Τηλεφωνική συνέντευξη με τον ηθοποιό (και για πολλά χρόνια μέλος του Δ.Σ του ΣΕΗ) Νίκο Καραγιώργη, είχε ο δημοσιογράφος Αλέκος Χατζηκώστας, στο ΡΑΔΙΟ-ΑΙΧΜΗ και στην εκπομπή «Λόγια σταράτα» την Παρασκευή 26/2.

Ξεκινώντας σκωπτικά και μέσα γίνονται γνωστά (π.χ υπόθεση Λιγνάδη κλπ) σχολίασε: «Παλιότερα έμπαινες στο fb να δεις πότε υπήρχαν πρεμιέρες, τώρα καθημερινά αναρωτιέσαι τι θα δω εκεί μέσα για ποιον».

Στη συνέχεια και απαντώντας σε ερωτήσεις σχετικά με τις καταγγελίες στο χώρο του Θεάτρου (που συμβαίνουν και σε μια σειρά άλλους εργασιακούς χώρους όπως τόνισε) σημείωσε: «Η καταγγελία και η αντιμετώπιση τέτοιων φαινομένων δεν μπορούν να αποτελούν μόνο ατομική υπόθεση, ατομική ευθύνη του κάθε εργαζόμενου. Κανείς δεν πρέπει να είναι μόνος του σε τέτοιες περιπτώσεις απέναντι στο φόβο που πηγάζει από την εργασιακή και οικονομική ανασφάλεια, από την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, από το μεγάλο ανταγωνισμό που καλλιεργείται ανάμεσα στους εργαζόμενους, ιδιαίτερα στους χώρους των τεχνών, αλλά και του αθλητισμού. Το περιβάλλον εργασιακής ανασφάλειας και αστάθειας, η ανεργία, είναι βασική αιτία και μοχλός πίεσης ειδικά για τους πιο "αδύναμους" συναδέλφους. Άλλωστε όλα αυτά, η εμπορευματοποίηση του πολιτισμού, η εμπορευματοποίηση της σεξουαλικότητας, τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, η εξάρτηση από αυτά στο όνομα της καριέρας, η ανασφάλεια, η ανεργία, ο αποκλεισμός, η έλλειψη εργασιακών δικαιωμάτων, με λίγα λόγια ένα τοπίο "ο θάνατός σου η ζωή μου" αποτελούν και την ίδια την αιτία του φαινομένου.»

Στη συνέχεια και με αφορμή την κατάσταση και στη φύση της εργασίας στο Θέατρο (με πολύ άγχος, απαιτήσεις κλπ) υπογράμμισε: «Από όσα μέχρι τώρα παρακολουθούμε στα media είναι ορατός ο κίνδυνος να συνδεθεί, να συσχετιστεί, να ταυτιστεί η σεξουαλική παρενόχληση και κακοποίηση με περιστατικά έντασης ή διαξιφισμών, κακής συμπεριφοράς, αντισυναδελφικής στάσης στο χώρο δουλειάς. Φυσικά και για αυτά άνοιξε ο δρόμος σε μία γόνιμη μεταξύ μας συζήτηση για την αντιμετώπισή τους, καθώς πολλές φορές θεωρούνταν δεδομένα στο χώρο. Βέβαια ειδικά το θέατρο δεν μπορεί να "αποστειρωθεί" καθώς απαιτεί την ένταση όλων των ανθρώπινων σωματικών, ψυχικών και διανοητικών δυνατοτήτων. Όμως -επιμένουμε- σε καμία περίπτωση δεν ταυτίζονται με τη σεξουαλική κακοποίηση και παρενόχληση. Ίσα - ίσα η ταύτισή τους, η εξομοίωσή τους υποβαθμίζει τη σοβαρότητα της σεξουαλικής κακοποίησης και παρενόχλησης και στρέφει τη συζήτηση μακριά από το γεγονός αλλά και τις αιτίες που την προκαλούν.»

