Παρουσιάζουμε αποσπάσματα από την παρέμβαση της Άννας Κοκοζίδου (εκπαιδευτικού, μέλους της Τ.Ε Ημαθίας του ΚΚΕ) στη συγκέντρωση του ΚΚΕ στη Βέροια το απόγευμα της Πέμπτης 9/10

Ένας μήνας έχει περάσει από την ημέρα ανοίγματος των σχολείων κι η εκπ/κή κοινότητα, σε όλες τις βαθμίδες, εξακολουθεί να βρίσκεται σε αναβρασμό, καθώς, έξι μήνες μετά το ξέσπασμα της Πανδημίας, δεν έχει παρθεί κανένα ουσιαστικό μέτρο που να διασφαλίζει μαζί με την απρόσκοπτη εκπ/κή διαδικασία και την υγεία των μαθητών, των εκπ/κών και των ατόμων του  ευρύτερου περιβάλλοντός τους, αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας.

Μίας κοινωνίας που, στο αρχικό στάδιο της Πανδημίας, έδειξε εμπιστοσύνη, πειθαρχία, υπακοή, δεκτικότητα στα μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης, λειτούργησε με τη λογική, αλλά και τον φόβο, για κάτι το πρωτόγνωρο, απειλητικό και θανατηφόρο, πειθόμενη στις συμβουλές της επιστημονικής κοινότητας. Που στη συνέχεια, με τα αντιφατικά μηνύματα και τις παλινωδίες της κυβέρνησης (όπως το άνοιγμα του Τουρισμού και την πληρότητα των αεροπορικών και ακτοπλοϊκών μεταφορών, από τη μια, αλλά τον περιορισμός των πελατών στα καταστήματα, και τα ραντεβού στις δημόσιες υπηρεσίες από την άλλη), μετατράπηκε σε χαλαρότητα, αδιαφορία, δυσπιστία, άρνηση και μεταφυσική θεώρηση της κατάστασης.

Αυτή η αντιφατική συμπεριφορά της κυβέρνησης, στον εκπ/κό χώρο, εκφράστηκε με πολλούς τρόπους:                                                                                                                                

 α) εκφράστηκε με την αρχική μη υποχρεωτική χρήσης μάσκας (όταν αυτές ήταν σε έλλειψη), αλλά την τωρινή υποχρεωτική χρήσης της (αφού πλέον υπάρχει επάρκεια στην Αγορά) και τη δήλωση της Κεραμέως ότι «η μάσκα μειώνει τις αποστάσεις»,

β) εκφράστηκε με τη διατήρηση του αυξημένου αριθμού των παιδιών στα τμήματα - μάλιστα νομοθετήθηκε η αύξηση του αριθμού, με Πολυνομοσχέδιο για την Παιδεία, εν μέσω Πανδημίας και με κλειστά σχολεία (όταν στην α’ φάση τα σχολεία λειτούργησαν με 15άρια τμήματα και μ’ εκ περιτροπής μαθήματα),  

γ) εκφράστηκε με την επιστροφή στους ίδιους εντατικούς ρυθμούς μάθησης (ενώ σχολεία ανοιγοκλείνουν συνεχώς, λειτουργώντας με διαφορετικές ταχύτητες στην κάλυψης της ύλης),                                                                                               

δ) εκφράστηκε με την ως τώρα πρόσληψη λιγότερων εκπ/κών απ’ όσους εργάστηκαν πέρσι (32.000 προσλήψεις πρόσφατα παινεύτηκε η Υφυπουργός Παιδείας ότι ήδη έχει κάνει η κυβέρνηση, πιο νωρίς και σε μεγαλύτερο βαθμό από ποτέ, όταν πέρσι δούλεψαν 42.000 εκπ/κοί. Αυτή τη στιγμή, οι ελλείψεις ανέρχονται στις 7.000). 

