκατρείς αποστολές προωθητικής πυρίτιδας μέσω του λιμανιού της Θεσσαλονίκης προς την ισραηλινή πολεμική βιομηχανία» και συνέχισαν:

Εργάτες κινδυνεύουν στη δουλειά τους, για αποτελέσματα που θέτουν σε κίνδυνο τα παιδιά τους

«Εργαζόμενοι φορτώνουν και ξεφορτώνουν επικίνδυνα φορτία σε λιμάνια πολιτικής χρήσης, από όπου περνούν ανυποψίαστοι επιβάτες. Βάζουν σε κίνδυνο τη ζωή τους για φορτία που σκοτώνουν άλλους ανθρώπους, και τα ίδια αυτά φορτία βάζουν τις πόλεις τους στον χάρτη ενός πολέμου που δεν είναι δικός τους...».

Με ιλιγγιώδεις ρυθμούς προχωρά και η στρατιωτικοποίηση της βιομηχανίας, η οποία μετατρέπεται σε ό,τι απαιτείται «για να υπηρετήσει τους στόχους της πολεμικής οικονομίας», όπως είπαν, αναφέροντας χαρακτηριστικά παραδείγματα:

• «Το εργοστάσιο αυτοκινήτων της "Volkswagen" στο Οσναμπρικ (βορειοδυτική Γερμανία) μετατρέπεται σε μονάδα αμυντικού υλικού: Εκεί θα κατασκευάζονται εξαρτήματα αντιαεροπορικής άμυνας σε συνεργασία με την ισραηλινή Rafael, κατασκευάστρια των αναχαιτιστικών πυραύλων του "Iron Dome". Από τους 1.800 εργάτες του εργοστασίου, το ένα πέμπτο περισσεύει. Οι υπόλοιποι κρατούν κάποιο μέλλον, με τον όρο να φτιάχνουν όπλα αντί για αυτοκίνητα. Αυτό είναι το δίλημμα που θέτουν σήμερα στην εργατική τάξη: ή η δουλειά σου ή η συνείδησή σου. Εμείς λέμε: και τα δύο. Σταθερή δουλειά χωρίς πόλεμο».
• «Εργοστάσια που καλύπτουν λαϊκές ανάγκες κλείνουν μόλις πάψουν να αποδίδουν αρκετό κέρδος, όπως η "Electrolux" στην Ιταλία, που θα απολύσει 1.250 εργαζόμενους. Στον καπιταλισμό, κριτήριο για το αν ένα εργοστάσιο θα βγάζει αυτοκίνητα, ψυγεία ή βλήματα είναι το κέρδος και όχι οι ανάγκες του λαού».
• «Από μια ξηρή δεξαμενή του Τάραντα (νότια Ιταλία), όπου διατάχθηκε το κλείσιμο του μεγαλύτερου χαλυβουργείου της Ιταλίας, η ιταλική κυβέρνηση έστειλε δωρεάν ένα αεροπλανοφόρο στην Ινδονησία. Πιθανότατα για να εξασφαλίσει πετρελαϊκά κοιτάσματα αξίας 10 δισ. δολαρίων, που αναπτύσσει εκεί η ιταλική "Eni"».

(Αναδημοσίευση από το τετρασέλιδο«Διεθνή και Οικονομία του «Ριζοσπάστη»)

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ: Καλύπτει την καταστολή, χαϊδεύει τους φασίστες που αξιοποιεί για «πάσα χρήση»

Επόμενο άρθρο

Ομιλία Μητσοτάκη στον ΟΗΕ: Σάλπισμα βαθύτερης εμπλοκής για τα συμφέροντα και τις «εμπορικές οδούς» του κεφαλαίου