Παρουσιάστηκε το βιβλίο του Κώστα Ακρίβου «Ανδρωμάχη» στη Βέροια

Το βιβλίο του Κώστα Ακρίβου «Ανδρωμάχη» παρουσιάστηκε το απόγευμα της Τετάρτης 18/1 στο Φουαγιέ της Αντωνιάδειας Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών.

Την εκδήλωση διοργάνωσε η Δημοτική Βιβλιοθήκη «Θεανώ Ζωγιοπούλου» της ΚΕΠΑ Δήμου Βέροιας, ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Νομού Ημαθίας, το βιβλιοπωλείο Ηλιοτρόπιο και οι εκδόσεις Μεταίχμιο.

Η υπεύθυνη της Δημοτικής Βιβλιοθήκης, Βούλα Κοτσάλου, αναφέρθηκε στο βιογραφικό του πολυγραφότατου Κώστα Ακρίβου, στο συγγραφικό του έργο και στην υπόθεση του βιβλίου.

Ο φιλόλογος – γραμματέας του Συνδέσμου Φιλολόγων Ν. Ημαθίας Παντελής Τσαλουχίδης αναφέρθηκε στο 16ο βιβλίο του συγγραφέα, την «Ανδρωμάχη», με τον εσκεμμένα ανορθόγραφο τίτλο. Τι προσφέρει το πόνημα στον αναγνώστη, πως το εμπνεύστηκε, γιατί επέλεξε την Ανδρομάχη, σε ποιο μυθολογικό υλικό στηρίχθηκε το έργο, ποια είναι τα στοιχεία της αφήγησης (πρωτοπρόσωπη, ανάδρομη), ποιο το κεντρικό και ποια τα κύρια πρόσωπα είναι κάποια από τα ζητήματα που εξετάστηκαν, ενώ έκανε λόγο και για τη θεατρικότητα του έργου.

Στη συνέχεια ο συγγραφέας Κώστας Ακρίβος αναφέρθηκε στο πλαίσιο που κινείται το βιβλίο,απάντησε σε ερωτήσεις του κοινού και υπέγραψε αντίτυπα των βιβλίων του.

Ολόκληρη η παρέμβαση της Ευγενίας Καβαλλάρη, προέδρου Συνδέσμου Φιλολόγων νομού Ημαθίας

Η συγγραφική φαντασία(έμπνευση) του Κώστα Ακρίβου στο νέο του μυθιστόρημα-νουβέλα αντλεί το αφηγηματικό υλικό, όπως διαφαίνεται και από τον τίτλο, από τον μύθο της Ανδρομάχης που επεξεργάστηκε ο Όμηρος στην Ιλιάδα και ο Ευριπίδης στην ομώνυμη τραγωδία του. Την προσεγγίζει όμως μέσα από τη δική του οπτική, θέτει τα δικά του επίδικα θέματα που προκύπτουν από την πορεία της ζωής της. Ο αναγνώστης διαπιστώνει τη συνύπαρξη της ηθικής- οπτικής της εποχής του μύθου και της αρχαίας ελληνικής σκέψης διηθημένης μέσα από την οπτική της σύγχρονης σκέψης.

Κώστας Ακρίβος ως ένας σύγχρονος Όμηρος και Ευριπίδης παρουσιάζει με έξοχο τρόπο την προσωπικότητα της Ανδρομάχης σ’όλη την έκταση της τραγικότητας της, αλλά και του μεγαλείου της. Προβάλλεται ως γυναίκα που η ζωή της νοηματοδοτείται από το διαρκές πένθος, την οδύνη και κινείται στο μεταίχμιο ζωής και  θανάτου ψυχικού και βιολογικού. Ο συγγραφέας εισχωρεί στον ψυχισμό της, την ψυχογραφεί, όπως και των υπολοίπων δευτερευόντων ηρώων, αναζητώντας έτσι τις αιτίες και τις δυνάμεις που καθορίζουν τις συμπεριφορές τους.

