Τάκης Βαρελάς, εικαστικός: «Εγώ έχω στραμμένα τα μάτια μου στους ανθρώπους του μόχθου»

Τηλεφωνική συνέντευξη με τον εικαστικό Τάκη Βαρελά, είχε ο δημοσιογράφος Αλέκος Χατζηκώστας στην εκπομπή του ΡΑΔΙΟ-ΑΙΧΜΗ «Λόγια σταράτα».

Στην αρχή απαντώντας σχετικά με το λεύκωμα «Η Κούβα δεν είναι μόνη» που αποτελείται από 12 εικαστικά του και τα έσοδα θα διατεθούν στον αγώνα του Κουβανικού λαού τόνισε: «Η Κούβα είναι η μεγάλη αγαπημένη του Ελληνικού λαού. Είχε το τσαγανά να είναι στο στόμα του λύκου επί 62 χρόνια και να του λέει «να πάει να…». Αυτό προκαλεί αντιδράσεις σε ανθρώπους που αγαπούν την ελευθερία , τη ευθύτητα και από αυτή την άποψη συμπαραστέκονται στον αγώνα ενάντια  πολύχρονο εγκληματικό εμπάργκο που επέβαλαν οι ΗΠΑ. Είναι κλασσική πολιτική τους. Εγώ θύμωσα με την πολυσχιδή προπαγάνδα που αναπτύχθηκε το τελευταίο διάστημα. Δούλεψα αυτά τα έργα ως έκφραση θυμού που μετατράπηκε σε συνειδητή αλληλεγγύη στον Κουβανικό λαό.»

Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με τις πηγές του έμπνευσής υπογράμμισε: «Διαχρονικά για τη Τέχνη υπάρχουν δύο πλευρές. Η μία λέει πώς είναι διασκέδαση. Η άλλη ότι προσφέρει γνώση. Που είναι βασικό εργαλείο για να κάνει τον άνθρωπο να σκεφτεί και να περπατήσει. Εγώ έχω στραμμένα τα μάτια μου στους ανθρώπους που παράγουν τα αγαθά, στους ανθρώπους του μόχθου που τραβούν τα πάνδεινα σε κάθε εποχή. Είναι εκείνο το αντλιοστάσιο που με τον χρωστήρα μου προσπαθώ να δώσω στον κόσμο να καταλάβει ότι υπάρχουν χαραμάδες σκέψης για να πάνε τα πράγματα μπροστά. Η Τέχνη έχει ως πρώτη αρχή την τόλμη. Το δεύτερο είναι για ποιον θα ζωγραφίζεις και για ποιον θα γράψεις. Εγώ ζωγραφίζω για την πλειοψηφία των παραγωγών. Γιατί αυτός είναι ο πλούτος, από τις συσσωρευμένες δεξιότητες των ανθρώπων στην ιστορία της ανθρωπότητας. Το άλλο σημείο είναι να βρεις τον τρόπο. Τα πράγματα είναι δύσκολα για τη Τέχνη που έχει αποφασίσει να φωτίσει τον τρόπο για να μείνει ο άνθρωπος όρθιος, οι πόρτες δεν είναι ανοικτές. Μόνο που προσφέρει γνώση και καλλιεργεί την ανησυχία, η αστική τάξη δεν έχει καμία όρεξη αυτή και οι μηχανισμοί της να το βγάλουν στην κοινωνία.»

