Γράφει ο Αλέκος Χατζηκώστας

Η πρόσφατη εικόνα των Υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ να ερμηνεύουν το We Are the World του Μ. Τζάκσον, έκανε το γύρο του κόσμου, σπάζοντας ένα ταμπού και δίνοντας πολύ ωραίες ιδέες για αντίστοιχη συνέχεια από όλους μαζί συλλογικά, και την ελληνική κυβέρνηση ειδικότερα. Όπως έλεγε και ο Μ.Μπρεχτ : «Ο πόλεμος τους διαλύει ότι άφησε όρθιο η ειρήνη τους».Η υπόθεση του ΝΑΤΟ και της παρουσίας της χώρας μας σ’αυτό είναι μία πού σοβαρή υπόθεση.

Τον Απρίλη που μας πέρασε συμπληρώθηκαν 66 χρόνια απ” την υπογραφή του Συμφώνου του Βόρειου Ατλαντικού (1949) με την οποία ιδρύθηκε ο πλέον βάρβαρος ιμπεριαλιστικός συνασπισμός καταστολής των λαών μετά το Β’Παγκόσμιο Πόλεμο – το ΝΑΤΟ. Ως πρόσχημα για τη δημιουργία της αντικομμουνιστικής, ιμπεριαλιστικής αυτής συμμαχίας υπήρξε ο «σοβιετικός κίνδυνος» καθώς και η – δήθεν – σταθεροποίηση της ειρήνης στην, τραυματισμένη απ” το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, Ευρώπη. Σύμφωνα με τον πρώτο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Λόρδο Ισμέι, ο σκοπός της ίδρυσης του ήταν να «νομιμοποιήσει την παρουσία των ΗΠΑ στην Ευρώπη, να κρατήσει τους σοβιετικούς έξω και τους γερμανούς κάτω». Εάν αυτά ήταν τα πραγματικά κίνητρα για την ίδρυση του ΝΑΤΟ, τότε το ίδιο θα έπρεπε λογικά να αυτοδιαλυθεί μετά την επικράτηση της αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ και στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, μετά την de facto κατάργηση του Συμφώνου της Βαρσοβίας.Ασφαλώς, αυτό όχι μόνο δεν συνέβη αλλά, αντιθέτως, η βορειοατλαντική συμμαχία μετασχηματίστηκε σταδιακά από στρατιωτικό μηχανισμό με αμυντικά (υποτίθεται) χαρακτηριστικά σε επιθετικό πολιτικό οργανισμό επιβολής των ιμπεριαλιστικών σχεδίων.

Η ιστορία του ΝΑΤΟ, του «θεματοφύλακα-σερίφη» της παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής εξουσίας, είναι συνιφασμένη με την έννοια της βαρβαρότητας, βαμμένη με το αίμα αθώων, άμαχου πληθυσμού και γυναικόπαιδων. Είναι η ιστορία:

Των 2.500 νεκρών («παράπλευρες απώλειες» στην ιμπεριαλιστική διάλεκτο) σέρβων αμάχων της φονικής ΝΑΤΟϊκής επέμβασης στη Γιουγκοσλαβία προ 14 χρόνων. Των 12.500 τραυματιών αμάχων που ένιωσαν στο πετσί τους τις «ειρηνευτικές» προσπάθειες της βορειοατλανικής συμμαχίας.

Των 500 νεκρών αμάχων στο Κόσοβο κατά τη διάρκεια βομβαρδισμού του ΝΑΤΟ, των 6.000 τραυματιών και των 13.000 σέρβων πολιτών που αγνοείται η τύχη τους μέχρι σήμερα.

Των 14.000 νεκρών αμάχων του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» στο Αφγανιστάν (2001 μέχρι σήμερα).

Της ιμπεριαλιστικής εισβολής στη Λιβύη που κόστισε τη ζωή σε τουλάχιστον 1.108 πολίτες.

Του ραδιενεργού απεμπλουτισμένου ουρανίου (Q-Metal) που χρησιμοποίησε η ΝΑΤΟϊκή πολεμική μηχανή σε τουλάχιστον δυο πολέμους: στη Γιουγκοσλαβία και, πιο πρόσφατα, στη Λιβύη. Από το 1999 μέχρι και σήμερα σε περιοχές της Σερβίας και ΛΙβύης.

Γίνεται σαφές ότι η εξωτερική πολιτική της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ κινείται στις ίδιες ράγες με την πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων. η περίφημη «πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική», η «ενεργητική διπλωματία» για την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ μιλούσε τα προηγούμενα χρόνια, δεν είναι τίποτα περισσότερο από την προσφορά… υπηρεσιών στο ΝΑΤΟ, την ΕΕ και στα ιμπεριαλιστικά τους σχέδια. Έτσι, εντείνεται η εμπλοκή της χώρας όλο και βαθύτερα στους ευρωατλαντικούς ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, η Αθήνα υιοθετεί πλήρως τα αμερικανικά και ευρωπαϊκά προσχήματα περί «πάταξης της τρομοκρατίας», περί «κοινού μετώπου απέναντι στους τζιχαντιστές» και «ενεργειακής ασφάλειας» στην ευρύτερη περιοχή, δίνοντας γη και ύδωρ στους ιμπεριαλιστές (ο έλληνας υπουργός άμυνας πρότεινε μάλιστα και τη δημιουργία ΝΑΤΟϊκής βάσης στο Αιγαίο). Επομένως προς τι τραγούδια;

Ο εργαζόμενος λαός, τα λαϊκά στρώματα, η νεολαία, οφείλουν να δώσουν τη δική τους απάντηση: «Στον ιμπεριαλισμό καμιά υποταγή, η μόνη υπερδύναμη είναι οι λαοί».

(Δημοσιεύτηκε στην έντυπη «ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ»)