Αυτήν τη ζωή ονειρευόμαστε;

Σύμφωνα με στοιχεία  των "ΝΕΩΝ" οι ευέλικτες μορφές εργασίας με μειωμένο ωράριο, μερική απασχόληση, εκ περιτροπής εργασία, ακόμη και ενοικίαση, έχουν ρίξει στα τάρταρα τον μισθό, με αποτέλεσμα ένας στους τρεις εργαζομένους στον ιδιωτικό τομέα να αμείβεται σήμερα με 30 ευρώ καθαρά (έως 440 ευρώ μεικτά) Είναι χαρακτηριστικό ότι σήμερα:

Ένας στους πέντε εργαζόμενους είναι ανασφάλιστος, με αποτέλεσμα (όπως προκύπτει και από τα στοιχεία του υπουργείου Εργασίας) το σύνολο των εργαζομένων σε καθεστώς μαύρης εργασίας να προσεγγίζει τις 500.000.

300.000 είναι οι λεγόμενοι «ψευδοαπασχολούμενοι» οι οποίοι ενώ παρέχουν εξαρτημένη μισθωτή εργασία, παρουσιάζονται ως ελεύθεροι επαγγελματίες με μεγάλες απώλειες σε κάθε περίπτωση για τα έσοδα του ΙΚΑ. Το εργασιακό καθεστώς του (χρονοεπιδόματα, άδειες, δώρα Χριστουγέννων – Πάσχα κ.λπ) προκύπτει από διαπραγμάτευση με τον εργοδότη και όχι από τη νομοθεσία.

200.000 είναι οι εργαζόμενοι οι οποίοι, ενώ παρέχουν εργασία πλήρους ωραρίου, δηλώνονται ως μερικών απασχολούμενοι, με αποτέλεσμα και γι’ αυτούς να καταβάλλονται χαμηλές εισφορές στα ταμεία του ΙΚΑ.

Περισσότεροι από 850.000 εργαζόμενο στον ιδιωτικό τομέα είναι απλήρωτοι για πάνω από τέσσερις μήνες, ενώ παρελθόν για τη συντριπτική πλειονότητα των μισθωτών αποτελούν οι κλαδικές συμβάσεις. Τουλάχιστον επτά στους δέκα εργαζομένους έχουν υπογράψει ατομική σύμβαση, ενώ μέσα σε τέσσερα χρόνια υπήρξαν 1.440 επιχειρησιακές συμβάσεις, με τις μειώσεις στις αποδοχές να είναι από 10% έως και 40%.Περισσότερες από τις μισές προσλήψεις (790.918), σε σύνολο 1.566.130 προσλήψεων το 2014, αφορούσαν ευέλικτες μορφές εργασίας, δηλαδή μερική αι εκ περιτροπής απασχόληση (στοιχεία από το σύστημα Εργάνη). Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο τον Δεκέμβριο του 2014 καταγράφηκαν 115.436 προσλήψεις από τις οποίες οι 41.263 ήταν μερικής απασχόλησης και οι 21.108 ήταν εκ περιτροπής απασχόλησης, κάτι που σημαίνει ότι το 54,03% των προσλήψεων ήταν σε ευέλικτες μορφές εργασίας.

Το ερώτημα απλό. Αυτή την κοινωνία ονειρευόμαστε για εμάς και τα παιδιά μας; Υπάρχει και άλλος δρόμος. Όμως αυτός απαιτεί σκληρό αγώνα για ριζικά διαφορετική πολιτική, με αποδέσμευση από την Ε.Ε, για χάραξη άλλης πολιτικής με γνώμονα τα συμφέροντα των εργαζομένων και όχι του μεγάλου κεφαλαίου. Διαφορετικά απλά θα παρακολουθούμε στατιστικές και τη ζωή «να περνά και να χάνεται»...

Προηγούμενο άρθρο

Καλλιεργώντας αυταπάτες για το ροδάκινο…

Επόμενο άρθρο

Στο ίδιο έργο θεατές;