Μερικές σκέψεις για το Δημογραφικό

Του Αλέκου Χατζηκώστα*

Το ζήτημα είναι υπαρκτό και διογκούμενο, αν και δεν έχει απασχολήσει ακόμη δεόντως την προεκλογική μας περίοδο. Φυσικά η συζήτηση για το δημογραφικό πρόβλημα δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Όμως η πραγματικότητα στη χώρα μας, έχει «χτυπήσει» ήδη καμπανάκι κινδύνου. Είναι τουλάχιστον αθλιότητα επομένως  όσα πρόσφατα σε συνέντευξη του υποστήριξε ο κ. πρωθυπουργός , να βαφτίζει “στήριξη των νέων οικογενειών” το εφάπαξ επίδομα των 150 ευρώ, την παιδοφύλαξη των “νταντάδων της γειτονιάς” και τα στεγαστικά προγράμματα με ημερομηνία λήξης απ’ τα οποία ψαρεύουν πελατεία οι τράπεζες. Άθλιες και κυνικές είναι και οι δηλώσεις του για την “ενεργό γήρανση” που εξωραΐζουν τη δουλειά μέχρι τον τάφο, αλλά και για την “οργανωμένη μετανάστευση” μέσω διακρατικών συμφωνιών, δηλαδή το σύγχρονο δουλεμπόριο ώστε να εξασφαλίζουν φτηνό εργατικό δυναμικό οι μεγαλοεργοδότες.

Οι παράγοντες που συνθέτουν το δημογραφικό πρόβλημα είναι πρωτίστως οικονομικοί, κοινωνικοί, πολιτικοί, πολιτιστικοί. Από αυτήν την άποψη οι δημογραφικές εξελίξεις είναι άμεσα συνυφασμένες με τις συνθήκες αναπαραγωγής της εργατικής δύναμης, με τους συνολικότερους όρους ζωής της λαϊκής οικογένειας, των νέων ζευγαριών, με το ίδιο το κοινωνικο-πολιτικό μας σύστημα.

Στην Ελλάδα, οι πολιτικές που προωθούν τόσο η σημερινή κυβέρνηση της ΝΔ, όσο και των προηγούμενων κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ και άλλων, με βάση τις κατευθύνσεις της ΕΕ, είναι μέρος του προβλήματος, όχι της λύσης. Ας δούμε ορισμένα παραδείγματα:

-Χιλιάδες εποχικές εργαζόμενες αποκλείονται από την ειδική παροχή προστασίας της μητρότητας και το επίδομα, γιατί δεν έχουν συγκεντρώσει 200 ένσημα τα τελευταία 2 χρόνια πριν τον τοκετό.
-Τα νέα ζευγάρια είναι αντιμέτωπα με υπέρογκες δαπάνες για τις εξετάσεις προγεννητικού ελέγχου, τον τοκετό, την Ιατρικώς Υποβοηθούμενη Αναπαραγωγή που βρίσκεται στα χέρια των ιδιωτικών ομίλων της υγείας που σε καμία περίπτωση δεν καλύπτονται από το επίδομα γέννας που ο ίδιος επικαλέστηκε.
-Οι αυτοαπασχολούμενες και οι εργαζόμενες με μπλοκάκι δεν μπορούν να πάρουν το επίδομα μητρότητας αν δεν είναι ασφαλιστικά ενήμερες.

-Όσο δε για τις περιβόητες “φοροελαφρύνσεις” για τις λαϊκές οικογένειες με παιδιά που παπαγαλίζει ο πρωθυπουργός -αφού τις έχει ρημάξει με τους άμεσους και έμμεσους φόρους- ούτε στο ελάχιστο δεν ανακουφίζουν από τις συνέπειες της ακρίβειας, των δαπανών για την υγεία και τη μόρφωση των παιδιών, το κόστος στέγασης.

Το ζήτημα της γεννητικότητας είναι βαθιά κοινωνικό όπως τονίσαμε. Η ανησυχία των αστικών κομμάτων για τους δημογραφικούς δείκτες είναι ψεύτικη όταν την ίδια στιγμή η μητρότητα γίνεται συνώνυμο της ανεργίας, της απόλυσης και από τις επιχειρήσεις του ιδιωτικού τομέα, αλλά και από το δημόσιο. Οι νέοι και οι νέες για να αποφασίσουν να δημιουργήσουν οικογένεια θα πρέπει να νοιώθουν την ασφάλεια της σταθερής εργασίας, του σταθερού εισοδήματος για την κάλυψη αναγκών διατροφής, ένδυσης, ψυχαγωγίας, αθλητισμού, φτηνής σύγχρονης κατοικίας. Η μείωση του λαϊκού εισοδήματος, η ακρίβεια σε είδη βασικής ανάγκης και ενοίκια, η ενεργειακή φτώχεια σε συνδυασμό με την παραπέρα υποβάθμιση κι εμπορευματοποίηση της Υγείας, της ολόπλευρης κοινωνικής στήριξης παιδιών, ηλικιωμένων, ΑμεΑ, η δραστική μείωση των κρατικών δαπανών για κοινωνικές παροχές και οικογενειακά επιδόματα γιγαντώνουν την ανασφάλεια. Όλα αυτά αντικειμενικά δημιουργούν σοβαρά εμπόδια για τη δημιουργία οικογένειας.

Το σίγουρο είναι ότι για να δημιουργήσουν οι νέοι και οι νέες οικογένεια, χρειάζεται να νοιώθουν την ασφάλεια της σταθερής εργασίας, του σταθερού εισοδήματος για την κάλυψη αναγκών διατροφής, ένδυσης, ψυχαγωγίας, αθλητισμού, φτηνής σύγχρονης κατοικίας. Απαιτείται το κράτος να εξασφαλίζει όλα όσα χρειάζονται: δωρεάν υπηρεσίες Υγείας, με έμφαση στην πρόληψη, προγεννητικού ελέγχου, ιατρικώς υποβοηθούμενης αναπαραγωγής, όπως και δωρεάν υπηρεσίες προσχολικής αγωγής και παιδείας, μέτρα στήριξης της πολύτεκνης και της μονογονεϊκής οικογένειας, δίκτυο δημόσιων και δωρεάν βρεφονηπιακών σταθμών, επιδότηση ενοικίου στο 100% της αξίας του από το κράτος για τα νέα ζευγάρια κλπ.

Γι’ αυτό και επιβάλλεται να απαλλαγούν τα νέα ζευγάρια (αλλά και όλοι μας) από την κυβέρνηση Μητσοτάκη και συνολικά από την κυρίαρχη αντιλαϊκή πολιτική και όλους τους επίδοξους διαχειριστές της και να βάλουν (βάλουμε) στόχο να ζήσουν (ζήσουμε) όπως αξίζει τον 21ο αιώνα.

* Δημοσιογράφος-συγγραφέας

Προηγούμενο άρθρο

Νέα «κανονικότητα»

Επόμενο άρθρο

Για τη Συνταγματική άρση της νομιμότητας στο Δημόσιο