Σκέψεις για το βιβλίο «Η ζωή που πέρασε…» (εκδόσεις ατέχνως)

του Αλέκου Χατζηκώστα

Σίγουρα το να εκδώσει ένας εκδοτικός οίκος, ένα βιβλίο συγγραφέα «άγνωστου» στην εποχή μας όπως είναι ο Πάνος Ταγκόπουλος και μάλιστα συλλογή διηγημάτων που γράφτηκαν πριν πάνω από 100 χρόνια, είναι τόλμημα. Όμως για όσους προμηθευτούν το βιβλίο αυτό των 103 σελίδων- σε μια καλαίσθητη έκδοση-οι εκπλήξεις είναι πολλές και ευχάριστες.

Πρόκειται για 18 συνολικά διηγήματα μικρής φόρμας που χωρίζονται σε δύο βασικές ενότητες : «Της παλιάς Αθήνας» και «Του πολέμου», ενώ υπάρχουν και 3 «ανεξάρτητα», όλα δημοσιευμένα στο ιστορικό περιοδικό «Νουμάς» που το εξέδιδε αρχικά ο πατέρας του και στη συνέχεια μετά τον θάνατό του ο ίδιος.

Το πρώτο στοιχείο που εντυπωσιάζει είναι η στρωτή δημοτική γλώσσα που χρησιμοποιεί (ας θυμηθούμε άλλωστε και την εποχή που γράφτηκαν…) «ντυμένη» και με εκφράσεις, λέξεις των αρχών του 20ου αιώνα που σήμερα έχουν ξεχαστεί ή εγκαταλείφθηκαν. Πολύτιμο δηλαδή εργαλείο και για όσους μελετούν την πορεία της δημοτικής μας γλώσσας.

Τα διηγήματα που αναφέρονται στην «παλιά Αθήνα», όχι μόνο αναπαράγουν ηθογραφικά το κλίμα της εποχής, αλλά δίνουν και ψήγματα της κοινωνικής κριτικής που ασκεί ο συγγραφέας στον καπιταλισμό των αρχών του προηγούμενου αιώνα για πλευρές όπως η φτώχεια, η χρήση ναρκωτικών, τα τυχερά παιχνίδια, η κατάσταση στις φυλακές, οι «δουλειές του ποδαριού» κ.α. Χωρίς μελοδραματισμό με καθαρή ματιά γλυκόπικρη και κάποιες φορές, αλλά με μία διάθεση «παιχνιδίσματος».

Τα διηγήματα που αναφέρονται στις εμπειρίες του συγγραφέα από τη συμμετοχή του στους πολέμους (Α’ Παγκόσμιος, Μικρασιατική εκστρατεία) είναι πραγματικά «διαμαντάκια» αντιπολεμικής λογοτεχνίας και κακώς δεν έχουν βρει τη θέση τους στη συνολική αντιπολεμική λογοτεχνία της χώρας μας. Η δύσκολη στρατιωτική ζωή, τα ευτράπελα της, αλλά και η ανελέητη κριτική του. Γράφει χαρακτηριστικά στο «Ενώ πέρα σβήνανε τα φώτα»: «…Τώρα ξέραμε όλοι πως ο πόλεμος δεν γίνεται για καμμιά πατρίδα παρά έτσι για να καβαλάει ο λοχαγός το καλύτερο άλογο και να καλπάζει χωρίς λόγο…»

Τέλος στα 3 «διάφορα» διηγήματα καταπιάνεται με «μάστιγες» της εποχής όπως η ανοικοδόμηση και οι καταστροφές στην παράδοση που προκάλεσαν, στον ξενιτεμό για την Αμερική, αλλά και στο «κυνήγι να πιάσουν την καλή» ξεφεύγοντας από τη μιζέρια της αγροτικής ζωής.

Πρόκειται για μία συλλογή που διαβάζεται ευχάριστα, «μονορούφι» και αφήνει σκέψεις, συναισθήματα και εικόνες στον αναγνώστη!

 (Πρώτη δημοσίευση atexnos.gr)

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Η κωμωδία του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ “Δωδέκατη Νύχτα” την Πέμπτη στην Βέροια

Επόμενο άρθρο

Σαν σταρ του Θερινού Σινεμά