Απόλυτη κυριαρχία της ελαστικής και προσωρινής εργασίας

Τη ραγδαία επέκταση των ελαστικών και προσωρινών μορφών απασχόλησης καταδεικνύουν τα στοιχεία του συστήματος «Εργάνη»και για τον Ιούνη του 2016. Συγκεκριμένα, άνοδος της μερικής - εκ περιτροπής απασχόλησης και υπερδιπλασιασμός των συμβάσεων ορισμένου χρόνου, είναι τα βασικά στοιχεία που προκύπτουν, σε σύγκριση με τα αντίστοιχα του 2013, όταν δημιουργήθηκε η «Εργάνη».

Συγκεκριμένα, το στοιχείο που αναφέρεται στη λήξη των συμβάσεων ορισμένου χρόνου, για τον Ιούνη των ετών 2013 έως 2016, καταγράφει τεράστια άνοδο κατά 106,5% (!) μέσα σε μόλις τρία χρόνια. Σε αριθμούς, τον Ιούνη του 2013 έληξαν 47.442 συμβάσεις ορισμένου χρόνου φθάνοντας, μέσα από συνεχείς ετήσιες αυξήσεις, τον Ιούνη του 2016 τις 97.952!

Ακόμα, για τον Ιούνη της περιόδου 2014 - 2016 (για αυτή υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία), η μερική απασχόληση αυξήθηκε κατά 55% και η εκ περιτροπής απασχόληση αυξήθηκε κατά 57%. Την ίδια στιγμή, η πλήρης απασχόληση (χωρίς να διευκρινίζεται ποιο ποσοστό της αφορά στις συμβάσεις ορισμένου χρόνου) αυξήθηκε μόλις κατά 26%! Συνολικά, τα στοιχεία δείχνουν ότι τον Ιούνη του 2016 οι προσλήψεις μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης αποτελούν το 56% του συνόλου των προσλήψεων.

Με δεδομένα τα παραπάνω, οι προσλήψεις τον Ιούνη της περιόδου 2014 - 2016 αυξήθηκαν κατά 41% και για την ίδια περίοδο οι απολύσεις αυξήθηκαν κατά 33%. Ωστόσο, με βάση τα στοιχεία, το όποιο θετικό ισοζύγιο προκύπτει είναι αποτέλεσμα της κυριαρχίας των ελαστικών και προσωρινών μορφών απασχόλησης και της μεγάλης μείωσης των μισθών, γεγονός που επιτρέπει στο κεφάλαιο και το κράτος να μοιράζουν αυτό που χτες θεωρούνταν μία θέση εργασίας σε δύο και τρεις ανέργους.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι τα όποια δικαιώματα αποζημίωσης απόλυσης και επιδομάτων ανεργίας έχουν μείνει χτυπιούνται όχι μόνο από τη μεγάλη άνοδο των συμβάσεων ορισμένου χρόνου, αλλά και από τον ολοένα αυξανόμενο αριθμό των δήθεν «οικειοθελών αποχωρήσεων, οι οποίες έχουν αυξηθεί κατά 56%, τον Ιούνη της περιόδου 2014 - 2016.

Προηγούμενο άρθρο

Η παγίδα του “κοινωνικού διαλόγου”

Επόμενο άρθρο

Ποιες πύλες...