Παρασκευή, 17 Απρ, 2026

Κρήτη: Ακόμα και στο ξενοδοχείο που γίνεται το συνέδριο της ΓΣΕΕ, η εργοδοσία επιχειρεί να εμποδίσει την επαφή των εργαζομένων με τα Συνδικάτα

Το Ιράν ανοίγει τα Στενά του Ορμούζ όμως οι ΗΠΑ δηλώνουν ότι δεν άρουν τον ναυτικό αποκλεισμό στα ιρανικά λιμάνια

ΚΚΕ: Ολοι αυτοί που φοράνε φωτοστέφανο στην ΕΕ των λόμπι και της διαφθοράς, τώρα «βγαίνουν στα κεραμίδια» επειδή αποκαλύπτονται τα σκάνδαλά τους

Η Ανατ. Μεσόγειος στον χάρτη του ιμπεριαλιστικού πολέμου

Τμήμα Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ: 65 χρόνια από την ηρωική νίκη της Κουβανικής Επανάστασης στον Κόλπο των Χοίρων

Το Σχόλιο της Ημέρας

Αφαντες

Σήμερα 08:41

Δεν πέρασε πολύς καιρός από τις θριαμβολογίες της κυβέρνησης με αφορμή την αναπροσαρμογή των συντάξεων για το 2026 και το κλίμα ευφορίας που καλλιεργούσε πριν τρεις βδομάδες για την αναπροσαρμογή του κατώτατου μισθού. Μόλις σε λίγους μήνες αποδείχθηκε πόσο άνθρακας ήταν ο θησαυρός, καθώς σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ ο επίσημος πληθωρισμός σε ... Περισσότερα

Παρουσίαση του νέου βιβλίου της Βάλιας Μπαμπέτσα «Μονοπάτια Λήθης» στη Βέροια

Τρί 18 Οκτωβρίου 2016 19:46 από Η Άλλη Άποψη

Οι Πρότυπες Εκδόσεις Πηγή και η συγγραφέας Βάλια Μπαμπέτσα σας προσκαλούν στην παρουσίαση του νέου βιβλίου τους με τίτλο «Μονοπάτια Λήθης», την Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2016 στις 7 το απόγευμα, στην αίθουσα εκδηλώσεων της Δημόσιας Βιβλιοθήκης της Βέροιας.

Για το βιβλίο εκτός από την συγγραφέα θα μιλήσει ο Κωνσταντίνος Μπακόλας (φιλόλογος).

Ποιήματα θα απαγγέλει η Αθηνά Μπουζίνη (φιλόλογος, ειδική αγωγός).

Από το οπισθόφυλλο

Πόσο οξύμωρο μοιάζει να αναζητάς Μονοπάτια Λήθης στην ποίηση χαράζοντας ανεξίτηλα με τις λέξεις τις στιγμές που θα ήθελες να ξεχάσεις για να μην χαθούν στο πέρασμα του χρόνου;
Σχεδόν με παράνοια μοιάζει... Αυτή είναι όμως η μαγεία της ποίησης... να βρίσκει το δρόμο, να χαράζει το μονοπάτι και να απαλύνει τον πόνο.
Στις μετρημένες τις βρεφικές ώρες της νύχτας
Ανάμεσα σε αιώνια λεπτά απόλυτης ανυπαρξίας
Η μόνη ύπαρξη αισθητή και οδυνηρή είσαι Εσύ...
Μετρώ τις στιγμές μα μου μοιάζουνε πελαγωμένες
Συλλέγω αντικείμενα άψυχα, αναμνήσεις ραγισμένες
Κουβάρι τις κάνω τις παίρνω στα χέρια μου
Με σωθικά σκισμένα πόδια που μοιάζουν με κλωνάρια λυγισμένα
Τρέχω μέσα στην θολωμένη μου άβυσσό...
Τις στιγμές που οχύρωσαν το παρελθόν επιζητώ να τις ξορκίσω
Εκείνες τις μικρές μα τόσο εκστατικές ώρες τις νύχτας...
Κανείς δεν ακούει το σπαραγμό ενός πληγωμένου αρπακτικού
Τον αλαλαγμό ενός θρήνου σιωπηλού
Ανοίγω τα χέρια κι αφήνω στο ξέφωτο ενός ψεύτικου γκρεμού
Το κουβάρι!
Κανείς δεν ακούει, κανείς δεν το βλέπει!

«Η Βάλια τολμά με την ποίηση της, να μιλήσει για όλα εκείνα που μας βασανίζουν, γράφοντας στίχους “για εμάς” μέσα από “εμάς”. Το πληθωρικό σε συναίσθημα, τρυφερότητα και ευαισθησία «Εγώ» της, γίνεται και δικό μας... και σαν ένα δαυλί, μεταλαμπαδεύει το πάθος της σε αυτούς που ταξιδεύουν μαζί της, διαβάζοντας τα ποιήματα της».

Κωνσταντίνος Μπακόλας
Φιλόλογος

Έχει διαβαστεί 585 φορές