Η εσκεμμένη ανορθογραφία του τίτλου που εκπλήσσει, προκαλεί συνειρμό στους υποψιασμένους αναγνώστες και με σαφήνεια ερμηνεύεται μέσα από την πλοκή. Η Ανδρομάχη είναι η γυναίκα που ήρθε αντιμέτωπη και δοκίμασε τη σωματική και ψυχική βία πολλών ανδρών που με δραματικό τρόπο έφερε η μοίρα στο δρόμο της. Με τις δυνατότητες της πρωτοπρόσωπης αφήγησης ο συγγραφέας ξεδιπλώνει στον αναγνώστη τις σκέψεις και συναισθήματα της, την πολυκύμαντη εσωτερική της διαπάλη, αναδεικνύει έτσι τον ψυχισμό της, όλα τα απαραίτητα στοιχεία της ζωής της, με δραματικότητα και αληθοφάνεια.

Ουσιαστικά με την τεχνική του θεατρικού μονολόγου η Ανδρομάχη εξιστορεί τη ζωή της όχι με μια μονότονη ευθύγραμμη χρονική πορεία, αλλά ξεκινά in media res και με συνειρμούς που πυροδοτούν αναδρομές στο παρελθόν ξεδιπλώνει τη ζωή της που επακολούθησε της άλωσης της Τροίας. Η αιχμαλωσία της από τον Νεοπτόλεμο, το δολοφόνο του γιου της Αστυάνακτα, η ταπεινωτική προσφυγιά, η βίαιη και εξαναγκαστική υποταγή της σ’αυτόν, η απόκτηση παιδιών από αυτόν, η περιπετειώδης πορεία της μετά το θάνατο του στο πλευρό του Έλενου αυτή τη φορά, η κατάληξη της στην τελευταία της πατρίδα, την Τευθρανία της Μυσίας, όπου ο γιος της Πέργαμος θα δώσει το όνομα του στην πόλη. Και μέσα στις ανείπωτες συμφορές η μνήμη της λυτρωτικά και βασανιστικά άραγε(;) ανασύρει την πρότερη ευτυχισμένη και ανέμελη ζωή της με την πατρική της οικογένεια, κυρίως όμως με τον σύζυγο της Έκτορα στο βασίλειο της Τροίας.

Στην εξιστόρηση όλων αυτών των συνταρακτικών γεγονότων η συγγραφική μαεστρία του Κώστα Ακρίβου αναδεικνύεται στη ρεαλιστική απόδοση της βίας, της απάνθρωπης και φρικαλέας σκληρότητας του πολέμου που αναπόφευκτα εκπέμπει ένα σαφές αντιπολεμικό μήνυμα και συνιστά ταυτόχρονα την εξωτερική δράση του κειμένου. Αλλά κυρίως εδράζεται στην πολύπλοκη εσωτερική δράση που πυροδοτείται από την πρώτη και εκθέτει με ψυχογραφική δεινότητα τον συναισθηματικό κόσμο της ηρωίδας, της Ανδρομάχης. Η τραγική αυτή persona μεταβαίνει από την απόλυτη ευτυχία, στην απόλυτη δυστυχία, χάνει με οδυνηρό τρόπο τον σύζυγο της Έκτορα και τον καρπό του έρωτα της, τον Αστυάνακτα από το φοβερό χέρι του Νεοπτόλεμου, κυοφορεί και ανατρέφει τα παιδιά αλλεπάλληλων βιασμών, είναι διχασμένη συναισθηματικά ανάμεσα στο μητρικό ένστικτο και το μίσος για τους βιαστές της.

Και ενώ η πίκρα, η απόγνωση και η συντριβή που αυξάνεται παράλληλα με την ηλικιακή της ωρίμανση την οδηγεί στη λυτρωτική γι’αυτήν επιλογή της φυγής από τη ζωή συμβαίνει η ανατροπή. Μια ανατροπή που αποδεικνύει πως ακόμη και το απόλυτο σκοτάδι μπορεί να εξισορροπήσει μια μικρή ακτίνα φωτός. Η απόφαση του γιου της Πέργαμου να της αφιερώσει το γιο του  και να του δώσει το όνομα του αδικοχαμένου Αστυάνακτα καταλαγιάζει την οδύνη της απώλειας του και την οργή της για τους υπαίτιους, καθώς η αγάπη επανεμφανίζεται.

