Με έκπληξη, αλλά και εύλογο προβληματισμό παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες την εντατική προσπάθεια συγκεκριμένων συντεχνιακών ομάδων να συσκοτίσουν και να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα για ένα εξαιρετικά ευαίσθητο ζήτημα Παιδείας που αφορά το σύνολο της κοινωνίας. Ποντάροντας στη δοκιμασμένη τακτική του «εύκολου», μικροκομματικού λόγου, επιχειρούν να πείσουν χιλιάδες πολίτες ότι αυτό που θεωρείται αυτονόητο τόσο  για την επιστημονική κοινότητα όσο και για όλα τα προηγμένα εκπαιδευτικά συστήματα, δηλαδή η υποχρεωτική προσχολική αγωγή υπό την αιγίδα των εκπαιδευτικών αρχών της πολιτείας, είναι λανθασμένο και επικίνδυνο.

Οποιοσδήποτε έχει στοιχειώδη επαφή με τις σύγχρονες παιδαγωγικές και εξελικτικές/ψυχολογικές θεωρίες, γνωρίζει πως η ηλικία των 4 ετών αποτελεί ορόσημο για την ένταξη του παιδιού στο Νηπιαγωγείο, σε μια οργανωμένη μονάδα που μπορεί να μην έχει την αυστηρή δομή που ισχύει για την υπόλοιπη τυπική εκπαίδευση, αλλά αποτελεί το πρώτο συστηματικό σχολικό περιβάλλον του παιδιού υπό την επίβλεψη άρτια καταρτισμένων λειτουργών της εκπαίδευσης.  

Καλλιεργείται στον κατάλληλο χρόνο και χωρίς καθυστέρηση η αντίληψη και η κατάκτηση αφηρημένων εννοιών

Η συγκρότηση της σκέψης του και η άσκηση της προσοχής του καλλιεργούνται συστηματικά και οργανωμένα για μεγαλύτερο διάστημα και σε μεγαλύτερο βαθμό. 

Στον παιδικό σταθμό δεν έχει την ευκαιρία να συγχρωτίζεται και να αλληλεπιδρά με παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας κερδίζοντας νοητικά και συναισθηματικά από αυτήν την επικοινωνία.

Στο Νηπιαγωγείο το παιδί  εμπλέκεται σε εκπαιδευτικές διαδικασίες σύμφωνα με το αναλυτικό πρόγραμμα του δημόσιου νηπιαγωγείου (ΑΠΠΣ-ΔΕΠΣ) συνθήκη η οποία λείπει από τη φοίτηση στον Παιδικό σταθμό.

 Όσο για το ωράριο, για τους εργαζόμενους γονείς, υπάρχει το ολοήμερο νηπιαγωγείο που σχολάει στις 4.00 μ.μ

 Να μην ξεχάσουμε πως η θεσμοθέτηση της δίχρονης υποχρεωτικής προσχολικής αγωγής και εκπαίδευσης,  έχει τεράστια σημασία για την κατάλληλη προετοιμασία και την ομαλή μετάβαση στην Α’ Δημοτικού. Εξασφαλίζει επίσης την εξομάλυνση των ανισοτήτων και λειτουργεί αντισταθμιστικά για παιδιά που προέρχονται από ευάλωτα κοινωνικοοικονομικά περιβάλλοντα.

 Η καθυστερημένη ένταξη των παιδιών σε περιβάλλον Νηπιαγωγείου στη χώρα μας έχει δυσμενέστατες κοινωνικές και εκπαιδευτικές συνέπειες. Στερεί μεγάλο κομμάτι νηπίων, κυρίως από τις τάξεις των μη προνομιούχων, από την πρόσληψη κρίσιμου μορφωτικού/πολιτισμικού κεφαλαίου, με αποτέλεσμα οι ανισότητες να διευρύνονται σχεδόν από τη  αφετηρία της ζωής των παιδιών.

Προκαλούν, επομένως, οργή οι παρεμβάσεις διαφόρων παραγόντων επιχειρηματικής και πολιτικής (κυρίως αυτοδιοικητικής) εξουσίας που μπροστά στο φόβο της απώλειας κερδών, ή του πολιτικού ελέγχου σε ένα κομμάτι πολιτών, αντιστέκονται λυσσαλέα στον απαραίτητο εκσυγχρονισμό της προσχολικής αγωγής. Είναι ακόμη πιο εξοργιστική και βαθιά υποκριτική η χρησιμοποίηση των εργαζόμενων σε προνηπιακούς σταθμούς ως ασπίδα με το πρόσχημα της απώλειας των θέσεών τους, αν η διάταξη του Υπουργείου εφαρμοστεί. Είχαν, άραγε, την ίδια ευαισθησία, όταν τους άφηναν απλήρωτους επί μήνες;  Δεν γνωρίζει κάθε πολίτης, κάθε γονιός, ότι με μια τροποποίηση των εισοδηματικών κριτηρίων, με μια ορθολογική διάρθρωση και οργάνωση των παιδικών σταθμών όχι μόνο δεν θα χαθούν θέσεις, αλλά θα δημιουργηθούν κι άλλες;

Για το σχολικό έτος 2017-2018 , σύμφωνα με στοιχεία της  ΕΕΤΑΑ  έμειναν εκτός δημοτικών δομών 19.698 παιδιά και 29.386 παιδιά εγγράφηκαν σε ιδιωτικούς παιδικούς (σύνολο 48.7751 παιδιά)

Σαφώς και ο Σύλλογός  μας θεωρεί πως θα έπρεπε η Πολιτεία να κινηθεί ταχύτερα και πιο οργανωμένα για το σχεδιασμό και την υλοποίηση αυτής της επέκτασης της υποχρεωτικότητας στην προσχολική αγωγή. Οφείλουμε όμως να αναγνωρίσουμε ότι πρόκειται για μια αναμφίβολα θετική ενέργεια. Κάθε πολίτης θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα πρόσβασης σε δημόσιες, ποιοτικές υπηρεσίες προσχολικής αγωγής και εκπαίδευσης.

Κάποια στιγμή θα πρέπει όλοι να αντιληφθούμε ότι η όποια συντεχνιακή επιδίωξη έπεται του δημόσιου συμφέροντος, του κοινωνικού καλού, ιδίως δε, όταν πρόκειται για ζητήματα Παιδείας. Αποστολή όλων μας, πολιτικών θεσμών και προσώπων, συνδικαλιστών εκπαίδευσης και κοινωνικών φορέων θα πρέπει να είναι ο εκσυγχρονισμός του εκπαιδευτικού συστήματος και η γεφύρωση των κοινωνικών και των εκπαιδευτικών ανισοτήτων. Η καθιέρωση υποχρεωτικής δίχρονης προσχολικής αγωγής αποτελεί σημαντικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.