«Εκτός κάδρου» το αντιλαϊκό κράτος...

Οι καβγάδες για την Πολιτική Προστασία ήταν κυρίαρχοι στη διάρκεια της συζήτησης, ανάμεσα σε ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα αστικά κόμματα.

Ετσι, η κυβέρνηση, μετά τις υποκριτικές συγγνώμες, «έδειχνε» ως υπαίτιο των όσων έζησε ο λαός από μια ακόμα κακοκαιρία την «έλλειψη συντονισμού», παρουσίαζε ως λύση των προβλημάτων τα εκατομμύρια από το κοινοτικό πρόγραμμα «ΑΙΓΙΣ» που θα πάνε στα προγράμματα Πολιτικής Προστασίας, και ο ΣΥΡΙΖΑ, σιγοντάροντας επί της ουσίας, έλεγε ότι «αυτό που φταίει είναι ο παρωχημένος σχεδιασμός, η έλλειψη συντονισμού, η ανικανότητα αντίληψης των καταστάσεων» και κατηγορούσε την κυβέρνηση γιατί «είχε την πολυτέλεια να έχει έτοιμο νομοσχέδιο από τον ΣΥΡΙΖΑ κατατεθειμένο στη Βουλή για την Πολιτική Προστασία», αλλά αδράνησε και δεν το αξιοποίησε.

Με αφορμή αυτά, συνολικά η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από την «ικανότητά» τους να υλοποιούν την κοινή στρατηγική, αλλά και για το ποιος πιστεύει στην κρατική παρέμβαση: Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΙΝΑΛ έσπευδαν να παρουσιάσουν τα όσα ζει ο λαός ως «αποτέλεσμα επιλογής» της ΝΔ, επειδή «δεν πιστεύει στο κράτος και τον ρόλο του», «δεν θέλετε ισχυρό δημόσιο δίκτυο, υπηρεσίες κ.λπ., δεν υπάρχουν για εσάς δημόσια αγαθά, παρά μόνο πεδία κερδοφορίας».

«Ορκους πίστης», όμως, στο κράτος και την παρέμβασή του έδιναν και τα κυβερνητικά στελέχη λέγοντας ότι «σε αυτό το νέο περιβάλλον απειλών απαιτείται μία ριζική αναδιοργάνωση του κράτους για την αντιμετώπισή τους. Το κράτος, ως μηχανισμός ασφαλείας, ως μηχανισμός πρόνοιας, ως μηχανισμός αναδιανομής, έρχεται ξανά στο προσκήνιο».

Ο ένας «μεμφόταν» τον άλλον για να βγει εκτός κάδρου ο πραγματικός υπεύθυνος για το ότι ο λαός το καλοκαίρι καίγεται, τον χειμώνα πνίγεται και παγώνει: Η πολιτική των μέχρι τώρα κυβερνήσεων που, στη βάση της στρατηγικής της ΕΕ, θεωρούν κόστος τις λαϊκές ανάγκες για αντιπλημμυρικά, αντισεισμικά έργα, την αντιπυρική προστασία, «μη επιλέξιμα» τα σχετικά έργα, τις υποδομές γιατί δεν φέρνουν κέρδη για τους επιχειρηματικούς ομίλους.

Για να κρυφτεί ότι από κοινού ψηφίζουν τις ληστρικές συμβάσεις για την παραχώρηση των μεγάλων οδικών αξόνων στους επιχειρηματικούς ομίλους, ο ένας μετά τον άλλον προωθούν την πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων των συγκοινωνιών, της ΔΕΗ κ.ο.κ., με τις διαφορές τους να είναι (το πολύ) στο «μοντέλο», αν θα είναι με πώληση μετοχών, παραχωρήσεις, ιδιωτικοποιήσεις μονομιάς ή σε «δόσεις» κ.λπ.

Μόνο οι βουλευτές του ΚΚΕ έβαλαν στο πλάνο:

Οτι τα όσα οδυνηρά ζουν σε κάθε φυσική καταστροφή οι εργατικές - λαϊκές οικογένειες είναι το αποτέλεσμα της πολιτικής που θυσιάζει τις ανάγκες του λαού για την κερδοφορία του κεφαλαίου και γι' αυτό το αστικό κράτος είναι επιλεκτικά ανίκανο και ασυντόνιστο, γυμνό από μέσα και υποδομές όταν πρόκειται να προστατέψει τον λαό από τα καιρικά φαινόμενα και τις φυσικές καταστροφές, όμως είναι ικανότατο και επιτελικό όταν πρόκειται να νομοθετήσει αντιλαϊκά, να διευκολύνει τις επενδύσεις επιχειρηματικών ομίλων.

Οτι «περισσότερο» ή «λιγότερο» το αστικό κράτος είναι ταξικό, για τα συμφέροντα του κεφαλαίου, είναι από χέρι απέναντι από τις ανάγκες του λαού.

Οτι με «σκυταλοδρομία» όλες οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν τις λαϊκές ανάγκες ως πεδίο κερδοφορίας για το κεφάλαιο, ή ως «περιττό κόστος», τις βάζουν στο «ζύγι» του κόστους - οφέλους για το κεφάλαιο και το κράτος του.

Ανέδειξαν ότι γι' αυτό ο λαός δεν έχει να περιμένει τίποτα από σημερινούς και επίδοξους «σωτήρες» αλλά «μόνο ο λαός μπορεί να σώσει τον λαό», σε σύγκρουση με το αστικό κράτος, τις κυβερνήσεις, τα κόμματα του κεφαλαίου. Δυναμώνοντας την πάλη για τις σύγχρονες ανάγκες του, που σήμερα υπάρχουν όλες οι δυνατότητες να ικανοποιηθούν, αλλά το μεγάλο εμπόδιο είναι το καπιταλιστικό κέρδος.

Προηγούμενο άρθρο

Διαδοχικά κύματα ανατιμήσεων

Επόμενο άρθρο

Σιγά την αποκάλυψη!