Του Αλέκου Χατζηκώστα

Ήταν Νοέμβρης του ’77. Η προεκλογική περίοδος βρισκόταν στο φόρτε της. Η χώρα βάδιζε σε πρόωρες εκλογές με αιτιολογία τα εθνικά θέματα, ένα «επιχείρημα» που από τότε έγινε του …συρμού , κάθε φορά που μια κυβέρνηση ήθελε να αιφνιδιάσει τους πολιτικούς της αντιπάλους. Τα αίματα είχαν ανάψει για τα καλά στην μικρή επαρχιακή πόλη. Για πρώτη φορά η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο έκανε την εμφάνιση της σε πολιτικές συγκεντρώσεις,  μια και το ΚΚΕ μετά το 1936, μετά από δεκαετίες απαγορεύσεων και διώξεων, κατέβαινε για πρώτη φορά στις εκλογές. Το ΠΑΣΟΚ κάλπαζε για τη δεύτερη θέση, ενώ το Κέντρο φυλλορροούσε. Η Ν.Δ καλά κρατούσε, αν και στους χώρους της νεολαίας το καζάνι σιγόβραζε εναντίον της. Οι μεγάλες πολιτικές συγκεντρώσεις, τα εκλογικά κέντρα που από τα μεγάφωνα τους ακούγονταν τα απαγορευμένα τραγούδια της χούντας, ήταν στο απόγειο. Οι εφημερίδες τοίχου στον περίβολο του σχολείου αποτελούσαν στρατηγικό μέσο προπαγάνδας. Οι αφισοκολλήσεις, σ’αυτόν μετατρέπονταν σε πεδία μάχης μεταξύ των νεολαιών, ενώ στα σχολεία οι πολιτικές συζητήσεις, παρά τις απαγορεύσεις έδιναν και έπαιρναν.

Είχε μία βδομάδα να πάει σχολείο. «Κοπάνα» στην «κοπάνα» καθώς η Επανάσταση δεν μπορούσε να σκοντάφτει στις δικές του σχολικές απουσίες. Με την δυναμική της νιότης συμμετείχε στις προεκλογικές συγκεντρώσεις των υποψηφίων μοιράζοντας υλικό και συμμετέχοντας στις ομάδες που φώναζαν τα συνθήματα, ενώ καθημερινές ήταν οι αφισοκολλήσεις και το γράψιμο συνθημάτων στους τοίχους. Όσο και να πρόσεχε πάντα κάποια κόκκινη μπογιά έμενε στο παντελόνι του, προκαλώντας το κυνηγητό της μητέρας του, που έβαζε το παντελόνι στη σκάφη για να το πλύνει.

Η αποστολή που του είχε ανατεθεί αυτή τη φορά ήταν εξαιρετικά «σοβαρή και υπεύθυνη», όπως του διαμήνυσε ο καθοδηγητής του. Μαζί με τους μεγαλύτερους συντρόφους του Αγ…και Μπ….θα πήγαιναν τα ψηφοδέλτια στα ορεινά χωριά του νομού. Θα τα ξεφόρτωναν σε συγκεκριμένα σπίτια σ, ενώ θα προμήθευαν και με τα απαραίτητα υλικά τους εκλογικούς αντιπρόσωπους. Οι σύντροφοι ήταν παλιοί, έμπειροι, από τα χρόνια ακόμη της δικτατορίας στη Γερμανία και ο σεβασμός που του ενέπνεαν μεγάλος. Έσκυβε σχεδόν πάντα το βλέμμα όταν του απηύθυναν το λόγο. Το αυτοκίνητο ήταν επαγγελματικής χρήσης, όπως και ο οδηγός του. Στα σίγουρα χέρια του είχαν εμπιστευτεί την ασφαλή τους μετακίνηση, στους στενούς, φιδίσιους δρόμους του βουνού, αλλά και το πολύτιμο κομματικό υλικό.

Στα πρώτα χιλιόμετρα η ατμόσφαιρα είχε χαρακτήρα πανηγυρικό. Τα τραγούδια του Θεοδωράκη, εναλλάσσονταν με τα αντάρτικα στο κασετόφωνο. Αυτός είχε ζαρώσει, ανάμεσα τους και σιγοτραγουδούσε. Κάπου –κάπου κοιτούσε το ταμπλό. Και τότε το είδε. Εκείνο το μικρό κόκκινο φωτάκι που είχε αρχίσει να αναβοσβήνει, λες και έστελνε τα δικά του σήματα Μορς. Απέφυγε να ενημερώσει τον οδηγό. Άλλωστε με τι φόντα θα τολμούσε να τον αμφισβητήσει, προειδοποιώντας τον ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, το πολύπειρο οδηγό, αλλά και τον αγωνιστή με χρόνια προσφοράς στο κίνημα;

Το σχέδιο απλό. Θα έφταναν στο τελευταίο χωριό και από εκεί θα κατέβαιναν στα υπόλοιπα, ώστε το αργότερο να ήταν στις 10 το βράδυ στη βάση τους. Άλλωστε ο πατέρας του καραδοκούσε. Τέτοια ώρα έκλεινε την εξώπορτα και άντε να βρεις μετά τρόπο να μπεις στο σπίτι…

Η στάση στο τελευταίο χωριό κράτησε λίγο παραπάνω. Ο μπαρμπα Βασίλης δεν τους άφησε να φύγουν αμέσως. «Ένα τσιπουράκι με καρύδια και μέλι, έτσι για το καλό» τους είπε με εκείνο το αιώνιο χαμόγελο κάτω από το τσιγκελωτό μουστάκι του.

