Κόμματα... αναχώματα

Του Αλέκου Χατζηκώστα *

Και μετά από μήνες «κυοφορίας» έχουμε την ανακοίνωση δύο νέων κομμάτων που δημιουργήθηκαν με πρωτοβουλία της κας Καρυστανιού και του  Α. Τσίπρα. Δύο κόμματα που δεν έχουν ακόμη «ξεδιπλώσει» την παρουσία τους πολιτικά-ιδεολογικά-οργανωτικά, όμως παρά τα όσα έχουν πρωτοπεί δεν πρόκειται για κόμματα που θ’ αλλάξουν ριζικά τη κατάσταση, αλλά όπως έχει δείξει η μακρόχρονη εμπειρία του τόπου μας , θα παίξουν ουσιαστικά το ρόλο του «αναχώματος» και της εκτόνωσης σε ακίνδυνα κανάλια της υπαρκτής λαϊκής δυσαρέσκειας. Στο σημείωμα αυτό θα ασχοληθούμε με την ΕΛ.Α.Σ του Α. Τσίπρα.

Η ανακοίνωση της ΕΛ.Α.Σ από τον κ. Τσίπρα -με όρους marketing και με την απροκάλυπτη στήριξη της κυβέρνησης και διαφόρων επιτελείων του συστήματος- αποτελεί την επίσημη πλέον κατάθεση των προσωπικών διαπιστευτηρίων του στο σύστημα, προκειμένου το κόμμα του να αποτελέσει εναλλακτική για την εξασφάλιση της πολυπόθητης σταθερότητας της αντιλαϊκής πολιτικής.Αυτή την πολιτική άλλωστε επιχείρησε να «ξαναστήσει» στα πόδια της, σε μια επιχείρηση που ήταν γεμάτη «ντεζαβού αυταπατών», προκειμένου να δηλώσει «παρών» και για τη νέα «βρωμοδουλειά» του κεφαλαίου, ώστε να εγκλωβιστεί η λαϊκή οργή και δυσαρέσκεια στις μυλόπετρες των αστικών στόχων, να «αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη» στο αστικό κράτος και τους θεσμούς του που τσακίζουν τον λαό, όλα όσα έντυσε με τα γνωστά μεγάλα λόγια περί «δικαιοσύνης» σε ένα άδικο και ταξικό σύστημα, «έντιμης» διαχείρισης της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και των πολέμων, και «αλλαγή πολιτικής» με την αλλαγή του διαχειριστή της βαρβαρότητας.

Αυτό αποτυπώθηκε και από την ιδιαίτερη προσπάθεια που καταβλήθηκε στην ομιλία του για να λανσαριστεί το ιδεολόγημα του «νέου πατριωτισμού», επιχειρώντας να ντύσει με δήθεν τάχα πατριωτικό μανδύα την ανάγκη του συστήματος για «κοινωνική συνοχή» και για απόσπαση της πίστης του λαού στο «ευρωπαϊκό κεκτημένο», στο εχθρικό για αυτόν αστικό κράτος και τους σάπιους θεσμούς του, υποστηρίζοντας μάλιστα πως όλα αυτά τα δεινά που ο λαός ζει καθημερινά στο πετσί του οφείλονται στο γεγονός ότι «το κράτος έχει πέσει στα χέρια μιας κάστας που το αντιμετωπίζει σαν λάφυρο», κι όχι στην ίδια τη φύση του αστικού κράτους που έχει στον πυρήνα του σκάνδαλα και εκμετάλλευση, προκειμένου να θωρακίζεται το καπιταλιστικό συμφέρον και κέρδος.

Τα όσα είπε εξάλλου, παρουσιάζοντας τους 7 άξονες της διακήρυξης του αναχώματός του για την «κυβερνώσα αριστερά της νέας εποχής», ήταν άκρως αποκαλυπτικά ως προς αυτήν την κατεύθυνση. Και τι δεν είχε ο μπαξές: Από παραμύθια για ένα αστικό κράτος που με «διαφάνεια», «λογοδοσία» και «ισχυροποίηση» των αντιλαϊκών θεσμών θα αποτελεί δήθεν «εγγύηση»... των δικαιωμάτων του λαού, έως χρεοκοπημένα ψέματα περί καπιταλιστικής «οικονομίας δίκαιης ανάπτυξης και αξιοπρέπειας». Διακηρύξεις που πάντως δεν μπόρεσαν να κρύψουν και τις νέες «ανάγκες» του κεφαλαίου π.χ. για «σύγχρονους χρηματοδοτικούς θεσμούς», στήριξη στο κεφάλαιο «με έμφαση στην αγροτική παραγωγή και τη μεταποίηση» και άλλα πίσω από τα οποία βρίσκονται οι δηλώσεις πίστης στην «ανταγωνιστικότητα» της καπιταλιστικής οικονομίας, που προϋποθέτει το περαιτέρω τσάκισμα των εργασιακών δικαιωμάτων, τις ΣΣΕ, τη φοροαπαλλαγή του μεγάλου κεφαλαίου, βάσει και της ήδη υπάρχουσας πλούσιας πείρας που κατέχει... Αλλωστε δεν παρέλειψε να παρουσιάσει ως την πηγή των λαϊκών προβλημάτων την «κερδοσκοπία», για να αφήσει στο απυρόβλητο τον πραγματικό ένοχο που υπηρετεί, αυτόν της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Δεν παρέλειψε να ντύσει και τους στόχους του κεφαλαίου για ένα ακόμα πιο εχθρικό και «θωρακισμένο» απέναντι στον λαό αστικό κράτος, ως δήθεν φιλολαϊκή «προστασία και ασφάλεια απέναντι στις κρίσεις», να καλέσει τον λαό να στοιχηθεί στον ενεργειακό σχεδιασμό του κεφαλαίου στο όνομα της... «δίκαιης πράσινης μετάβασης» και της «ενεργειακής δημοκρατίας», να παρουσιάσει την αντιλαϊκή πολιτική της ΕΕ ως «ευρωπαϊκή κανονικότητα» από την οποία τάχα αποκλίνει η Ελλάδα, να μιλήσει για «ψηφιακή δημοκρατία, κυριαρχία και προστασία των δεδομένων», την ώρα που έχει ψηφίσει με χέρια και πόδια το «ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων» και τα προσωπικά δεδομένα να είναι έρμαια στα χέρια των επιχειρηματικών ομίλων και ιμπεριαλιστικών «συμμαχιών». Και τερμάτισε το ψέμα... δεσμευόμενος «για μια ισχυρή Ελλάδα που θωρακίζει τα δικαιώματά της και χτίζει γέφυρες ειρήνης, με μια νέα εθνική πυξίδα και επιστροφή στην πολυδιάστατη, ενεργητική εξωτερική πολιτική», σαν αυτή που εφάρμοσε με τις ΝΑΤΟικής κοπής διευθετήσεις τύπου Συμφωνίας των Πρεσπών και μετατροπής της χώρας σε ορμητήριο πολέμου από κοινού με τον «διαβολικά καλό» Τραμπ.