Μία παραλίγο, μοναχική Πρωτοχρονιά (Διήγημα)

Του Αλέκου Χατζηκώστα

Πώς τα κατάφεραν όλοι να τον αφήσουν για πρώτη φορά στη ζωή του, ολομόναχο την Πρωτοχρονιά;

Έφτασε στα 65 του για να νιώσει τέτοια μέρα την απόλυτη μοναξιά και κυρίως τον τρόμο που αυτή προκαλεί στους ανθρώπους.

Όχι ότι δεν μπορούσε να διαχειριστεί γενικά τη μοναξιά. Άλλωστε πολλές ώρες τις μέρες που μεσολάβησαν από τη συνταξιοδότησή του τις περνούσε μόνος του στο σπίτι. Με διάβασμα, μουσική, τηλεόραση και σερφάρισμα στο διαδίκτυο.

Όμως φαίνεται σήμερα να είναι όλα διαφορετικά. Το τραγούδι του Νιόνιου του ερχόταν από το πρωί μαζί μ’ έναν κόμπο στον λαιμό και ένα δάκρυ στα μάτια: «Η θανάσιμη μοναξιά του Αλέξη Ασλάνη» σιγοτραγουδούσε, περιμένοντας μάταια ένα τηλέφωνο για ν’ ανταλλάξει έστω ευχές.

Ο γιος του στην Αθήνα, είχε πια ρίξει «μαύρη πέτρα» στη μικρή συνοικιακή πόλη. Η δουλειές στην πολυεθνική που δούλευε- τούς είμαι απαραίτητος έλεγε- δεν τον άφηναν να ξεμυτίσει. Τις μέρες αυτές θα βρισκόταν στις Βρυξέλες σε επαφές με το εκεί λόμπυ για την «προώθηση των σχεδίων της» όπως τον ενημέρωσε στην τελευταία τους επικοινωνία τα Χριστούγεννα, παίρνοντας μαζί του και την τελευταία του σχέση. Καλά να περνούσε εκεί που βρισκόταν, ας πρόσεχε όμως μην την «πατούσε» όπως συνέβη με εκείνη τη γνωστή ευρωβουλευτή…

Ο κόρη και αυτή στα ξένα. Είχε γίνει μάλιστα εδώ και δύο χρόνια «πεθερός στο Μόναχο» και ας μην είχε πάει ποτέ του. Τι του βρήκε εκείνου του ξανθομάλλη Γερμανού, που μαζί δίδασκαν στο Πανεπιστήμιο, ακόμη να καταλάβει! Είχε και τις μνήμες του αντιστασιακού πατέρα ανεξίτηλες, οπότε δύσκολα να το καταπιεί. Το γεγονός ότι είχε μείνει έγκυος, τον κάλμαρε λίγο. Άλλωστε και εκείνη η γυναίκα του γι’ αυτό τον λόγο είχε φύγει. «Μπήκε στις μέρες της και γι’αυτό θα πρέπει να είμαι κοντά της για να τη φροντίζω» είπε και έφυγε αμέσως μετά τα Χριστούγεννα, αφήνοντας τον σαν την καλαμιά στον κάμπο. Όμως αυτόν δεν του άρεσαν τα ταξίδια, προτιμούσε αυτά της σκέψης και των ονείρων.

Το πρωί φρόντισε να προμηθευτεί ένα πάκο εφημερίδες που ως συνήθως τέτοια μέρα ήταν γεμάτες από απολογισμούς της χρονιάς και προβλέψεις ειδικών για τη νέα. Τις ξεφύλλισε για πολλές ώρες. Κουράστηκε. Γνώριζε καλά πώς η νέα χρονιά θα ήταν ίδια ή και χειρότερη με την προηγούμενη. Τα δέκα χρόνια της κρίσης και τα δύο της πανδημίας άλλωστε τον είχαν ατσαλώσει

Το απόγευμα, αποφάσισε ν’ ανοίξει την τηλεόραση. Και εκεί η ίδια θλίψη να περιφέρεται ανάμεσα σε γκλαμουριές και σε χαζά χαμόγελα. Όσο δε για το βραδινό τηλεοπτικό πρόγραμμα ο συναγωνισμός των καναλιών ήταν στο ποιο θα παρουσιάσει τους σημαντικότερους  καλλιτέχνες από τις μεγάλες πίστες της Αθήνας, που ήταν πλέον σε άνθιση μετά το σοκ  της πανδημίας, για να κερδίσει κάποιους πόντους στην τηλεθέαση, κρατώντας τους τηλεθεατές ξάγρυπνους, με μία γεύση ρεβεγιόν μιας και τα οικονομικά τους δεν επέτρεπαν να το κάνουν ζωντανά.

Συνήθως ώρες σαν κι αυτές, ο καθένας κάνει τους απολογισμούς του. Ποιος και τι τον στενοχώρησε, ποιος και τι τον έκανε να γελάσει, όνειρα, υποσχέσεις και ελπίδες που έμειναν μόνο τέτοια. Μεγάλωνε και αυτό- πέρα από τα μαλλιά του που ήταν πλέον ολόασπρα- δεν τον άγχωνε πια. Είχε συμβιβαστεί με την ιδέα, οι βεβαιότητες είχαν υποχωρήσει, το ίδιο και οι αμφιβολίες. Τελικά το μόνο που τον απασχολούσε πραγματικά ήταν η συνέχεια, του τι θα άφηνε πραγματικά πίσω, όταν το πέρασμα του από τη γη θα έφτανε στο τέλος…

Η ώρα έφτασε 11 και αποφάσισε ν’ ανοίξει ένα μπουκάλι κρασί και να βάλει την αγαπημένη του μουσική. Λαϊκό  πρόγραμμα. Που του είχε μείνει χρόνια τώρα «κληρονομιά» από τον φορτηγατζή πατέρα του και εις μνήμην των πρώτων τσίπουρων που ήπιε στη ζωή του μπροστά σ’ ένα τζουγκ- μποξ.

Και ο Λουκάς Νταράλας να τραγούδα μ’ εκείνη την ξεχωριστή φωνή του: «Κλαίει η καρδιά/ και δεν μπορώ το δάκρυ να κρατήσω/ πώς ήμουν, πώς έγινα μα πώς θα καταντήσω». Τον πήρε το παράπονο. Και εκείνοι οι φίλοι, που μαζί χρόνια τώρα τα κουτσοπίνανε τις Παρασκευές στο συνοικιακό ταβερνάκι, πού πήγαν; Ούτε ένα τηλέφωνο για καλή χρονιά;

Ο νέος χρόνος είχε μπει. Το γνωστοποίησε άλλωστε σε ζωντανή μετάδοση από τις τηλεοράσεις ο δήμαρχος της Αθήνας μ’εκείνο το « 3,2,1 καλή χρονιά», μπροστά στο δένδρο της πλατείας Συντάγματος.

Ήταν 12.30 όταν χτύπησε το κινητό του. Στην οθόνη, το θολωμένο από το πιοτό βλέμμα είδε απλά πολλούς αριθμούς, κλήση που δεν αναγνώρισε. Ήταν η φωνή της γυναίκας του:

«Είναι κορίτσι. Να μας ζήσει»

(Η ΦΩΤΟ είναι πίνακας του Χιώτη ζωγράφου Μπάμπη Κοιλιάρη)

Πρώτη δημοσίευση: https://www.mymoschato.gr/

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

«Λογοτεχνικό έτος Αλκης Ζέη» το 2023

Επόμενο άρθρο

Πώς θα γιορταστούν τα Θεοφάνια στη Νάουσα