Βαφτίζει «αναβαθμισμένο» το σχολείο των πολλών ταχυτήτων που εντείνει τις εκπαιδευτικές ανισότητες

Να φτιασιδώσει την αντιεκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης, που υλοποιεί τις κατευθύνσεις της ΕΕ, του ΟΟΣΑ και του κεφαλαίου για σχολεία ακόμα πιο δεμένα και εξαρτημένα από τις επιταγές της αγοράς, επιχείρησε η υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως, στην ομιλία της στην Ολομέλεια της Βουλής για το νομοσχέδιο του υπουργείου παιδείας, επιλέγοντας προσεκτικά και τις όμορφες λεξούλες κάτω από τις οποίες γίνεται προσπάθεια να συγκαλυφθεί η ουσία των αναδιαρθρώσεων: Οτι, δηλαδή, χτυπάει την καρδιά της εκπαιδευτικής διαδικασίας, ότι προωθεί σχολεία πολλών ταχυτήτων, σχολεία ταξικά διαφοροποιημένα και κατηγοριοποιημένα, ότι εντείνει τις μορφωτικές ανισότητες.

«Ενίσχυση» και «αναβάθμιση» του σχολείου βαφτίζεται η στροφή στις δεξιότητες, τα εργαστήρια δεξιοτήτων των εφήμερων πληροφοριών έναντι της ολόπλευρης μόρφωσης. «Εμπιστοσύνη στους εκπαιδευτικούς και στα σχολεία» βαφτίζεται η μετατόπιση αρμοδιοτήτων και ευθυνών που πετάει από πάνω του το αστικό κράτος, μετατρέποντας διευθυντές σε μάνατζερ, που αναζητούν πόρους από «δωρητές» και «χορηγούς» για να λειτουργήσουν το σχολείο. Πόση «εμπιστοσύνη» αλήθεια δείχνει η κυβέρνηση στους εκπαιδευτικούς, όταν με την «αξιολόγηση» φέρνει έναν ασφυκτικό μηχανισμό ελέγχου του κατά πόσον υλοποιούν κατά γράμμα το σχολείο της διαφοροποίησης και της δεξιότητας; «Μεγαλύτερος βαθμός ελευθερίας και αυτονομίας στους εκπαιδευτικούς και τις σχολικές μονάδες» βαφτίζεται η διαφοροποίηση της διδασκαλίας, η δημιουργία σχολείων πολλών ταχυτήτων, η επιλογή διδακτικού βιβλίου, διαφορετικού σε κάθε σχολείο, η επιλογή διαφόρων προγραμμάτων.  

Η Ν. Κεραμέως ισχυρίστηκε ότι από πέρσι η κυβέρνηση έχει προχωρήσει στην ενίσχυση και αναβάθμιση σχολείου. Το πόσο αναβαθμισμένη είναι η παιδεία από πέρσι, φάνηκε από αυτά που ψήφισε: Αύξηση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα, εργαστήρια δεξιοτήτων, «αξιολόγηση» σχολικής μονάδας, αύξηση προτύπων και πειραματικών, σχολείων δηλαδή που έχουν αφήσει έξω από τα - μέχρι σήμερα - σχολεία της γειτονιάς πλήθος μαθητών.

Η υπουργός παιδείας επικαλέστηκε τη «διεθνή πρακτική», τα διεθνή «στοιχεία» και τις «ευρωπαϊκές πρακτικές», που σύμφωνα με την ίδια δείχνουν ότι όσο το «κέντρο λήψης αποφάσεων μετατοπίζεται» και αποκεντρώνεται, τόσο βελτιώνονται τα μαθησιακά αποτελέσματα. Τα μαθησιακά αποτελέσματα, όμως, που επικαλούνται είναι οι δείκτες του ΟΟΣΑ, που μετρούν την προσαρμογή του εκπαιδευτικού συστήματος στις στείρες δεξιότητες που απαιτεί η αγορά για τους αυριανούς ευέλικτους εργαζόμενους και οι επιδόσεις των μαθητών σε αυτές. Με αυτούς τους δείκτες μετράει το κεφάλαιο την «ποιότητα» της εκπαίδευσης και αυτό έρχεται να υλοποιήσει ακόμα πιο απροκάλυπτα η κυβέρνηση. Στο πλαίσιο, εξάλλου, της αποκέντρωσης, όπως είπε και η ίδια η υπουργός, εντάσσονται τα στοιχεία εκείνα που προωθούν τα σχολεία πολλών ταχυτήτων, που προωθούν διαφορετική διδασκαλία και πρόγραμμα στα σχολεία, που προωθούν, τελικά, τα «καλά» και τα «κακά» σχολεία, που έχουν «καλούς» και «κακούς» μαθητές.

Χαρακτηριστικά, η υπουργός ανέφερε την ελεύθερη επιλογή βιβλίου - ανάλογα με το ποιό «ταιριάζει» στους μαθητές, πιο εύπεπτο ή πιο πλούσιο -, την αξιοποίηση των σχολικών εγκαταστάσεων προκειμένου τα σχολεία να αντλούν πόρους για να αντεπεξέλθουν στις αυξημένες απαιτήσεις λειτουργίας τους που δεν καλύπτονται από τον πενιχρό κρατικό προϋπολογισμό, που όμως δένει τα σχολεία σε ένα δούναι και λαβείν με τους διάφορους χορηγούς, «δωρητές» κ.λπ. Στο ίδιο πλαίσιο, η υπουργός έκλινε σε όλους τους τόνους την «αξιολόγηση», που όμως στην πραγματικότητα είναι ένας μηχανισμός με στόχο αφενός να ελέγξει τους εκπαιδευτικούς για την προσαρμογή τους στο σχολείο της αγοράς και αφετέρου να λειτουργήσει ως μοχλός στην κατεύθυνση (ταξικής) κατηγοριοποίησης σχολείων και μαθητών.

Η υπουργός παιδείας ισχυρίστηκε ότι το σχολείο που διαμορφώνεται από το νομοσχέδιο θα λειτουργήσει ως «αποτελεσματικός μοχλός κοινωνικής κινητικότητας για κάθε παιδί». Η διεθνής πείρα, όμως, από την υλοποίηση του αποκεντρωμένου και αυτόνομου σχολείου, του σχολείου των δεξιοτήτων, του σχολείου του ΟΟΣΑ και της ΕΕ, δείχνει ότι η ταξική προέλευση ενός παιδιού καθορίζει σε πολύ μεγάλο βαθμό τις επιδόσεις του, ότι όχι μόνο δε λειτουργεί ως μοχλός «κοινωνικής κινητικότητας», αλλά ότι προσαρμόζει την εκπαίδευση που τελικά λαμβάνει ένα παιδί, ανάλογα με την κοινωνική του προέλευση, την γειτονιά του κ.λπ., ότι πρόκειται για ένα σχολείο που ετοιμάζει τα παιδιά, ανάλογα με την κοινωνική τους θέση, για την αυριανή τους θέση στην αγορά, ως φτηνούς και ευέλικτους εργαζόμενους για την πλειοψηφία των παιδιών των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων. 

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ: Σχολείο της αγοράς με μαθητές «μοντελάκια» για τους μονοπωλιακούς ομίλους και όχι μορφωμένους

Επόμενο άρθρο

Παίζοντας με τις λέξεις...