Του Αλέκου Χατζηκώστα *

Η κόλαση στη Μέση Ανατολή που ξέσπασε μετά τις εγκληματικές επιθέσεις των κρατών - τρομοκρατών ΗΠΑ και Ισραήλ εναντίον του Ιράν, δεν είναι «ένα ακόμα» ιμπεριαλιστικό έγκλημα κατά των λαών.

Δεν είναι απλά ακόμα μία κτηνωδία των ευρωατλαντικών μακελάρηδων που σφάζουν παιδιά στην Παλαιστίνη, και στα δημοτικά σχολεία του Ιράν, σκοτώνουν γυναίκες, γερόντους, υγειονομικούς, δημοσιογράφους, χιλιάδες ανθρώπους.

Δεν είναι «ακόμα ένας» πόλεμος για την «ελευθερία και τα δικαιώματα» ή «για τα πετρέλαια» που πολέμησε τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και μετά τους «παρέδωσε» τη χώρα, που έκλεισε ξανά τα Στενά του Ορμούζ όταν στήριξαν το Ιράκ του Σαντάμ στον 8ετή πόλεμο Ιράκ - Ιράν και μετά πήγαν να «απελευθερώσουν» το Ιράκ κ.λπ κ.λπ κ.λπ.

Δεν είναι το αποτέλεσμα του «παρανοϊκού Προέδρου - dealer» Τραμπ που τον «σέρνει το Ισραήλ» στον πόλεμο «χωρίς έξοδο διαφυγής», όπως λένε διάφοροι καλοταϊσμένοι «αναλυτές» της πεντάρας.

Είναι μία σφοδρή σύγκρουση με νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά, που ανεξάρτητα από την εξέλιξη αυτής της φάσης του πολέμου, συνδέεται άμεσα ή έμμεσα με τις ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις σε όλο τον πλανήτη σε «έναν πόλεμο» μέσα στο πλαίσιο της ανελέητης αντιπαράθεσης για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα, ανάμεσα κυρίως σε ΗΠΑ - Κίνα.

Σε αυτές ακριβώς τις συνθήκες όμως γίνεται και πιο φανερό ότι οι λαοί έχουν τη δύναμη να παρέμβουν στις εξελίξεις και με σημαία τα δικά τους συμφέροντα να δυναμώσουν τις ρωγμές στον σάπιο και γερασμένο καπιταλιστικό κόσμο της πολεμικής φρίκης.

Αναμφισβήτητα είναι ένας δρόμος που θα απαιτήσει πολλές θυσίες. Ομως οι λαοί μπορούν να γίνουν γίγαντες. Γίνονται ατσάλι μόνο μέσα από τη φωτιά.

Η Ιστορία τον τελευταίο αιώνα βρίθει παραδειγμάτων όπου ο γίγαντας λαός δεν συμβιβάστηκε με τον αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων, τόλμησε να τα βάλει με αντιπάλους που φάνταζαν ακαταμάχητοι και τελικά έγραψε ηρωικές και νικηφόρες σελίδες, παρακαταθήκη για το σήμερα. Ορισμένα μόνο παραδείγματα:

Η νεαρή Σοβιετική Ρωσία απέκρουσε την ιμπεριαλιστική εκστρατεία 14 καπιταλιστικών κρατών, ανάμεσά τους και της Ελλάδας, που με μια δύναμη περίπου 300.000 ανδρών και με τη συνεργασία της εγχώριας αντίδρασης επιχείρησαν ανεπιτυχώς να υλοποιήσουν τον στόχο του διεθνούς ιμπεριαλισμού, δηλαδή την ανατροπή της εργατικής εξουσίας. Οι υπερασπιστές της είχαν επιπρόσθετο εφόδιο την αλληλεγγύη εργαζομένων από όλο τον κόσμο, αλλά και στρατιωτών και ναυτών των καπιταλιστικών κρατών, που σε ορισμένες περιπτώσεις αρνήθηκαν να πολεμήσουν ενάντια στον ρωσικό λαό ή ακόμα και ενώθηκαν μαζί του.

