Χωρίς φόβο, αυταπάτες και με το βλέμμα στην επόμενη μέρα

Η ώρα της κάλπης έφτασε. Τα πολιτικά κόμματα και οι συνδυασμοί έχουν «ανοίξει πια όλα τους τα χαρτιά. Αυτό που με κάθε τρόπο «βομβαρδίζεται» ο ψηφοφόρος είναι το δίπολο «φόβος-αυταπάτη». Έτσι για παράδειγμα από την πλευρά της συγκυβέρνησης καλλιεργούνται κινδυνολογικά διλήμματα περί «κυβερνητικής σταθερότητας» . Θα το επαναλάβουμε ότι η  «σταθερότητα», στην οποία αναφέρονται, είναι σταθερότητα της αντιλαϊκής πορείας μέσα στον ίδιο δρόμο ανάπτυξης και στην ΕΕ, είναι σταθερότητα για την ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου και όχι των λαϊκών δικαιωμάτων. Τι σημαίνει κυβερνητική σταθερότητα για το λαό; Σημαίνει σταθερότητα, συνέχιση και διεύρυνση μιας βαθιάς αντιλαϊκής πολιτικής που έχει ισοπεδώσει τη ζωή των εργαζομένων, των ανέργων, των αυτοαπασχολουμένων.Σημαίνει να μείνουν σταθερά, αλλά να μπουν κι άλλα χαράτσια, να μείνουν όπως είναι και να επεκταθούν οι μισθοί και οι συντάξεις πείνας, σημαίνει με σταθερούς ρυθμούς να συνεχιστεί η διάλυση της Παιδείας, της Υγείας, της Ασφάλισης. Σημαίνει σταθερότητα και διεύρυνση των αντιλαϊκών μέτρων, γιατί αυτό θα απαιτούν οι κάθε φορά στόχοι, η εποπτεία, η δημοσιονομική πειθαρχία και τα μνημόνια διαρκείας της ΕΕ. Η έξοδος από την κρίση που τόσο διαφημίζουν πατάει πάνω στα τσακισμένα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, στις υποβαθμισμένες  λαϊκές ανάγκες. Μόνο ψίχουλα μπορούν να προσφέρουν στους εργαζόμενους.

Από την άλλη προβάλλεται ως «λύση» ουσιαστικά άλλο μείγμα διαχείρισης της αντιλαϊκής πραγματικότητας. Ακούμε για «δημοκρατική ανατροπή» που όμως θα αφήσει απείραχτα όλα αυτά που έφεραν την κρίση, όλα αυτά που απαιτούν θυσία των λαϊκών δικαιωμάτων για την ανάκαμψη.Η λογική “του μικρότερου κακού” χρόνια τώρα και στη χώρα μας άνοιγε τον δρόμο για το “μεγάλο κακό”...

Οι εργαζόμενοι πρέπει να σκεφτούν ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη έφερε την κρίση και θα την ξαναφέρει και στο μέλλον. Οι υποσχέσεις ότι το μεγάλωμα της πίτας - όταν θησαύριζαν μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι - θα ωφελήσει και το λαό αποδείχτηκαν απάτη. Στη συνέχεια, ήρθε η κρίση και γκρέμισε ό,τι είχε μείνει όρθιο στη φάση της ανάπτυξης. Ετσι λειτουργούσε και έτσι θα λειτουργεί πάντα ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης.

Σε όλες τις περιφέρειες και τους δήμους εφαρμόσθηκε κατά γράμμα η στρατηγική της ΕΕ ανεξάρτητα αν οι περιφερειάρχες και οι δήμαρχοι ανήκαν σε διαφορετικά κόμματα που δέχονται όμως την παραπάνω στρατηγική Αυτό προσπαθούν να το κρύψουν οι υποψήφιοι των άλλων συνδυασμών και επικεντρώνουν την αντιπαράθεση στα πρόσωπα. Πίσω από τα πρόσωπα υπάρχουν πολιτικές. Αυτές πρέπει να κριθούν.

Το κριτήριο πρέπει να είναι ενιαίο. Στις τοπικές περιφερειακές εκλογές δεν ψηφίζουμε ούτε το «καλό παιδί», ούτε τον «άξιο», ούτε τον «τίμιο». Ψηφίζουμε με κριτήριο ποιος δρα και μέσω των Περιφερειακών και Δημοτικών Συμβουλίων, προωθώντας τα συμφέροντα του κεφαλαίου και ποιος για τα εργατικά - λαϊκά στρώματα.Τώρα είναι ώρα ευθύνης απέναντι στις νέες γενιές. Αλλά είναι ώρα και προσωπικής τιμής να μη δεχθεί ο καθένας και η καθεμιά να τον εξαπατήσουν, για άλλη μια φορά. Να μην κλείσει ξανά ραντεβού στα τυφλά.

Προηγούμενο άρθρο

«Μετά την απομάκρυνση από την κάλπη, κανένα λάθος δεν αναγνωρίζεται»

Επόμενο άρθρο

Μπροστά στην κάλπη, να δούμε και τι μας περιμένει…