Και η Παιδεία ;

Ψηφίστηκε πρόσφατα από την Ολομέλεια της Βουλής το νομοσχέδιο της κυβέρνησης με τίτλο «Επείγοντα μέτρα για την Πρωτοβάθμια, Δευτεροβάθμια και Τριτοβάθμια Εκπαίδευση».Οι νομοθετικές ρυθμίσεις του νομοσχεδίου, στηρίζονται και διατηρούν σε πλήρη ισχύ τις αντιεκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις των προηγούμενων κυβερνήσεων, όπως ο νόμος 4186/2013 για το Νέο Λύκειο, με τον οποίο το Λύκειο συνδέθηκε  ακόμα  περισσότερο με την πρόσβαση στην Ανώτατη Εκπαίδευση, σε βάρος της όποιας γενικής μόρφωσης, άφησε αυτούσια μία «στρατηγική» που θέλει τα ΕΠΑΛ να είναι σχολεία ενός «κατώτερου θεού», άφησε άθικτο το νόμο 3966/2011(Διαμαντοπούλου) για τα Πρότυπα - Πειραματικά καθώς διατηρείται η πρόβλεψη για χορηγούς, τις διαδικασίες αξιολόγησης των εκπαιδευτικών και τον ελιτίστικο θεσμό των «Προτύπων» κ.α. Συγκεκριμένα:

Για το Γενικό Λύκειο: Από το Νόμο 4186/2013 αλλάζει το εξεταστικό σύστημα για την πρόσβαση σε πανεπιστήμια - ΤΕΙ, με την προσθήκη ουσιαστικά ενός ακόμα μαθήματος επιλογής και ορισμένες αλλαγές στις Ομάδες Προσανατολισμού, παραμένει συμβουλευτικά η Τράπεζα Θεμάτων (δεν καταργείται, αλλά χωρίς να μπαίνουν θέματα από αυτήν) και επανέρχεται ο τρόπος πρόσβασης (από τάξη σε τάξη) που ίσχυε μέχρι τη σχολική χρονιά 2012 - 2013.Σημειώνουμε ότι το συνδικαλιστικό κίνημα των εκπαιδευτικών και των γονιών, πρόβαλλε σωστά σαν άμεσες αιχμές την Τράπεζα Θεμάτων (μέτρα που επιχείρησαν να διώξουν χιλιάδες μαθητές από το λύκειο, για να στραφούν βίαια στην πρόωρη κατάρτιση), αλλά ταυτόχρονα απαιτούσε τη συνολική κατάργηση του νόμου 4186/2013.

Για το Επαγγελματικό Λύκειο (ΕΠΑΛ): Επανέρχονται οι τομείς και οι ειδικότητες που καταργήθηκαν, οι εκπαιδευτικοί που τέθηκαν σε διαθεσιμότητα (με τη δυνατότητα να διατίθενται και σε άλλες υπηρεσίες, όπως ΙΕΚ, στο επίπεδο του νομού).  Μένουν άθικτα όλα τα άρθρα του νόμου 4186/2013 που ρυθμίζουν τη «μαθητεία» στο 4ο έτος των ΕΠΑΛ και προωθούν τη λεγόμενη «μη τυπική εκπαίδευση» (ΣΕΚ, ΙΕΚ, Κέντρα Διά Βίου Μάθησης κ.ά.).Η σύνδεση του σχολείου με την αγορά εργασίας, δηλαδή η ακόμα μεγαλύτερη προσαρμογή του στις ανάγκες του κεφαλαίου και η στρατηγική της Διά Βίου Μάθησης, η κατάρτιση δηλαδή των μαθητών στις δεξιότητες που έχει ανάγκη κάθε φορά το κεφάλαιο, τα ιερά και τα όσια της στρατηγικής της ΕΕ και του ΟΟΣΑ, μένουν άθικτα.