Απαντώντας στα όσα η κυβέρνηση υποστηρίζει για εφαρμογή «Κώδικα δεοντολογίας σημείωσε: «Είναι το λιγότερο κοροϊδία το υπουργείο πολιτισμού, η κυβέρνηση, να λένε ότι το πρόβλημα θα λυθεί με την εισαγωγή κώδικα δεοντολογίας στο θέατρο που θα αποφασιστεί από κοινού με τους εργοδότες, αφού πάρουν το άλλοθι από το ΣΕΗ. Δηλαδή την ίδια στιγμή που μας ρίχνει στο λάκκο των άθλιων εργασιακών σχέσεων και της εργοδοτικής ασυδοσίας, κόπτεται τάχα για το σεβασμό και την προστασία της προσωπικότητάς μας. Την ίδια στιγμή που επιτίθεται στα συλλογικά μας δικαιώματα, θα ελέγχει – με τι κριτήρια άραγε – ατομικές συμπεριφορές. Είναι προφανές ότι ο σκοπός της είναι να στρέψει αλλού τους προβολείς, να αποπροσανατολίσει. Αν την ενδιαφέρει τόσο πολύ η πραγματική κατάσταση στα θέατρα, γιατί η επιθεώρηση εργασίας είναι -με ευθύνη όλων των τελευταίων κυβερνήσεων- σχεδόν ανύπαρκτη και άγνωστη λέξη για τους συναδέλφους;»

Επίσης αναφορά έκανε στις συνθήκες εργασίας που βιώνουν τα προηγούμενα χρόνια με την ουσιαστική κατάργηση των μισθών και την αντικατάσταση ποσοστών «που πρακτικά μπορεί να σημαίνει 10-20 ευρώ τον μήνα μια και συχνά τα θέατρα γεμίζουν με προσκλήσεις», ενώ αναφέρθηκε αναλυτικά στη δραματική κατάσταση που αντιμετωπίζουν με τα κλειστά θέατρα λόγω πανδημίας.

Απαντώντας στα περί «ανάγκης παραίτησης της Μενδώνη» σημείωσε ότι αυτό δεν φτάνει αν δεν χτυπηθούν οι αιτίες των προβλημάτων που βρίσκονται όχι απλά στα πρόσωπα αλλά στην ακολουθούμενη πολιτική.» Μιλάμε για την κυβέρνηση που μας έχει καταδικάσει στην πιο μεγάλη βία, αυτή της πείνας, μια κυβέρνηση που -στο πλευρό της εργοδοσίας- έχει κάνει ό,τι περνά από το χέρι της για να μας πάει πολλές δεκαετίες πίσω, χωρίς συμβάσεις ούτε καν στα κρατικά θέατρα, με τη δηλωμένη πρόθεση να καταργήσει το 8ωρο, με κλειστές σχολές ενώ τα δίδακτρα και τα ενοίκια τρέχουν, με το πτυχίο σε αναμονή και ταυτόχρονη ένταση της καταστολής με αύρες, συλλήψεις, δακρυγόνα, παρεμποδίζοντας το δικαίωμα μας στη διαμαρτυρία, στην κινητοποίηση, ιδρύοντας ακόμα και πανεπιστημιακή αστυνομία. Τώρα αυτοί εμφανίζονται ως εγγυητές της ελευθερίας και της εργασιακής ασφάλειάς μας.»

Απαντώντας σε σχέση με τα ΔΗΠΕΘΕ (είχε την ευθύνη από μέρους του Δ.Σ του ΣΕΗ) και τη συζήτηση που γίνεται τοπικά για συγχώνευση με την ΚΕΠΑ υπογράμμισε ότι «Τα ΔΗΠΕΘΕ να μείνουν ως έχουν, να υπάρχει κρατικός σχεδιασμός, κρατική 100% χρηματοδότηση, αυτοδιοίκηση, Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (υπάρχει μόνο στην Πάτρα με τη βοήθεια και της δημοτικής αρχής)»

Τέλος αναφέρθηκε στις προσπάθειες του ΣΕΗ τα προηγούμενα χρόνια που είχε και ως αποτέλεσμα τη σημαντική αύξηση των ψηφισάντων και στην ανάγκη πραγματοποίησης Γ.Σ για να συζητηθούν όλα τα θέμα τα που έχουν προκύψει. Και κατέληξε: «Επιβεβαιώνεται ότι η πραγματική ασπίδα προστασία για εμάς είναι το ίδιο μας το σωματείο, το ΣΕΗ και ως κόρη οφθαλμού πρέπει να το υπερασπιστούμε, να το μαζικοποιήσουμε, να το δυναμώσουμε ακόμα παραπέρα. Να δώσουμε ακόμα μεγαλύτερη ώθηση στις φωνές που σπάνε τη σιωπή, να τους δώσουμε το χέρι μας, να σηκωθούμε μαζί, ένα μπόι ψηλότερα, μέσα από μαζικές εγγραφές, μαζικές διαδικασίες, συνελεύσεις, αγώνες, διεκδικήσεις. Άλλωστε, στη μακρόχρονη πορεία του σωματείου μας, αυτό έχει επιβεβαιωθεί ποικιλοτρόπως.»

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.