Με αφορμή μία αυτοκτονία

Του Αλέκου Χατζηκώστα *

«Μ’ από την κόλασή μου, σου φωνάζω:
Εικόνα σου είμαι, κοινωνία, και σου μοιάζω» (Γαλάτεια Καζαντζάκη)

Μια γροθιά στο στομάχι ήταν τα λόγια της 17χρονης μαθήτριας στο γράμμα που άφησε στους γονείς της όταν αποφάσισε να αυτοκτονήσει μαζί με τη φίλη της στην Ηλιούπολη: "Μπαμπά και μαμά, τρία χρόνια τώρα είμαι σε κατάσταση κατάθλιψης. Και μπορεί αυτός ο κόσμος να έχει τα ωραία του, αλλά ίσως ένας άλλος κόσμος να είναι καλύτερος. Φέτος είναι η χρονιά που θα δώσω πανελλήνιες, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα πάω καλά. Το ξέρω ότι δεν θα πάω καλά κι έτσι θα καταλήξω σε μία δουλειά που δεν θα μου δίνει λεφτά. Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή. Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό. Μαμά και μπαμπά, δεν θέλω πια να ζω".

Δύο μαθήτριες Λυκείου πέφτουν στο κενό.

Ένα σφίξιμο στο στομάχι… Στεναχώρια… Θυμός.