ε) εκφράστηκε και με τον εμπαιγμό της εκπ/κής κοινότητας και την παραπληροφόρηση της Κοινής Γνώμης, από την Υπουργό Παιδείας για τον Μ.Ο. των 17 μαθητών στην τάξη (όταν υπάρχουν ψηλά ποσοστά με 25-28άρια τμήματα) αλλά και της δήλωσης Μαγιορκίνη, ότι είναι αμφίβολο το όφελος και καμία η διαφορά ανάμεσα στα 25άρια και  τα 15άρια τμήματα (υπάρχει δηλαδή, η ίδια επιδημιολογική επιβάρυνση),

ζ) εκφράζεται και με την απαίτηση να συγκροτήσουν οι εκπ/κοί  υπεύθυνο διαχείρισης ύποπτων κρουσμάτων στα σχολεία τους, που ν’ αναγνωρίζει, να εκπαιδεύει τους συναδέλφους του, να ενημερώνει τις αρμόδιες υπηρεσίες, να επικοινωνεί με γονείς, ν’ αναλαμβάνει γενικώς ευθύνες που δεν του αναλογούν, αντί να στελεχώσουν τα σχολεία με νοσηλευτικό προσωπικό.                                     

η) εκφράστηκε με την πρόσληψη του ίδιου με τον περσινό αριθμό προσωπικού καθαριότητας - παρά τις αυξημένες ανάγκες και τις υποδείξεις των λοιμωξιολόγων για συνεχή καθαρισμό επιφανειών, καθ’ όλη τη διάρκεια του κύκλου των μαθημάτων. Στις 13.000 σχολικές μονάδες της επικράτειας, αντιστοιχούν μόνο 9.500 καθαρίστριες (δηλαδή ούτε μία σε κάθε σχολείο), οι 4.500 εκ των οποίων εργάζονται με μειωμένο ωράριο, ενώ οι Δήμοι προσπαθούν, μέσ’ από αλχημείες, να μετατρέψουν τις συμβάσεις τους σε πλήρους απασχόλησης, μεταφέροντας το κόστος στους γονείς, μέσα από τα δημοτικά τέλη.   

Μία κωλυσιεργία, όσον αφορά την καθαριότητα των σχολείων, διαχρονική βέβαια, που εξαναγκάζει εκπαιδευτικούς και Συλλόγους Γονέων-Κηδεμόνων να καθαρίζουν οι ίδιοι τα σχολεία ή να μισθώνουν οι Σύλλογοι Γονέων καθαρίστριες, προκειμένου τα παιδιά τους να ξεκινήσουν τα μαθήματα σε καθαρά σχολεία (δρομολογώντας έτσι, οι κυβερνήσεις, σιγά-σιγά την εξ' ολοκλήρου ανάθεση των εξόδων λειτουργίας των Σχολικών Μονάδων στην Τοπική Διοίκηση και τους Συλλόγους Γ.-Κ).                                    

Παλινωδίες και αντιφατικά μηνύματα από την κυβέρνηση της Ν.Δ., προκειμένου να μπορεί να «μας κουνάει το δάχτυλο» - και να ενοχοποιεί συλλήβδην την κοινωνία – για την αποτυχία στην αποτελεσματικότητα των μέτρων κατά της Πανδημίας, να μπορεί να επικαλείται την «Ατομική Ευθύνη» και να ενεργοποιεί τον «Κοινωνικό Αυτοματισμό», αποσείοντας από πάνω της κάθε ευθύνη.

Η στάση της κυβέρνησης, που αποδεικνύει καθημερινά ότι έχει αποδεχτεί τη θεωρία «της ανοσίας της Αγέλης» και την εφαρμόζει σιωπηλά, είναι η αναμενόμενη, σ’ ένα Σύστημα που προτάσσει την Οικονομία από τον Άνθρωπο και θεωρεί την Παιδεία, την Υγεία, αλλά και την Πολιτική Προστασία «μη επιλέξιμα πεδία» δημοσίων επενδύσεων.

