Τα «μείγματα» διαχείρισης της κρίσης

Με αφορμή τις συνεχιζόμενες διαπραγματεύσεις της κυβέρνησης με την τρόικα για την επόμενη δόση που απορρέει από τη δανειακή σύμβαση, εντείνεται η συζήτηση για τις απαιτούμενες αναδιαρθρώσεις και το χρηματοδοτικό κενό 2014-2016. Ήδη υπάρχουν «καλά νέα», λένε, από τον Σόιμπλε σ' αυτό, για οικονομική βοήθεια χωρίς μνημόνιο, όμως αυτό θα αυξήσει το χρέος. Εντείνεται η σχετική συζήτηση για τη μορφή διαχείρισης του χρέους της Ελλάδας, του χρέους συνολικά της Ευρωζώνης. Είναι εμφανής η αναζήτηση φόρμουλας για αλλαγή μείγματος διαχείρισης της κρίσης στη φάση που φαίνονται βήματα ανάκαμψης. Η συζήτηση στρέφεται στη χαλάρωση της δημοσιονομικής πολιτικής για εξασφάλιση ρευστότητας, δηλαδή κεφαλαίων για επενδύσεις. Ταυτόχρονα, συζητιέται η ανάγκη διαμόρφωσης αμιγώς ευρωενωσιακών μηχανισμών διαχείρισης, που ξεκινά από την ιδέα για ευρωπαϊκό νομισματικό ταμείο μέχρι την ενίσχυση της οικονομικής διακυβέρνησης της ΕΕ, παράλληλα με την πορεία τραπεζικής ενοποίησης. Σε αυτό πλαίσιο εντείνονται και οι συζητήσεις για απεγκλωβισμό του ΔΝΤ από την όλη διαδικασία. Έχουν κάποια σχέση με τα συμφέροντα των λαών όλα αυτά; Μόνο αρνητική. ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ κάνουν κεντρικό ζήτημα της αντιπαράθεσής τους, ενόψει ευρωεκλογών, το θέμα του χρέους, αλλά και οι δύο κρύβουν ότι με όποιο τρόπο και αν γίνει η αναδιάρθρωση, θα την πληρώσουν οι λαοί. Ότι η βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική θα συνεχίζεται για τον ελληνικό λαό και τους λαούς της Ευρώπης και χωρίς τρόικα.

Ας είναι ξεκάθαρο: Όποιες αλλαγές στο μείγμα διαχείρισης, δεν σημαίνουν φιλολαϊκές αλλαγές στην πολιτική. Η κατεύθυνση είναι σταθερή: Αναδιαρθρώσεις, στήριξη της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου, πολιτική διαχείρισης της φτώχειας. Ο μεγάλος χαμένος είναι και θα είναι η εργατική τάξη και τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα.

Προηγούμενο άρθρο

Το επικοινωνιακό τρυκ με το «πλεόνασμα»

Επόμενο άρθρο

Οι αγρότες παλεύουν για να μείνουν στο χωράφι και στον τόπο τους