Κυβέρνηση - ΣΥΡΙΖΑ: Διλήμματα με στόχο τη λαϊκή υποταγή

Η συγκυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η εκλογή Προέδρου σε αυτό το «κρίσιμο διάστημα για τις διαπραγματεύσεις» είναι μονόδρομος για την «έξοδο από το μνημόνιο» και για να «πιάσουν τόπο οι θυσίες του λαού». Θα εξασφαλίσει την πολιτική σταθερότητα της χώρας, που είναι προϋπόθεση για να τελειώσει η διαπραγμάτευση με τους δανειστές, καθώς επίσης για να διαμορφωθεί ευνοϊκό κλίμα για την οικονομική ανάκαμψη.Την ίδια στιγμή, επιτιθέμενη στον ΣΥΡΙΖΑ, τον κατηγορεί ότι με τη στάση του δυσκολεύει τη διαπραγμάτευση ενισχύοντας την αποσταθεροποίηση: «Τα χρηματιστήρια πέφτουν συνεχώς τις δύο τελευταίες μέρες γιατί ακριβώς οι αγορές φοβούνται τα σχέδια της αντιπολίτευσης», υποστήριξε προ ημερών ο Αντ. Σαμαράς. Στο επιχείρημα της ανάγκης σταθερότητας συνηγορούν επίσης στελέχη μονοπωλιακών ομίλων, εκπρόσωποι αστικών ΜΜΕ, παράγοντες της ΕΕ, κλίνοντας σε όλες τις πτώσεις την ανάγκη ενός συναινετικού σχεδίου για τη στήριξη των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων (βλέπε αναδιαρθρώσεων) και της καπιταλιστικής ανάκαμψης.

Βεβαίως, και ο ΣΥΡΙΖΑ υιοθετεί την επιχειρηματολογία της «σταθερότητας», ισχυριζόμενος ότι η στάση της κυβέρνησης είναι αυτή που οδηγεί στην αποσταθεροποίηση τα πράγματα, γιατί είναι μια κυβέρνηση «απονομιμοποιημένη», δεν έχει τη λαϊκή εντολή, δεν έχει τη «δύναμη» και το «σχέδιο» να διαπραγματευτεί με την ΕΕ και το ΔΝΤ. Γι' αυτό χρειάζεται να φύγει γρήγορα, να αναδειχθεί μια νέα κυβέρνηση που θα διεξαγάγει τη διαπραγμάτευση. Προσπαθώντας να αμβλύνουν επιφυλάξεις που υπάρχουν σε κύκλους του κεφαλαίου και στην ΕΕ για την ανάληψη της διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ, τα στελέχη του δίνουν σε όλους τους τόνους διαβεβαιώσεις στις αγορές, δηλαδή στο κεφάλαιο, για την προσήλωσή τους στους αντιλαϊκούς στόχους της καπιταλιστικής ανάκαμψης.

Η «σταθερότητα» και «ομαλότητα» στις οποίες αναφέρονται κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση δεν αναφέρονται στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, στις εργατικές - λαϊκές ανάγκες, που υποτιμούνται διαρκώς στον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης. Αντίθετα, πρόκειται για σταθερότητα για να ανακάμψουν τα κέρδη των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, για να ανοίξουν οι δουλειές τους, να προχωρήσουν οι συνεργασίες τους με ξένα μονοπώλια κ.λπ. Σταθερότητα και ομαλότητα που θα πατήσουν πάνω σε όλο το αντιλαϊκό - αντεργατικό πλαίσιο των προηγούμενων χρόνων, στην ανεργία και τα τσακισμένα δικαιώματα της κρίσης, στη διαρκή υποβάθμιση των εργατικών - λαϊκών αναγκών και την ένταση της εκμετάλλευσης, είτε με κρίση είτε με ανάκαμψη. Για τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων διεκδικούν ο καθένας για τον εαυτό του το ρόλο του αποτελεσματικότερου διαπραγματευτή με την ΕΕ και το ΔΝΤ.

Η πείρα αποδεικνύει ότι καμία κυβέρνηση, ανεξάρτητα από τα πρόσωπα που τη στελεχώνουν, απ' τις ικανότητές τους, τα βαριά «βιογραφικά» που τυχόν διαθέτουν, δεν μπορεί να εγγυηθεί έστω ανάσα στη φτωχολογιά στο βαθμό που δεν αμφισβητεί -πόσο μάλλον όταν δηλώνει ότι θα υπηρετήσει με αφοσίωση- την εξουσία του κεφαλαίου, την ακόρεστη δίψα του για κέρδη, την αέναη προσπάθειά του για ενίσχυση της θέσης του στον ανταγωνισμό με άλλα κεφάλαια.

Προηγούμενο άρθρο

Και πάλι για το χρέος

Επόμενο άρθρο

Που πάνε οι πολιτικές εξελίξεις;