Απέναντι σ’ αυτήν τη χιονοστιβάδα, το εκπ/κό κίνημα πρόβαλε εξ’ αρχής τις θέσεις του, που είναι πάγια αιτήματά του, τα οποία έχει αγκαλιάσει ολόκληρη η κοινωνία και δεν μπορούν πια ν’ αποσιωπήσουν ούτε οι πρόθυμοι, καλοπληρωμένοι κονδυλοφόροι τους:                                                                                         

Α) κατ’ αρχάς, οι εκπ/κοί παλεύουν γι ανοιχτά σχολεία, πρωτίστως για παιδαγωγικούς λόγους, που άπτονται της ψυχοκοινωνικής ανάπτυξης των μαθητών, αλλά και μορφωτικούς, αφού «το γνωστικό έλλειμμα» που δημιουργείται σε περιόδους Πανδημίας πλήττει βασικά τα παιδιά της Εργατική Τάξης (χωρίς να παραγνωρίζει την ανάγκη να κινηθεί η Οικονομία, με τους εργαζόμενους γονείς να βρίσκονται στον χώρο εργασίας τους, κάτι που θα ήταν εφικτό, αν παίρνονταν όλα τα απαραίτητα μέτρα).                                                                                                               Οι εκπ/κοί πάλεψαν για να μην αποκοπούν τα παιδιά από την εκπ/κή διαδικασία και στην α’ φάση της Πανδημίας, εφαρμόζοντας την Τηλεκπ/ση (παρότι δεν μπορεί να υποκαταστήσει τη ζωντανή διαδικασία), δαπανώντας ατέλειωτες ώρες αυτοεπιμόρφωσης και απαιτώντας από την κυβέρνηση να διασφαλίσει για όλους τους μαθητές και τους εκπ/κούς, ισότιμους όρους πρόσβασης σε αυτήν (με παροχή δωρεάν τάμπλετ και γρήγορης σύνδεσης στο Διαδίκτυο). Απαιτώντας και απόσυρση των εγκυκλίων που η κυβέρνηση επιχειρεί να επιβάλλει, για ταυτόχρονη αναμετάδοση των μαθημάτων, που στρεβλώνει την εκπ/κή διαδικασία, μετατρέποντάς την σε reality show, εκθέτει/παραβιάζει τα προσωπικά δεδομένα των μαθητών, διαρρηγνύει τη σύνθετη παιδαγωγική σχέση μαθητή-εκπ/κού και απονεκρώνει κάθε μάθηση.                                                                                                                                                 

 Β) για να παραμείνουν όμως, τα σχολεία ανοιχτά, πρέπει ναι πληρούνται οι όροι και οι προϋποθέσεις που η ίδια η επιστημονική κοινότητα έθεσε ως απαραίτητους για την ασφαλή κι απρόσκοπτη εκπαιδευτική διαδικασία, κατά την δεύτερη φάση της Πανδημίας. Ποιοι είναι αυτοί:

α) Μείωση του αριθμού μαθητών ανά τμήμα, με ανώτερο όριο τους 15 μαθητές.                                         

  β) Μαζικούς, μόνιμους διορισμούς εκπ/κών και αυξημένες προσλήψεις αναπληρωτών (με ίδια/ίσα δικαιώματα με αυτά των μονίμων).                                                                                                                           

 γ) Εύρεση χώρων που να μπορούν να λειτουργήσουν ως σχολικές αίθουσες (κλειστά/συγχωνευμένα σχολεία ή άλλα δημόσια κτίρια).                                                                                                                 

δ) Προσλήψεις μόνιμου προσωπικού καθαριότητας.                                                                             

ε) Αυξημένη κρατική χρηματοδότηση για την κάλυψη όλων των αναγκαίων μέσων προστασίας και καθαριότητας/απολύμανσης (μάσκες, αντισηπτικά).                                                                          

 ζ) Εξασφάλιση του απαραίτητου αριθμού των λεωφορείων για τις μετακινήσεις των μαθητών (που είναι παστωμένοι μέσα σα σαρδέλες, όπως και ο υπόλοιπος βέβαια κόσμος, στα ΜΜΜ) και του αριθμού των σχολικών τροχονόμων.                                                                                                                                       