Το εκπληκτικό είναι πως η απόδοση του συναισθηματικού της κόσμου τηρεί τους βασικούς κανόνες του μέτρου, βασικού στοιχείου της αρχαίας τραγωδίας και γενικότερα της αρχαιοελληνικής σκέψης. Συγκλονιστικές συναισθηματικές καταστάσεις αποδίδονται χωρίς υπερβολική φόρτιση των λέξεων και μελοδραματισμούς, αλλά εκδηλώνονται με όλη τους την καθαρότητα  και δυναμική που συμπαρασύρουν τον αναγνώστη στη δίνη τους.

Η Ανδρωμάχη του Κώστα Ακρίβου  είναι ένα μείγμα αφηγηματικού, θεατρικού και ποιητικού είδους που αξίζει να προσεχθεί με την ανάδειξη  των χαρακτήρων και την πλοκή από τη μία και με την ποιότητα της γραφής από την άλλη.

Η γλώσσα είναι το δυνατό όπλο στα χέρια του Κώστα Ακρίβου. Η γλώσσα του μπορεί να εκφράσει όλες τις βιαιότητες, τις ασχήμιες, αλλά και την πιο λεπτή ευαισθησία, την ομορφιά. Είναι παντοδύναμη, που λέει τα πράγματα με τόσες λέξεις, όσες πρέπει, με λέξεις καίριες, που προβάλλουν μία μία αυτοδύναμες, αλλά και δένονται σε ένα πλέγμα που σου υποβάλλει και ταυτόχρονα σου επιβάλλει τις εικόνες του. Ευδιάκριτος και ο ποιητικός τόνος που προστίθεται  στο αφηγηματικό κείμενο με την επιλογή των λέξεων την ατμόσφαιρα που δημιουργείται, την πυκνότητα του λόγου και τον εσωτερικό ρυθμό που το διακρίνει.

Η αφηγηματική γλώσσα και συνακόλουθα το αφηγηματικό ύφος της Ανδρομάχης προσιδιάζουν στην Ομηρική γλώσσα. Έτσι παρατηρούμε το μόνιμο κοσμητικό επίθετο που συνοδεύει πρόσωπα και πράγματα, τις συχνές παρομοιώσεις, τις στερεοτυπικές σκηνές που ξαναγυρίζουν με κάποια συχνότητα, όπως γεύμα, η θυσία, ο εξοπλισμός, το τελετουργικό της φιλοξενίας. Αλλά τίθενται και Ομηρικοί ιδεολογικοί προβληματισμοί , όπως για παράδειγμα κατά πόσο οι άνθρωποι παίρνουν αποφάσεις που είναι δικές τους και για τις οποίες είναι υπεύθυνοι και πόσο μπλεγμένη είναι η επίδραση των θεών μέσα στην ανθρώπινη δράση.

Επιλογικά, Κώστας Ακρίβος σ’αυτό του το έργο αναδεικνύει τη γυναίκα σε πρωταγωνίστρια και επιχειρεί μια σπάνια ενδοσκόπηση της γυναικείας προσωπικότητας. Η Ανδρομάχη ως κόρη, αδερφή, σύζυγος, μητέρα και γιαγιά χάραξε τον δικό της πόλεμο με άνδρες που μίσησε. Μέσα από την ηρωίδα ο συγγραφέας προβάλλει τη γυναικεία αξία και ηθική, τη γυναικεία φύση και εξυφαίνει την γυναικεία υπομονή και αγωνιστικότητα. Η αξία του βιβλίου αυτού έγκειται σ’αυτό ακριβώς: στην συνύπαρξη του τραγικού, του μαύρου, του απεχθούς με το τρυφερό, το ανθρώπινο, το γλυκό, την ελπίδα.              

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Γενική Συνέλευση, Εκλογές και Κοπή Πίτας στην Ε.Μ.Ι.Π.Η. (Κυριακή 5/2/2023)

Επόμενο άρθρο

Παρουσιάστηκε το βιβλίο της Ελένης Πιπερίδου Λαφαζάνη «Σκούπισε γιαγιά τα δάκρυά σου»