Για τα Πρότυπα και Πειραματικά Σχολεία: Δεν καταργεί το νόμο 3966/2011, ένα νόμο «κομμένο και ραμμένο» στη στρατηγική ΕΕ - ΟΟΣΑ και του «Νέου Σχολείου». Διαχωρίζει τα Πρότυπα από τα Πειραματικά Σχολεία, χωρίς όμως να καταργεί τα Πρότυπα, όπως υποσχόταν. Μειώνονται σε αριθμό, αλλά παραμένουν ως θεσμός στο σώμα του εκπαιδευτικού συστήματος, σηματοδοτώντας τον ταξικό του χαρακτήρα. Πρόκειται για τα σχολεία των λίγων, των αρίστων. Παραμένει και η δυνατότητα επιλογής μαθητών με εξετάσεις. Μάλιστα, η συγκυβέρνηση προχωρά σε κάτι που δεν τόλμησε καμία άλλη μέχρι τώρα. Δίνει τη δυνατότητα σε κάθε Πρότυπο Σχολείο να καθορίζει τον τρόπο επιλογής των μαθητών του, αλλά και βασικές πλευρές της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Ανοίγει η συγκυβέρνηση με αυτό τον τρόπο το δρόμο στην περιβόητη αυτονομία της σχολικής μονάδας.

Διατηρείται ουσιαστικά όλο το πλαίσιο του «Νέου Σχολείου». Ο νέος νόμος διατηρεί αυτούσια τη Διοικούσα Επιτροπή Πρότυπων και Πειραματικών Σχολείων (ΔΕΠΠΣ) και τις αρμοδιότητές της, όπως να διενεργεί εξωτερική αξιολόγηση των Πειραματικών και Πρότυπων σχολείων και να προσελκύει δωρεές και χορηγούς, διατηρεί τη δυνατότητα χρηματοδότησης του Πρότυπου ή Πειραματικού σχολείου μέσα από χορηγίες - δωρεές, διατηρεί το άρθρο 43, όπου το Σχολικό Συμβούλιο (συμμετέχει ο Δήμος), μπορεί να εισηγείται τη διάθεση και αξιοποίηση πόρων, πέραν αυτών που διαχειρίζεται η αρμόδια Σχολική Επιτροπή.

Για την επιλογή των Διευθυντών των σχολείων: Καταργείται η συνέντευξη και η γνώμη των εκπαιδευτικών του σχολείου (Σύλλογος Διδασκόντων) θα μετρά σε ποσοστό, το πολύ ως 33%. Το υπόλοιπο ποσοστό θα καθορίζεται από τα τυπικά προσόντα.Η συγκυβέρνηση επιχειρεί να ανάγει το ζήτημα αυτό σε κύριο, δημιουργώντας ταυτόχρονα και αυταπάτες, ότι η συμβολή του Συλλόγου Διδασκόντων στην επιλογή διευθυντή, θα κάνει και το σχολείο «πιο δημοκρατικό». Ασφαλώς και η διατύπωση γνώμης από τους εκπαιδευτικούς δεν είναι κάτι το αρνητικό. Το κύριο ζήτημα όμως παραμένει, όχι ποιος θα εκλέγει το διευθυντή, αλλά τι θα εφαρμόζει αυτός ο διευθυντής, πάνω σε ποιο νομοθετικό πλαίσιο θα κινείται και φυσικά πού θα λογοδοτεί, ποιος θα τον ελέγχει. Είναι σαφές ότι ο διευθυντής παραμένει δεσμευμένος και υποχρεωμένος να εφαρμόζει την εκάστοτε κυβερνητική πολιτική, να λογοδοτεί στους ανωτέρους του για την προώθησή της, την ώρα που δεν διευρύνονται οι αρμοδιότητες του Συλλόγου Διδασκόντων.

(Δημοσιεύτηκε στην έντυπη «ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ» και αφιερώνεται στα παιδιά (και τους γονείς τους) που δίνουν Πανελλαδικές)

Προηγούμενο άρθρο

«Σχήμα λόγου» οι προεκλογικές υποσχέσεις λοιπόν;

Επόμενο άρθρο

Και ο ΕΝΦΙΑ ;