 Είχε αρχίσει να νυχτώνει και το πρόγραμμα φάνταζε δύσκολα ότι θα έβγαινε στην ώρα του.

Η κάθοδος ανέδειξε και τα προβλήματα. Όταν είδε ο οδηγός το φωτάκι του δυναμό να αναβοσβήνει ήταν πια αργά. Το φορτηγάκι έκανε καμιά πεντακοσαριά μέτρα και σταμάτησε. Παρά τις προσπάθειες του δεν έπαιρνε μπρος.

Το επόμενο χωριό απείχε περίπου δύο χιλιόμετρα. Δεν ήταν όμως μόνο αυτό. Το κρύο τους περόνιαζε τα κόκαλα, ενώ τα αλυχτήματα από τους λύκους που υπήρχαν άφθονοι στο βουνά, μαζί με τα γαυγίσματα των τσομπανόσκυλων έκαναν ο αίμα τους να παγώσει. Και ήταν και άοπλοι ή σχεδόν άοπλοι. Ο ένας πήρε μαζί του ένα λοστάρι «που φυλούσε για ώρα ανάγκης από τους τραμπούκους» όπως συνήθιζε να λέει, ο άλλος ένα χοντρό κλαδί από δένδρο που βρήκε πρόχειρο, ενώ ο ίδιος (ονειρευόταν προφανώς τον εαυτό του ως Δαυίδ) γέμισε τις τσέπες του μπουφάν του με πέτρες.

Η διαδρομή ήταν βασανιστική, όμως ήταν η ιδεολογία αυτή που θέρμαινε τις καρδιές τους, διασκεδάζοντας παράλληλα τους φόβους και κυρίως την απρονοησία τους. Στο σπίτι του συντρόφου έφτασαν μετά από ένα εικοσάλεπτο. Το ρολόι έδειχνε δέκα και τα μαύρα φίδια -του τι θα πει στο σπίτι όταν θα επέστρεφε με το καλό- τον έζωναν. Το γλυκό συκαλάκι που τους πρόσφεραν δεν του γλύκανε τον πόνο. Ήταν τυχεροί στην ατυχία τους. Το σπίτι διέθετε τηλέφωνο (τότε δεν είχαν όλα τα σπίτια εκεί πάνω…) και το κεντρικό εκλογικό κέντρο ειδοποιήθηκε για το πάθημα τους.

Το αυτοκίνητο με την παρουσία υποψήφιου βουλευτή έφτασε κατά τις 11. Ο οδηγός και ιδιοκτήτης του φορτηγού έμεινε επάνω, φιλοξενούμενος του συντρόφου, προκειμένου να διορθώσει το πρωί τη βλάβη. Με το αυτοκίνητο απλά πήγε και πήρε το εκλογικό υλικό απ’ αυτό, γιατί πάνω απ’ όλα ήταν το καθήκον. Και αυτός μαζί με τον Μπ….επιβιβάστηκε στο αυτοκίνητο φροντίζοντας-μια και ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται- να παραδώσουν το υλικό και στ’ άλλα χωριά κατεβαίνοντας.

Τα μεσάνυχτα ήταν πια παρελθόν κατά την επιστροφή στην πόλη. Τον έφεραν στο σπίτι του συνοδεία. Σε όλη τη διαδρομή σκεφτόταν τι θα έλεγε στον πατέρα του και κυρίως πώς θα κατόρθωνε να μπει στο κλειδωμένο του σπίτι.Φτάνοντας εκεί συνοδεία με τον υποψήφιο είδε όλα τα φώτα ανάμενα, λες και γιόρταζαν κάτι. Μπήκε τρέμοντας στο σπίτι. Ο πατέρας του τον περίμενε γελώντας στην κουζίνα. Τον είχαν ήδη ενημερώσει για το πάθημα τους και αυτός στο όνομα της ιδεολογίας του, έκανε για πρώτη φορά πίσω στις οικογενειακές του αρχές. Μόνο να, καληνυχτίζοντας του είπε χαμηλόφωνα και ίσως θέλοντας να του δώσει συμβουλές για τη υπόλοιπο ζωή του: «Να προσέχει γιέ μου στη ζωή σου το δυναμό. Γιατί χωρίς αυτόν και το πιο μεγάλο όχημα με τον πιο ικανό οδηγό μπορεί να σταματήσει»!

 

*Το δυναμό (γεννήτρια) είναι βασικό εξάρτημα του αυτοκινήτου καθώς παίρνοντας κίνηση μέσω του ιμάντα – από τον κινητήρα του αυτοκινήτου – μετατρέπει την κίνηση σε ηλεκτρικό ρεύμα και τροφοδοτεί με αυτό όλα τα ηλεκτρικά συστήματα του αυτοκινήτου.        

(Δημοσιεύτηκε στην έντυπη «ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ»)    

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.