Σε σχετικά με τα προβλήματα των εικαστικών σημείωσε: «Είναι τραγική η κατάσταση. Οι καλλιτέχνες ψοφάνε στη πείνα. Δεν έχω την αίσθηση ότι η αστική τάξη αγαπά τη Τέχνη και να πάρει όλα εκείνα τα μέτρα. Και εφόσον δεν τη θέλει θα την πληρώσουν οι δημιουργοί. Οι εικαστικοί στην Ελλάδα είναι ανασφάλιστοι, δεν έχουν σύνταξη παρά μόνο αυτοί που είναι στα σχολεία. Η εκάστοτε κυβέρνηση «μοστράρεται» κάτω από τα έργα δημιουργών και καμαρώνει για την τέχνη και τον πολιτισμό. Θα πρέπει οι εικαστικοί να οργανωθούν και να υπερασπιστούν τον φορέα τους το Εικαστικό Επιμελητήριο. Οι εικαστικοί στην Αθήνα και στη επαρχία δεν έχουν χώρο για να δείξουν τη δουλειά τους. Πολλοί δήμοι διαθέτουν τους χώρους με αμοιβή. Η Ε.Ε πριν 2 χρόνια με μία σοβαρότατη οδηγία είδε ότι ο πολιτισμός είναι σημαντικό εργαλείο προκειμένου να διαμορφώσει ενιαίο υποτίθεται ευρωπαϊκό κράτος βάζοντας ως όρο να τονώσουμε το αίτημα του ανήκειν. Αν το έργο δεν τονώνει αυτό δεν μπαίνει σε προγράμματα, δεν χρηματοδοτείται. Και αυτό αφορά προσδιορισμό περιεχομένου . Έχουν δηλαδή χειραγώγηση του περιεχομένου του έργου, χειραγώγηση της διάθεσης και προβολής του έργου και κατ΄ επέκταση χειραγώγηση της κοινωνίας. Και επειδή ζούμε σε εποχές άκρατης εμπορευματοποίησης έρχεται και λέει ότι η τέχνη θα πρέπει να συνδεθεί με την επιχειρηματικότητα, δηλαδή να πάρω εγώ εντολή από τον επιχειρηματία να δω τα πράγματα έτσι. Μα είναι δυνατόν να μιλά σε δημιουργούς για την ελευθερία έκφρασης και να τους λες αυτό θέλω; Γίνεται στις εφαρμοσμένες τέχνες δεν το κάνουν οι δημιουργοί. Η κατάσταση είναι τραγικοί και το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να συμπορευτούμε με το λαό που είναι αυτός που θα απολαύσει το αγαθό .Δεν είναι κάτι άλλο αυτός και κάτι άλλο εμείς. Στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Θα μπορούσα να πω λεπτομέρειες όπως υπάρχει φόρος κληρονομιάς 25% στα παιδιά των καλλιτεχνών, ενώ στο οικόπεδο είναι 11% . Σήμερα οι καλλιτέχνες πετάνε τα έργα τους γιατί ακριβώς υπάρχει αυτό. Να μιλήσουμε για τα πνευματικά δικαιώματα  που ενώ όλοι παίρνουν το έργο τους και το λανσάρουν και δεν πληρώνουν το δικαίωμα αυτό;»

Τέλος απαντώντας για το ρόλο της εικαστικής τέχνης σε περιόδους κρίσης τόνισε: «Ο λαός ζητά από τους καλλιτέχνες να παρέμβουν μέσα στην κρίση. Η Ελλάδα παρόλο που είναι μικρή , γεννήθηκε σ’ αυτήν η τέχνη της αντίστασης. Ένα πολύ μεγάλο κομμάτι των τεχνών στην Ελλάδα σε διάφορες μορφές και εκφάνσεις των αναγκών της κοινωνίας ήταν παρών. Στην περίοδο της Εθνικής Αντίστασης από τους 150 εικαστικούς της εποχής περίπου οι 120 παρήγαν έργα για την Αντίσταση. Όλοι οι καλλιτέχνες δεν είναι ίδιοι. Δεν μπήκαν όλοι μπροστά. Όσοι μίλησαν για ελευθερία και δημοκρατία βρεθήκαν στα ξερονήσια. Άρα το ποια τέχνη μπαίνει μπροστά έχει να κάνει με το ποιο είναι το κοινωνικό γίγνεσθαι του δημιουργού και πώς αυτό συμπορεύεται. Αν εγώ ζητώ από τους συναδέλφους να είναι στο σωματείο να παλεύουν και να είμαι αλληλέγγυος σαφέστατα όλη η κοινωνία να κάνει το αντίστοιχο. Να οργανώνεται να αντιστέκεται και να βγαίνει στον δρόμο. Δεν ισχύει το εγώ, ισχύει το μαζί. Η τέχνη δεν είναι κάτι άλλο. Είναι ένας συνδετικός κρίκος αυτής της αγωνίας. Η ιστορία δεν αναγνωρίζει ελαφρυντικά στους κοινωνικά αδιάφορους. Γι’αυτό όλοι οι μεγάλοι δημιουργοί, που βάλανε τη σφραγίδα τους ήταν μαζί με το λαό , δεν ήταν αλλού.»

Σχόλια

• Δεν υπάρχουν σχόλια για αυτό το άρθρο.

Δεν σας επιτρέπεται η υποβολή σχολίων. Παρακαλούμε συνδεθείτε.

Προηγούμενο άρθρο

Εκδήλωση της ΠΕΑΕΑ ΔΣΕ Βέροιας στη Βεργίνα

Επόμενο άρθρο

Πρόσκληση σε Διαδικτυακή Ημερίδα του Σπιτιού της Βεργίνας και της Στέγης Ημιαυτόνομης Διαβίωσης νέων