 η) Μείωση-Αναδιάταξη της ύλης σε όλες τις βαθμίδες της Εκπ/σης.                                                                                                        θ) Διενέργεια μαζικών, επαναλαμβανόμενων τεστ, σε μαθητές κι εκπ/κούς, ώστε να υπάρξει άμεση παρέμβαση στην εμφάνιση κρουσμάτων.                                                                                          

ι) Δημιουργία Σχολιατρικής Υπηρεσίας, που θα έχει την ευθύνη για τον υγειονομικό έλεγχο στις σχολικές μονάδες.                                                                                                                                                                                         κ) Πλήρη, επαρκή κι αποκλειστική χρηματοδότηση, από τον κρατικό προϋπολογισμό, του Δημόσιου Συστήματος Υγείας, με προσλήψεις μόνιμου ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού.

Αντί η κυβέρνηση να ικανοποιήσει τα σωστά, αυτά, διαχρονικά και δίκαια κοινωνικά κι όχι συντεχνιακά αιτήματα, τα οποία, με συλλαλητήρια, πορείες και καταλήψεις, προσπάθησαν ν’ αναδείξουν οι μαθητές, το τελευταίο διάστημα, επιδόθηκε σε μία πρωτοφανούς έμπνευσης εκστρατεία Εκβιασμού, Τρομοκρατίας και Συκοφάντησης του Μαθητικού Κινήματος, απειλώντας τους με καλοθελητές, ότι θα παρέμβουν Εισαγγελείς:                                                                                                            

α) υποχρεώνει τους αγωνιστές μαθητές σε εξΑΕ (χωρίς να διασφαλίζει την ισότιμη πρόσβαση όλων των μαθητών και των εκπ/κών σε αυτήν), εκβιάζει με καταργήσεις αργιών, εορτών, εκδρομών κι εργασία τα Σάββατα (για να καλυφθούν οι χαμένες ώρες) κι απαγορεύει στους καταληψίες να συμμετέχουν στην υποχρεωτική εξΑΕ, καταμετρώντας τους απουσίες, ενώ ταυτόχρονα, ζητάει από τους καθηγητές τους να γίνουν καταδότες των μαθητών τους.

β) ένα Υπουργείο που θεωρεί προϋπόθεση έναρξης διαλόγου τ’ ανοιχτά σχολεία, (πρόκειται για προσχηματικούς φυσικά, διαλόγους), όταν το ίδιο έχει νομοθετήσει πολλάκις, σε περιόδους που τα σχολεία ήταν κλειστά και ερήμην της εκπ/κής κοινότητας – τακτική που βέβαια ακολουθούσε και η προηγούμενη κυβέρνηση.                                                                                                                  

γ) ένα Υπουργείο μίας κυβέρνησης που, ενώ κυβερνά με ποσοστό 24% (συνυπολογίζοντας την αποχή), απαιτεί από τους μαθητές «δημοκρατικές διαδικασίες» στη λήψη αποφάσεων, βασισμένες στην απόλυτη πλειοψηφία.                                                                                                                                                     

δ) ένα Υπουργείο που επιχειρεί να υποβαθμίσει τις μαθητικές κινητοποιήσεις, είτε αποπροσανατολίζοντας από τα αιτήματα (εστιάζοντας στη χρήση της μάσκας και παρουσιάζοντάς τους ως αρνητές), είτε υποτιμώντας τες ως υποκινούμενες (θεωρεί ώριμους τους μαθητές για ψήφο στα 17, για εξύμνηση της Ε.Ε., μέσ΄ από τα ευρωπαϊκά προγράμματα, για εκπόνηση projects Καινοτομίας κι Επιχειρηματικότητας, αλλά ανώριμους για  διεκδικήσεις των αυτονόητων δικαιωμάτων τους). Επιχειρεί να υποβαθμίσει τις μαθητικές κινητοποιήσεις, ενισχύοντας και τον Κοινωνικό Αυτοματισμό, με την αναφορά στις δεκάδες χαμένες ώρες διδασκαλίας (όταν με δική της ευθύνη, χάνονται ετησίως χιλιάδες ώρες, λόγω έλλειψης εκπ/κών, ακόμα και σε Πανελλαδικά εξεταζόμενα μαθήματα).

