Και οι ευρωεκλογές;

Είναι γεγονός ότι σε τοπικό επίπεδο, λίγη συζήτηση γίνεται τουλάχιστον μέσω ΜΜΕ για τις επικείμενες ευρωεκλογές, ενώ το μεγαλύτερο ενδιαφέρον εστιάζεται στις δημοτικές και λιγότερο στις περιφερειακές εκλογές. Σίγουρα το φαινόμενο έχει τις εξηγήσεις του, όμως τουλάχιστον το επόμενο διάστημα θα πρέπει ν’ ανοίξει μία συζήτηση και γι’αυτές (η εφημερίδα μας θα φιλοξενήσει συνεντεύξεις με υποψήφιους ευρωβουλευτές αλλά και σχετικά άρθρα-σχόλια). Το τι συναποφασίζουν οι κυβερνώντες με τους άλλους ηγέτες της Ε.Ε, οι γενικότερες κατευθύνσεις της, επηρεάζουν άμεσα και πολλαπλά και την «καθημερινότητα» και κυρίως ολόκληρη τη ζωή μας (π.χ μισθούς, συντάξεις, κοινωνικά δικαιώματα κ.α)

Από το 1957 μέχρι σήμερα και όσο υπάρχει η ΕΕ, είτε διασπαστεί σε ένωση του βορρά ή του νότου, είτε γίνει ομοσπονδία, είτε συνομοσπονδία, θα είναι  μία διακρατική κρατών που εξυπηρετεί πρώτιστα τις πολιτικές-οικονομικές «ανάγκες» του μεγάλου κεφαλαίου και όχι  των λαών, της νεολαίας. Στην ΕΕ ούτε υπήρξαν ούτε μπορούν να υπάρξουν ισότιμες σχέσεις ανάμεσα στα κράτη-μέλη της. Στο εσωτερικό της ΕΕ βασιλεύει η ανισόμετρη ανάπτυξη, ο ανταγωνισμός, οι ανισότιμες σχέσεις των κρατών. Η βαθιά οικονομική κρίση συνέβαλε στην αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων μέσα στον ηγετικό σκληρό πυρήνα της ΕΕ, υπέρ της Γερμανίας και σε βάρος της Γαλλίας και της Ιταλίας. Έτσι, οξύνονται παραπέρα οι ανταγωνισμοί τους. Πάνω στο έδαφος αυτών των αντιθέσεων, οξύνεται και η διαπάλη για την κατανομή των συνεπειών της οικονομικής κρίσης μεταξύ των κρατών της Ευρωζώνης, η διαπάλη για τη συνταγή διαχείρισης της κρίσης. Γι’ αυτό, η θέση υπέρ της συμμετοχής της Ελλάδας στην ΕΕ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΕΥΡΩΠΑΪΚΗ, ΓΙΑΤΙ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Τα κόμματα που σήμερα τρομοκρατούν ότι η έξοδος από την ΕΕ θα είναι τραγωδία για τους εργατοϋπάλληλους, τα λαϊκά τμήματα των μεσαίων στρωμάτων, κρύβουν την αλήθεια: Δεν υπάρχει απόφαση και οδηγία της ΕΕ που δεν οδήγησαν στη συγκέντρωση του πλούτου, δηλαδή του κεφαλαίου, στην αρπαγή κατακτήσεων, στην καταστροφή αγροτών, αυτοαπασχολούμενων χωρίς καμία άλλη προοπτική εργασίας.

Το Μνημόνιο ήταν η εξειδίκευση της γενικής πολιτικής της ΕΕ σε συνθήκες κρίσης στην Ελλάδα, επομένως η εναντίωση στο Μνημόνιο πρέπει να είναι εναντίωση στην ΕΕ και στη στρατηγική της ΕΟΚ από την ίδρυσή της το 1957, από τη μετεξέλιξή της σε ΕΕ το 1992. Το ζητούμενο των εκλογών είναι να τιμωρηθούν όλοι εκείνοι που, με ψέματα και τρομοκρατία, διέδωσαν ότι μπορεί να υπάρξει φιλολαϊκή ανάπτυξη για τον ελληνικό και τους άλλους λαούς της Ευρώπης μέσα στην ΕΕ. Στις ευρωεκλογές, το ζητούμενο είναι να τιμωρηθεί ο πυρήνας της πολιτικής και της δράσης των κυβερνήσεων και των κομμάτων που τις στήριξαν όλα τα προηγούμενα χρόνια, η επιλογή τους υπέρ του μονόδρομου της ΕΕ. Δε συνιστά πραγματική τιμωρία, πολύ περισσότερο βήμα αντίστασης, η μετακίνηση από ένα κόμμα του ευρωμονόδρομου σε άλλο, που εξαπατά το λαό ότι η ΕΕ, από τα μέσα και από τα πάνω, με τις διαπραγματεύσεις και τάχα καλύτερες συμμαχίες, θα μετατραπεί σε «Ευρωπαϊκή Ένωση των λαών».

Προηγούμενο άρθρο

Χωρίς αυταπάτες

Επόμενο άρθρο

Τι λογής ανεξάρτητοι;