Μηχανισμός φτώχειας

Την ώρα που τα λαϊκά νοικοκυριά παθαίνουν ηλεκτροσόκ ανοίγοντας τους λογαριασμούς του ρεύματος, η κυβέρνηση ανακοίνωσε χτες ένα ακόμα «πακέτο μέτρων» που δεν μπορεί να προσφέρει καμιά ουσιαστική ανακούφιση, αφού οι αιτίες για την ακρίβεια στην Ενέργεια παραμένουν και ενισχύονται.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το νέο χαράτσι που επιβάλλεται στην παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από φυσικό αέριο, το οποίο με μαθηματική ακρίβεια θα φορτωθεί κι αυτό στην πλάτη του λαού.

Σύμφωνα με την κυβέρνηση, στόχος είναι «η υποστήριξη επενδύσεων σε εναλλακτικά καύσιμα», όπως και «η υποστήριξη τροποποιήσεων και επεκτάσεων υποδομής που είναι απαραίτητες για την αντικατάσταση του ρωσικού φυσικού αερίου».

Πάντα στο όνομα της «πράσινης μετάβασης» και της προώθησης του ευρωατλαντικού σχεδιασμού για την Ενέργεια, ο λαός πληρώνει τώρα από την ανάποδη: Οχι για να προσαρμόσει την υποδομή σπιτιών και πολυκατοικιών στο φυσικό αέριο, όπως γινόταν μέχρι τώρα, αλλά για να μειώσει την εξάρτησή του απ' αυτό (!) στο φόντο της αντιπαράθεσης με τη Ρωσία.

Οι «οδηγίες χρήσης» γι' αυτά τα μέτρα, που παίρνονται σε όλη την ΕΕ, βρίσκονται στις πρόσφατες ανακοινώσεις της Κομισιόν, ότι θα πρέπει να «συντηρούν τα επενδυτικά κίνητρα για την πράσινη μετάβαση» και να επιτρέπουν «στους παραγωγούς να καλύψουν τις επενδυτικές και λειτουργικές δαπάνες τους χωρίς να υπονομευθούν οι επενδύσεις σε νέες δυναμικότητες».

Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο για τον λαό, τα μέτρα που ανακοινώνει η κυβέρνηση υπηρετούν πολλαπλούς σκοπούς:

-- Ερχονται να θωρακίσουν την «εισπραξιμότητα» των ενεργειακών ομίλων, σε συνθήκες όπου χιλιάδες σπίτια αδυνατούν να εξυπηρετήσουν ακόμα και τους διακανονισμούς που έκαναν τους προηγούμενους μήνες για τους απλήρωτους λογαριασμούς.

-- Λειτουργούν ως μηχανισμός «επισφράγισης» των τεράστιων αυξήσεων στο ρεύμα που ήρθαν για να μείνουν. Για παράδειγμα, η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι οι επιδοτήσεις της καλύπτουν το 90% των αυξήσεων. Δεν λέει όμως ότι με την ενσωμάτωση της ρήτρας αναπροσαρμογής, οι τιμές λιανικής της κιλοβατώρας έχουν αυξηθεί πάνω από 1.000% μέσα σε έναν χρόνο.

-- «Εμπεδώνουν» το νέο εκβιαστικό δίλημμα στον λαό «προσαρμόζεσαι ή πεθαίνεις». Δηλαδή, ή θα περικόψουν κι άλλο τις ανάγκες τους τα νοικοκυριά, ή θα βάλουν ακόμα πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη για να πληρώσουν την πανάκριβη Ενέργεια.

Η θηλιά θα σφίξει ακόμα περισσότερο το επόμενο διάστημα, καθώς ξεκαθαρίζεται ότι τα μέτρα θα γίνονται «όλο και πιο στοχευμένα» και ότι τα «δημοσιονομικά περιθώρια» δεν είναι «απεριόριστα».

Αποκαλύπτεται έτσι ότι οι «επιδοτήσεις» που ανακοινώνει η κυβέρνηση, σε συνδυασμό με τους «στόχους εξοικονόμησης», αποτελούν στην πραγματικότητα «κόφτες» για τις λαϊκές ανάγκες. Κι αυτό ισχύει όχι μόνο για τα σπίτια αλλά και για τα σχολεία και τους άλλους δημόσιους οργανισμούς, που θα υφίστανται ποινές αν δεν προσαρμόσουν την κατανάλωση Ενέργειας στον ...πάτο του βαρελιού!

Αντίστροφα, το κράτος διατηρεί «ζεστά» τα κέρδη των ομίλων και με απευθείας επιδοτήσεις, αλλά και με μηχανισμούς «αποζημιώσεων» που βρίσκονται στα σκαριά, πέρα απ' τα άλλα προνόμια και διευκολύνσεις.

Κι επειδή στην «εξίσωση» προστέθηκε τελευταία η εξαγγελία του ΣΥΡΙΖΑ ότι σκοπεύει να κρατικοποιήσει τη ΔΕΗ για να φτηνύνει τάχα το ρεύμα, ο λαός έχει πείρα για το τι σημαίνει κρατικός φορέας Ενέργειας σε συνθήκες «απελευθερωμένης» αγοράς: Οι απανωτές αυξήσεις στο ρεύμα, οι διακοπές για συσσωρευμένα χρέη, η εξυπηρέτηση των συμφερόντων της «αγοράς», με την πώληση πάμφθηνου ρεύματος στους ιδιώτες παρόχους και την προκλητική ενίσχυση των ΑΠΕ, παράλληλα με τη συντριβή των εργασιακών δικαιωμάτων στον κλάδο της Ενέργειας, είναι γνώριμες «εικόνες» στον λαό.

Είτε με κρατική είτε με ιδιωτική πλειοψηφία στη ΔΕΗ ΑΕ, στόχος παραμένουν η ανταγωνιστικότητα και το κέρδος. Επομένως, καμιά ελπίδα δεν έχει ο λαός ότι θα πάψει να αγοράζει πανάκριβα το ρεύμα.

Το κρίσιμο γι' αυτόν είναι να δυναμώσει τώρα τον αγώνα για να μην πληρώσει ξανά τα σπασμένα, για ουσιαστική ανακούφιση, που απαιτεί αξιοποίηση όλων των εγχώριων πηγών Ενέργειας, κόντρα στις δεσμεύσεις της ΕΕ, κατάργηση του Χρηματιστηρίου Ενέργειας, του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης και του ΦΠΑ σε καύσιμα και Ενέργεια. Να περάσει στην αντεπίθεση για την ικανοποίηση των αναγκών του, για Ενέργεια κοινωνικό αγαθό και όχι εμπόρευμα.

Προηγούμενο άρθρο

23/9/1974: Καταργείται ο νόμος 509. Νόμιμο το ΚΚΕ

Επόμενο άρθρο

Εμπάργκο