Και βέβαια, δεν αποτελεί προνόμιο μόνο της παρούσας κυβέρνησης αυτή η Τακτική: 

α) τον Οκτώβρη του 2016 η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ έστειλε εισαγγελέα και κλούβες της αστυνομίας σε υπό κατάληψη Λύκειο της Λαμίας,                                                                                                     

β) τον Μάη του 2017 το δικαστήριο Ανηλίκων καταδίκασε 3 μαθητές του 1ου Γυμνασίου Ρεθύμνου σε κοινωνική εργασία, επειδή συμμετείχαν σε κατάληψη σχολείου,                                                         

γ) τον Νοέμβρη του 2018 η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ απάντησε με ξύλο, χημικά και χειροβομβίδες κρότου - λάμψης σε διαμαρτυρία μαθητών στο 2ο ΓΕΛ Συκεών,                                                                       

δ) τον Απρίλη του 2018 ο ΣΥΡΙΖΑ έστειλε τα ΜΑΤ να δείρουν μαθητές σε αντιπολεμική κινητοποίηση,    

Το άνοιγμα των Παν/κών Σχολών με τους αντίστοιχους όρους και προϋποθέσεις, παλεύουν και οι φοιτητές, με πρόσθετα προβλήματα στη σίτιση, στη φοιτητική στέγη, στα δίδακτρα σπουδών.

Το δε, τελευταίο «εμπνευσμένο» κυβερνητικό σχέδιο, στον εκπ/κό χώρο είναι η εφαρμογή της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας, στις εκλογές ανάδειξης Αιρετών εκπροσώπων των εκπ/κών, στα υπηρεσιακά Συμβούλια και μάλιστα ημέρα Σάββατο. Κάτι που, αν εφαρμοστεί στις συγκεκριμένες εκλογικές διαδικασίες, θ’ ανοίξει την όρεξη της κυβέρνησης για γενίκευση.                                        Τα επιχειρήματα περί κοινωνικών αντιδράσεων (επειδή διαφορετικά, κλείνουν τα σχολεία τις καθημερινές) ή της ιδιαιτερότητας της κατάστασης Πανδημίας (για ν’ αποφευχθεί ο συνωστισμός στα εκλογικά κέντρα), αποτελούν περισσότερο προσχήματα. Η επιλογή της αργίας του Σαββάτου ως μέρας εκλογών, αποκλείει από τις διαδικασίες, ένα σημαντικό ποσοστό εκπ/κών (μονίμων και αναπληρωτών), περίπου 25-30%, που μετακινούνται σε καθημερινή βάση, από τον τόπο διαμονής τους στον χώρο εργασίας, γεγονός που θα τις απαξιώσει, αλλά και θα υποβαθμίσει την υποχρέωση συμμετοχής στα κοινά. Επιπλέον, η ηλεκτρονική ψηφοφορία δεν διασφαλίζει ούτε την ταυτοποίηση του εκλογέα ούτε το αδιάβλητο των εκλογών.                                                                                                                       

Το πιο σημαντικό όμως που επιχειρείται με αυτό το μέτρο είναι η υπονόμευση της λειτουργίας και της δράσης των Σωματείων, καθώς εντάσσεται στο γενικότερο σχεδιασμό χτυπήματος της συλλογικής δράσης (όπως ο νόμος για τον περιορισμό των διαδηλώσεων, η κατάργηση του Παν/κού Ασύλου, το Ηλ/νικό Μητρώο Σωματείων, το ποσοστό 50%+1, για την έγκριση απαρτίας στις Γ.Σ. των εργαζομένων). Στόχος είναι η απομόνωση των σ/φων, μέσ’ από μια επίφαση ψηφιακής δημοκρατίας, και η χειραγώγησή τους, που θα οδηγήσει σε γενικευμένη νοθεία κι αλλοίωση των αποτελεσμάτων, άρα και του λαϊκού αισθήματος. Έτσι, θα έχουμε έναν τύπο εργοδοτικής παρέμβασης και στο Συνδικάτο των εκπ/κών, που θα καταλήξει στη διάλυση του Συνδικαλιστικού Κινήματος.

