Η 25η Νοέμβρη καθιερώθηκε ως Παγκόσμια Μέρα καταπολέμησης της βίας σε βάρος των γυναικών, με απόφαση του ΟΗΕ. Είναι μια μέρα που συνοδεύεται με μπόλικες δόσεις υποκρισίας και αποπροσανατολισμού από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες ΝΑΤΟ – ΕΕ, από τις αστικές κυβερνήσεις και τις άλλες αστικές πολιτικές δυνάμεις, από θεσμούς του αστικού κράτους, όπως οι Περιφέρειες και οι δήμοι.

Φυσικά σταθερά πρέπει να αντιπαλεύουμε την πολύμορφη βία που δέχονται οι γυναίκες, τις κοινωνικές διακρίσεις που βιώνουν, τον ρατσισμό, τις διακρίσεις σε βάρος ανθρώπων με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό. Αντιπαλεύουμε τα δήθεν «σύγχρονα» αντιδραστικά κοινωνικά στερεότυπα, τα κοινωνικά πρότυπα, τις κοινωνικές αντιλήψεις για τις σχέσεις μεταξύ των φύλων, που καλλιεργούνται και αναπαράγονται στη σύγχρονη καπιταλιστική κοινωνία. Όπως καταδικάζουμε και τις απαράδεκτες αναχρονιστικές, σκοταδιστικές απόψεις για το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση, που πλέον παίρνουν και τη μορφή καμπάνιας με την καθιέρωση «μέρας αγέννητου παιδιού».

Οι καταδικαστέες και απαράδεκτες συμπεριφορές απέναντι στις γυναίκες, που φτάνουν μέχρι την ενδοοικογενειακή βία, τη σεξουαλική παρενόχληση, το βιασμό, τα φαινόμενα και τις πρακτικές που παραβιάζουν θεμελιώδη δικαιώματα των γυναικών, όπως ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων, οι καταναγκαστικές στειρώσεις ή εκτρώσεις, οι γάμοι ανήλικων παιδιών, είναι το αποτέλεσμα και όχι η αιτία της ανισότιμης θέσης της γυναίκας στη σύγχρονη εκμεταλλευτική κοινωνία. Αφορούν το σύνολο των κραυγαλέων κοινωνικών ανισοτιμιών σε κάθε τομέα της οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής, πολιτιστικής ζωής των γυναικών, περιλαμβάνοντας παλιές αλλά και νέες μορφές.

Όμως η σωματική, λεκτική, ψυχολογική ή όποια άλλη μορφή βίας υφίστανται οι γυναίκες δεν προκύπτει σε κοινωνικό «κενό». Οι γυναίκες σήμερα βιώνουν τη βία των αντιλαϊκών πολιτικών που ασκούν οι αστικές κυβερνήσεις, τόσο η σημερινή της ΝΔ όσο και η προηγούμενη του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και η ΕΕ. Βιώνουν την εργοδοτική βία και την κρατική καταστολή όταν αγωνίζονται για τα σύγχρονα δικαιώματά τους στην εργασία, στη μόρφωση, στην κοινωνική προστασία της μητρότητας, στην Κοινωνική Ασφάλιση. Ζουν τον εφιάλτη της ανεργίας και των «ευέλικτων» εργασιακών σχέσεων. Εργάζονται χωρίς Συλλογικές Συμβάσεις και δικαιώματα, πολλές χωρίς να δικαιούνται άδεια μητρότητας και επιδόματα. Αλλες βιώνουν τη βία της απόλυσης λόγω εγκυμοσύνης.

Σε αυτήν την εργασιακή ζούγκλα καταγράφονται περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης και στο χώρο εργασίας. Πλέον, με τον νέο Ποινικό Κώδικα που ψηφίστηκε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και διατηρήθηκε από την κυβέρνηση της ΝΔ, απαλείφθηκε ακόμα και η κατώτατη ποινή για τη σεξουαλική παρενόχληση εργαζόμενων γυναικών από εργοδότη, δηλαδή από άτομο «που εξαρτάται εργασιακά από αυτόν ή εκμεταλλευόμενος την ανάγκη ενός προσώπου να εργαστεί», ρίχνοντας «στα μαλακά» τους ενόχους (άρθρο 337).

