Μόνο στον αγώνα η διέξοδος!

Δίκιο έχετε, αλλά τι να κάνουμε; Να πάμε κόντρα στις ΗΠΑ και σε ολόκληρο ΝΑΤΟ;»

Το ερώτημα αυτό επανέρχεται συζητώντας με εργαζόμενους και νεολαία για τις εξελίξεις με την επικίνδυνη εμπλοκή της χώρας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, όπως αυτές τις μέρες, που σωματεία, Επιτροπές Ειρήνης και άλλοι μαζικοί φορείς οργανώνουν τις κινητοποιήσεις ενάντια στη Συμφωνία Ελλάδας - ΗΠΑ για τις βάσεις. Είναι η - με άλλα λόγια - επίκληση του αρνητικού συσχετισμού, που τα αστικά κόμματα, οι ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, η εργοδοσία έχουν φροντίσει να φαίνεται σαν αιώνιος και αμετάβλητος. Είναι η λογική του «μικρότερου κακού», των μειωμένων απαιτήσεων που ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ με μαστοριά καλλιέργησε τα χρόνια της διακυβέρνησής του.

Προφανώς δεν παραβλέπουμε τον αρνητικό συσχετισμό που υπάρχει ανάμεσα στα μονοπώλια και την εργατική τάξη, ανάμεσα στις κυβερνήσεις, τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες τους και τους λαούς.

Όμως, είναι άλλο πράγμα η συναίσθηση των δυσκολιών που προκύπτουν για την οργάνωση της πάλης λόγω του υπαρκτού αρνητικού συσχετισμού και άλλο η παραίτηση στο όνομά του. Γιατί η παραίτηση από την πάλη, η υποταγή στην αστική τάξη και τους σχεδιασμούς της, η μοιρολατρία απέναντι στις εξελίξεις, είναι στοιχεία που διαιωνίζουν τον αρνητικό συσχετισμό, βάζουν εμπόδια στην προσπάθεια για την ανατροπή του. Γιατί όσο αλήθεια είναι ότι υπάρχει αρνητικός συσχετισμός, άλλο τόσο αλήθεια είναι ότι αυτός δεν είναι στατικός, ότι αλλάζει. Και δεν αλλάζει περιμένοντας παθητικά τις εξελίξεις, αλλά μέσα στη φωτιά της μάχης, της σύγκρουσης με το κεφάλαιο και την εξουσία του, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις.

Προηγούμενο άρθρο

Το «ταμείο»

Επόμενο άρθρο

Στο άγαλμα του Τρούμαν κόκκινες μπογιές από τους διαδηλωτές...