Του Αλέκου Χατζηκώστα*

Οι αποκαλύψεις για τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ, αλλά και συνολικός «χορός εκατομμυρίων» γύρω από το όλο ζήτημα της διαχείρισης κονδυλίων της Ε.Ε και του κράτους- υποτίθεται για το «καλό των εργαζομένων»-  δικαίως προκαλούν αισθήματα απέχθειας σε όλους αυτούς που προσπαθούν να επιβιώσουν με τον ιδρώτα τους.

Θα πρέπει από την αρχή να γίνει ξεκάθαρο ότι τα φαινόμενα σήψης που αναπτύσσονται πατούν πάνω στο έδαφος της διαπλοκής των εργατοπατέρων  με την εργοδοσία και το κράτος. Πρόκειται για την άθλια γραμμή του «κοινωνικού εταιρισμού» που οικοδόμησαν το κράτος, οι κυβερνήσεις και τα κόμματα του κεφαλαίου με τους συνδικαλιστές τους, με εργαλείο τις περίφημες «βέλτιστες πρακτικές» της ΕΕ. Για την θεσμοθέτηση εκφυλιστικών δομών στις πλάτες των εργαζομένων, για να μετατρέψουν το συνδικαλιστικό κίνημα σε παραμάγαζο της εργοδοσίας, με κριτήριο τη διασφάλιση της «κοινωνικής συνοχής» και της «εργασιακής ειρήνης», ενάντια στα συμφέροντα των εργαζομένων.

Κανείς δεν μπορεί να "πέφτει από τα σύννεφα" με τα όσα έρχονται στο φως της δημοσιότητας σχετικά με τα ευρωπαϊκά προγράμματα κατάρτισης, που λειτουργούσαν μέσα στο εργατικό κίνημα ως μηχανισμός χειραγώγησης συνειδήσεων και τελικά νομιμοποίησης και προώθησης της αντεργατικής πολιτικής κυβερνήσεων, ΕΕ και κεφαλαίου, με τις πλάτες των εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ.

Αυτός ο μηχανισμός δεν ήταν απλά σε γνώση της κυβέρνησης της ΝΔ, αλλά τον είχε αναβαθμίσει με τη σύσταση του Ειδικού Λογαριασμού Επαγγελματικής Κατάρτισης (ΕΛΕΚ, ν. 4921/2022), στον οποίο συμμετέχουν τα ινστιτούτα της ΓΣΕΕ και των εργοδοτικών ενώσεων και στον οποίο τοποθέτησε πρόεδρο τον Γ. Παναγόπουλο. Η υλοποίηση των προγραμμάτων γινόταν με Υπουργικές Αποφάσεις, πολλές φορές με συμμετοχή Περιφερειών και δήμων, ενώ ευθύνες έχουν και οι συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ, που στηρίζουν τόσα χρόνια αυτήν την ηγεσία και τις πρακτικές της.

Να σημειώσουμε εδώ ότι την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση ψήφιζε τα 13ωρα, τα 6ήμερα, τη «διευθέτηση» του εργάσιμου χρόνου κ.ά., η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ έκανε τη μία απεργοσπασία μετά την άλλη ενώ υπουργοί και γενικοί γραμματείς έβαζαν υπογραφές για να συντηρείται ο μηχανισμός των εργατοπατέρων με δεκάδες εκατομμύρια ευρώ.

Φυσικά δεν είναι όλοι οι συνδικαλιστές το ίδιο. Υπάρχουν δυνάμεις που από την αρχή αποκάλυψαν και κατήγγειλαν την κατάσταση αυτή και σταθερά βρίσκονται μαζί με τους εργαζόμενους, τις αγωνίες τους και πρωτοστατούν στη οργάνωση και στους ταξικούς του αγώνες.

Μοναδικό αντίπαλο δέος σε αυτά τα φαινόμενα είναι οι εργαζόμενοι και η οργάνωσή τους, η πάλη για αλλαγή των συσχετισμών μέσα στα συνδικάτα και συνολικά στο κίνημα, ώστε να χάνει στηρίγματα ο εργοδοτικός συνδικαλισμός, να ξεμπλέκουν από τα γρανάζια του κράτους και της εργοδοσίας.

Όσο περισσότερο ενισχύεται η ταξική γραμμή, η γραμμή της σύγκρουσης με τους επιχειρηματικούς ομίλους, τις κυβερνήσεις, την ΕΕ, τόσο θα παίρνει ανάσες αναζωογόνησης το εργατικό κίνημα και θα ζωντανεύουν τα σωματεία, τόσο θα προχωράει η αναγκαία ανασύνταξη του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, που θα ξεβράζει τους εργατοπατέρες και τη γραμμή του «κοινωνικού εταιρισμού».

* Δημοσιογράφος-συγγραφέας

πρώτη δημοσίευση εφημερίδα ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ της Μαγνησίας