Δεν είναι μονόδρομος!

Τελικά, είναι «μοιραίο» να καιγόμαστε το καλοκαίρι και να πνιγόμαστε το χειμώνα; Είναι «μονόδρομος» να κολυμπάει ο λαός στα χρέη κι από πάνω να του φορτώνουν νέους φόρους και χαράτσια;  

Είναι «κανονικότητα» οι αντεργατικές ανατροπές, η περιστολή των εργασιακών δικαιωμάτων, των συνδικαλιστικών και λαϊκών ελευθεριών; Είναι «αναπόφευκτη» η εμπλοκή της χώρας σε ιμπεριαλιστικά σχέδια και ανταγωνισμούς, που την κάνουν μαγνήτη κινδύνων για το λαό;

Η απάντηση είναι σε όλα «όχι». Δεν είναι «μονόδρομος» να συνθλίβονται τα δικαιώματα και οι ανάγκες του λαού στην πρέσα της πολιτικής που υπηρετεί την ανάπτυξη για το κεφάλαιο.

Γιατί εκεί βρίσκεται η «πηγή του κακού»: Σ' αυτό το σύστημα, σ' αυτόν τον δρόμο ανάπτυξης, που υπηρετεί τα κέρδη μιας χούφτας επιχειρηματικών ομίλων, σε βάρος των πραγματικών κοινωνικών αναγκών.

Βρίσκεται σ' αυτό το κράτος, που δουλεύει «επιτελικά», σαν καλοκουρδισμένο ρολόι, όταν πρόκειται να προωθήσει μεταρρυθμίσεις για την «ανταγωνιστικότητα», το «επιχειρηματικό κλίμα» και τις επενδύσεις, «σέρνεται» όμως επιλεκτικά όταν πρόκειται να σχεδιάσει και να διασφαλίσει την προστασία του λαού από μια πλημμύρα ή μια πυρκαγιά.

Το κράτος αυτό δεν είναι βέβαια του λαού. Είναι το κράτος της αστικής τάξης και είναι εδώ για να θωρακίσει και να διασφαλίσει τα δικά της συμφέροντα, τη δική της εξουσία. Και δεν μπορεί να υπάρξει κράτος για τα συμφέροντα της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας, αν ο λαός δεν πάρει στα δικά του χέρια την εξουσία.

Προηγούμενο άρθρο

Λυμένα τα χέρια των εργοδοτών με ή χωρίς «βάσιμο λόγο απόλυσης»

Επόμενο άρθρο

Δείγματα...αλληλεγγύης