«Δημοκρατία» η δικτατορία του κεφαλαίου, «λαϊκισμός» οι διεκδικήσεις του λαού

Στη «Σύνοδο για τη Δημοκρατία», η οποία πραγματοποιείται με πρωτοβουλία του προέδρου των ΗΠΑ, Τζ. Μπάιντεν, μετείχε ο πρωθυπουργός, Κυρ. Μητσοτάκης, ο οποίος εμφανίστηκε «ζυγισμένος - στοιχισμένος» με το ευρωατλαντικό αφήγημα περί «αντιμετώπισης του αυταρχισμού» που αποτελεί ένα από τα βασικά ιμπεριαλιστικά προσχήματα για επεμβάσεις και πολέμους.

Στη Σύνοδο που διεξάγεται διαδικτυακά, συμμετέχουν 111 ηγέτες από όλο τον κόσμο, εκτός από χώρες που, σύμφωνα με τις ΗΠΑ, «έχουν αυταρχικά καθεστώτα και δεν σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα». Για παράδειγμα δεν προσκλήθηκαν Κίνα και Ρωσία.

Στην παρέμβαση του ο πρωθυπουργός είπε ότι «προκειμένου να ενισχύσουμε τη δημοκρατία πρέπει να αντιμετωπίσουμε, επίσης, τη συνεχιζόμενη απειλή που προκαλεί όχι μόνο ο αυταρχισμός αλλά και ο λαϊκισμός», παρουσιάζοντας βασικά ως τέτοιον μια σειρά λαϊκές διεκδικήσεις που έρχονται σε αντίθεση με την πολιτική του κεφαλαίου.

Αλλωστε ο πρωθυπουργός, κάνοντας το μαύρο - άσπρο επιχείρησε να παρουσιάσει την καπιταλιστική ανάπτυξη ως «εγγυητή» δήθεν της δημοκρατίας για το λαό, αναφέροντας το σύνολο των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων στις οποίες έχει προχωρήσει η κυβέρνηση του και μιλώντας για «δημοκρατία που εστιάζει στο να παράσχει απτά οφέλη μέσω της οικονομικής αποτελεσματικότητας». Ενώ -επιστρατεύοντας και την αντιδραστική θεωρία περί «άκρων»- ισχυρίστηκε ότι «στην πεμπτουσία της, η δημοκρατία που λειτουργεί για τον λαό είναι αυτή που έχει τις ρίζες της στην οικονομική βεβαιότητα και τη χρηματοπιστωτική ασφάλεια του προοδευτικού κέντρου, όχι στα άκρα της αριστεράς και της δεξιάς».

Μόνο που η «οικονομική αποτελεσματικότητα» για το κεφάλαιο, όπως δείχνουν και οι νόμοι της κυβέρνησης του όπως και όλων των προηγούμενων, σηματοδοτούν όχι μόνο παραπέρα ένταση των αντεργατικών μέτρων αλλά και ένταση της κρατικής καταστολής και των απαγορεύσεων, «απογείωση» της εργοδοτικής τρομοκρατίας στους χώρους δουλειάς, νόμους που περιορίζουν τη συνδικαλιστική δράση, το απεργιακό δικαίωμα και τις διαδηλώσεις, αντιδραστικές αλλαγές στη δικαιοσύνη και συνολικά «θωράκιση» ενός πολυπλόκαμου μηχανισμού του αστικού κράτους παρακολούθησης και καταστολής στα πλαίσια των ιμπεριαλιστικών ενώσεων ΕΕ και ΝΑΤΟ απέναντι στον εχθρό-λαό.

Σε όλα αυτά μαζί και με την ανάγκη μηχανισμών ενσωμάτωσης για τις κοινωνικές αντιθέσεις που μεγαλώνουν, αλλά και την αντιλαϊκή «συνέχεια» όλων των αστικών κυβερνήσεων, αναφερόταν μιλώντας εξάλλου για την ανάγκη «ανθεκτικών πολιτικών θεσμών», την ανάγκη να αντιμετωπιστεί η «διαφθορά» που ανθίζει πάνω στο σάπιο σύστημα τους, και παρουσιάζοντας ως «το πιο σημαντικό άυλο προτέρημα οποιασδήποτε δημοκρατίας ... την εμπιστοσύνη. Η εμπιστοσύνη στους ηγέτες να εργαστούν για το καλό των πολιτών».

Προηγούμενο άρθρο

Κάτι περίεργες συμπτώσεις...

Επόμενο άρθρο

Ο πραγματικός «ιός»