Κάτω από αυτές τις οικονομικές – κοινωνικές συνθήκες, οι γυναίκες δυσκολεύονται περισσότερο να σταθούν ανεξάρτητες οικονομικά και να μην εγκλωβίζονται παρά τη θέλησή τους σε διαπροσωπικές και οικογενειακές σχέσεις παθογόνες και προβληματικές, επικίνδυνες για τις ίδιες και τα παιδιά τους. Αυτό δεν σημαίνει παραγνώριση της ατομικής ευθύνης των ενόχων, που πρέπει να αποδοθεί από τη Δικαιοσύνη.

Σε αυτό το έδαφος αυξάνονται όχι μόνο τα ποσοστά ενδοοικογενειακής βίας, αλλά και το ποσοστό των γυναικών που εκπορνεύονται. Ομως και σε αυτές τις περιπτώσεις οι γυναίκες μένουν χωρίς έστω στοιχειώδη νομική προστασία, αφού με τον νέο Ποινικό Κώδικα οι μαστροποί διώκονται μόνο βάσει του άρθρου 323Α για την «εμπορία ανθρώπων», εφόσον δηλαδή αποδειχθεί ότι υπάρχει κακοποίηση. Οπότε αν θεωρηθεί ότι υπάρχει «συναίνεση» της γυναίκας, δεν υπάρχει καν δίωξη.

Οι γυναίκες έρχονται αντιμέτωπες με τη βία των ιμπεριαλιστικών πολέμων των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ, της ΕΕ. Αφήνουν την κόλαση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων για να βρεθούν στα κολαστήρια των hot spots τύπου Μόριας, εκτεθειμένες στα κυκλώματα εμπορίας ανθρώπων (trafficking) και σε κάθε είδους κινδύνους.

Η βία σε βάρος των γυναικών δεν αντιμετωπίζεται ριζικά μόνο με την αναγκαία ενημέρωση και αποφασιστική καταδίκη των περιστατικών που παραβιάζουν θεμελιώδη δικαιώματα των γυναικών, αλλά χρειάζεται να συνοδεύεται με μέτρα κρατικής ευθύνης για την ολόπλευρη στήριξη των θυμάτων (νομική, οικονομική, κοινωνική). Παραβλέποντας όλα αυτά, κυβέρνηση και ΕΕ αντιμετωπίζουν το φαινόμενο της βίας κατά των γυναικών με κριτήριο το «κόστος» για το κράτος, για την εργοδοσία.

Η ουσιαστική κοινωνική προστασία κάθε γυναίκας δεν μπορεί να εξασφαλιστεί όσο οι κυβερνήσεις διαχρονικά, όπως η σημερινή της ΝΔ, επαφίενται στα ευρωπαϊκά κονδύλια για τις ελάχιστες και υποστελεχωμένες δομές πρόληψης και στήριξης.

Όσοι νόμοι και αν ψηφιστούν, όσες διεθνείς συμβάσεις για την καταπολέμηση της βίας και αν κυρωθούν, όσα Εθνικά Σχέδια Δράσης για την ισότητα των φύλων και αν καταστρωθούν, η βία θα επιβιώνει όσο παραμένουν οι παράγοντες του οικονομικού και κοινωνικού καταναγκασμού των γυναικών.

Η πάλη των εργαζομένων, του λαού, της νεολαίας ενάντια στις κοινωνικές διακρίσεις και σε κάθε κοινωνική ανισότητα είναι η καλύτερη ασπίδα προστασίας της γυναίκας. Γιατί βάζει στο στόχαστρο τις ταξικές αιτίες που γεννούν τη βία, την καταπίεση και εκμετάλλευση. Σήμερα, κάθε γυναίκα χρειάζεται να δυναμώσει την οργάνωση της πάλης για την ικανοποίηση των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών, διεκδικώντας από το κράτος μέτρα πρόληψης και στήριξης των κακοποιημένων γυναικών και των παιδιών τους.