Σ/φισσες και σ/φοι

Η μόνιμη κυβερνητική επωδός ότι «δεν υπάρχουν λεφτά», την ώρα που δίνουν 2 εκατομμύρια στα κανάλια για ...εκστρατεία κατά της εξάπλωσης του κορονοϊού, 600 εκατ. ευρώ ως οικονομική ενίσχυση του τουριστικού κλάδου για την ανάπτυξη «πράσινων» ξενοδοχείων, 4 δισ. ευρώ για να αγοράσουν 18 μαχητικά αεροσκάφη (για τους αμερικανοΝΑΤΟϊκους σχεδιασμούς), την ώρα που σκορπάνε δεξιά κι αριστερά εκατομμύρια,  μέσω φοροαπαλλαγών, για τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους,  αλλά δεν διαθέτουν ούτε 1 ευρώ, από το πακέτο των 70 δις του Ταμείου Ανάκαμψης, για την Παιδεία, δεν πείθουν πλέον κανέναν.

Η πολιτική που εφαρμόζεται από τη ΝΔ και εφαρμόστηκε και από τον ΣΥΡΙΖΑ προηγουμένως, είναι μια σκληρή νεοφιλελεύθερη ταξική πολιτική, που εκπορεύεται από τα γνωστά διευθυντήρια (Ε.Ε. - ΟΟΣΑ) και συνθλίβει τα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών, ιδιαίτερα των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και τα εργασιακά δικαιώματα των εκπ/κών. Ούτε τώρα, επί Κυβερνήσεως Ν.Δ., ούτε προηγουμένως, με την «αριστερή δήθεν κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ» υπήρξε γενναιόδωρη χρηματοδότηση των σχολικών επιτροπών, ούτε τώρα,ούτε τότε είχαν γίνει στοιχειώδεις/επαρκείς προσλήψεις εκπ/κούπροσωπικού, ούτε χτίστηκαν οι απαιτούμενες, σύγχρονες Σ.Μ. (έτσι υπονομεύτηκε και η εφαρμογή της Δίχρονης Προσχολικής Αγωγής), ούτε  η καθαριότητα των σχολικών μονάδων ήταν σε καλύτερη μοίρα ή είχε προσληφθεί το απαραίτητο μόνιμο προσωπικό καθαριστριών ή γιατρών και νοσηλευτών στα δημόσια νοσοκομεία, και τότε και τώρα τα νοσοκομεία λειτουργούν με τραγικές ελλείψεις σε υγειονομικό προσωπικό, σε εξοπλισμό κι αναλώσιμα υλικά και τότε και τώρα, οι μαθητές στοιβάζονται σε αίθουσες-κλουβιά, σε κοντέινερς και  παστώνονταν σαν σαρδέλες στα λεωφορεία. Κι όλα αυτά, ενώ η Τεχνολογική πρόοδος μπορεί άνετα να εξασφαλίσει για όλον τον κόσμο, το ίδιο υψηλό επίπεδο διαβίωσης και κοινωνικής ανάπτυξης.

Μόνο ένας δρόμος, μόνο ένας τρόπος υπάρχει για τη διεκδίκηση αυτού του επιπέδου ζωής και κοινωνικής ευημερίας και αντιμετώπισης της συγκεκριμένης πολιτικής, που μας στερεί τα αυτονόητα. Ο δρόμος του Αγώνα, συσπειρωμένοι στα Σωματεία μας. Ο δρόμος που υπέδειξαν οι μαθητές, παρά τις απειλές και τους εκβιασμούς. Ο δρόμος στον οποίο πορευόμαστε από τη μέρα της ίδρυσης του Κόμματος. Δεν θα τους κάνουμε τη χάρη να μείνουμε ούτε βουβοί ούτε άπραγοι. Και τα καλυμμένα στόματα έχουν φωνή και διεκδικούν το Δίκιο του Λαού.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.