Στην Ελλάδα, στο πυκνό σκοτάδι της τριπλής φασιστικής κατοχής, το ΚΚΕ, σοβαρά χτυπημένο ήδη από τα χρόνια της μεταξικής δικτατορίας, σάλπισε την αντίσταση απέναντι στο «παντοδύναμο» Γ' Ράιχ, στις κατοχικές αρχές και στους ντόπιους συνεργάτες τους. Αυτό που φάνταζε αδύνατο, ειδικά για όποιον έβλεπε τον συσχετισμό δυνάμεων ως στάσιμο, έγινε δυνατό. Ο γίγαντας λαός ύψωσε το ανάστημά του και έφτασε να οργανώνει διαδηλώσεις μέσα στην κατεχόμενη Αθήνα, υπό την απειλή του όπλου να ματαιώνει την επιστράτευση, να αποκτά τον δικό του στρατό, τον ΕΛΑΣ, να απελευθερώνει ολόκληρες περιοχές, να δημιουργεί τους δικούς του λαογέννητους θεσμούς, να τρέπει τους ναζί κατακτητές σε φυγή.

Λαμπρό φάρο αποτελεί και η Κούβα, το Νησί της Επανάστασης, της πρώτης σοσιαλιστικού χαρακτήρα στην αμερικανική ήπειρο. Τον Γενάρη του 1959 ο λαϊκός αντάρτικος στρατός της Κούβας μπήκε θριαμβευτικά στην Αβάνα, μετά από έναν μακρόχρονο αγώνα του λαού ενάντια στη δικτατορία του Φουλχένσιο Μπατίστα, την οποία στήριζε ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός. Νικηφόρα πορεία που είχε ως σημείο καμπής στις 2 Δεκέμβρη 1956 την άφιξη μόλις 82 αλλά αποφασισμένων αγωνιστών με το μικρό πλοιάριο «Γκράνμα», που εν τέλει κατά την αποβίβαση διασώθηκαν μόνο 12, ανάμεσά τους οι πρωτοπόροι επαναστάτες Κομαντάντε Φιντέλ Κάστρο και Ερνέστο (Τσε) Γκεβάρα. Αλλά και στη συνέχεια, μέχρι σήμερα, η δύναμη της σοσιαλιστικής Κούβας και του λαού της αναβλύζει, αντέχοντας στις δύσκολες συνθήκες, τις επιθέσεις κάθε είδους, τον 67χρονο πολύμορφο εμπορικό - χρηματοπιστωτικό αποκλεισμό.

Αντίστοιχα παραδείγματα όπου ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός έφαγε τα μούτρα του έχουμε και αλλού, όπως στο Βιετνάμ, με την ηχηρή ήττα που υπέστη, μετά από αυτή μάλιστα της γαλλικής αποικιοκρατίας. Αλλά και πιο πρόσφατα μπορεί κανείς να διακρίνει περιπτώσεις όπου τα ματωμένα σχέδια επί χάρτου δεν βγήκαν όπως θα ήθελαν στους Ευρωατλαντικούς ιμπεριαλιστές, π.χ. στη Λωρίδα της Γάζας, όπου ο παλαιστινιακός λαός ακόμα αντιστέκεται στην πολύχρονη κατοχή και στη γενοκτονία του από το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ και τους συμμάχους του.

Στραπάτσο στη θεωρία του «ανίκητου» είναι και οι ήττες των Αμερικανών και των συμμάχων τους στο Αφγανιστάν, που μετά από 20 χρόνια κατοχής το εγκατέλειψαν στους «φίλους» πλέον Ταλιμπάν, τους οποίους υποτίθεται ότι πολεμούσαν.

Πρόκειται για ιστορικά γεγονότα που δείχνουν ότι οι αντιθέσεις ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές και στο εσωτερικό τους ανοίγουν ρωγμές και στα αφηγήματα περί «ανίκητων», που μπορεί να τις αξιοποιήσουν τα λαϊκά κινήματα σε όλο τον κόσμο για να καλλιεργήσουν την αφοβία, την αγωνιστική - μαχητική στάση και παρέμβαση στις εξελίξεις, την οργάνωση της επαναστατικής πάλης που βάζει στο στόχαστρο πρώτα απ' όλα την αστική τάξη κάθε χώρας. Η ανησυχία και ο φόβος για το τι μπορεί να φέρει ο πόλεμος και η εμπλοκή της χώρας σε αυτόν, που δικαιολογημένα νιώθει σήμερα κάθε άνθρωπος, δεν μπορεί να μετατρέπεται σε στάση αναμονής. Ο σημερινός διεθνής αρνητικός συσχετισμός δεν είναι ακίνητος, στατικός. Μπορούμε με τον αγώνα μας να τον αλλάξουμε!

* Δημοσιογράφος-συγγραφέας

πρώτη δημοσίευση εφημερίδα ΒΕΡΟΙΑ 23/3